ਤਦਹਂ ਤੇ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨੁषੋऽਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਰਣੇ। ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਮਹਂ ਤਵ
ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖ ਲਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨੋ ਦੀਨਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਦਾਸ ਤੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਰੋषਾਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਬਾਲਾਨਾਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਭਯਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਗਵਾਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵ੍ਰਤਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਾਨਸਿ
ਤੂੰ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਠ-ਪੁਣ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਨਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਕृਤਕੇਤਨਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਸਿਆ।
ਮਮ ਸਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਨ ਚੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਰਾਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਜੇ ਰਾਮ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ।
ਬ੍ਰੁਵਤ੍ਯੇਵਂ ਦਸ਼ਰਥੇ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਮੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ
ਦਸ਼ਰਥ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਾਮਦਗਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਇਮੇ ਦ੍ਵੇ ਧਨੁषੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤੇ। ਦृਢੇ ਬਲਵਤੀ ਮੁਖ੍ਯੇ ਸੁਕृਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਇੱਥੇ ਦੋ ਵਧੀਆ, ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਅਨੁਸृष੍ਟਂ ਸੁਰੈਰੇਕਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਾਯ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵੇ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਗ੍ਨਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੂੰ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉਹੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ ਸੀ।
ਇਦਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਤਦਿਦਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਰਾਮ ਧਨੁਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮ੍
ਇਹ ਦੂਜਾ, ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਧਨੁਸ਼, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਮਾਨਸਾਰਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਧਨੁषਾ ਤ੍ਵਿਦਮ੍। ਤਦਾ ਤੁ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਤਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਬਲਾਬਲਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣਣ ਲਈ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝੀ।
ਵਿਰੋਧਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਤਯੋਃ ਸਤ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰਃ। ਵਿਰੋਧੇ ਤੁ ਮਹਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋਨੋਂ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ। ਉਸ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੋਃ। ਤਦਾ ਤੁ ਜृਮ੍ਭਿਤਂ ਸ਼ੈਵਂ ਧਨੁਰ੍ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੋਨੋਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਤਦ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਹੁਂਕਾਰੇਣ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤੋऽਥ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ। ਦੇਵੈਸ੍ਤਦਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘਃ ਸਚਾਰਣੈਃ
ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸੀਆਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਯਾਚਿਤੌ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਤਤ੍ਰ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੌ। ਜृਮ੍ਭਿਤਂ ਤਦ੍ ਧਨੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਵਂ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ।
ਅਧਿਕਂ ਮੇਨਿਰੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ। ਧਨੂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਦੇਹੇषੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ; ਪਰ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਵਿਦੇਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਰਾਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਦਦੌ ਹਸ੍ਤੇ ਸਸਾਯਕਮ੍। ਇਦਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਂ ਰਾਮ ਧਨੁਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੇਵਰਾਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ऋਚੀਕੇ ਭਾਰ੍ਗਵੇ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ ਨ੍ਯਾਸਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ऋਚੀਕਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਣਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਰੀਚੀਕ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ। ਰੀਚੀਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ ਦਦੌ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਮਦਗ੍ਨੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪਿਤਰਿ ਮੇ ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜਮਦਗਨੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵਿਦਧੇ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਧਮਪ੍ਰਤਿਰੂਪਂ ਤੁ ਪਿਤੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸਾਦਯਂ ਰੋषਾਜ੍ਜਾਤਂ ਜਾਤਮਨੇਕਸ਼ਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਮ ਸਮਝ ਵਰਤ ਕੇ ਮੌਤ ਕਰਵਾਈ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਖਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇऽਦਦਂ ਰਾਮ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣੇ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਲਯਸ੍ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧਨੁषੋ ਭੇਦਂ ਤਤੋऽਹਂ ਦ੍ਰੁਤਮਾਗਤਃ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦੇਵਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਰਾਮ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਮਹਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ।
ਯੋਜਯਸ੍ਵ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸ਼ਰਂ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮ੍। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਤਤਃ
ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਇਸ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੰਦ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵਾਂਗਾ।
thumb|षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਛਿਅੱਤਰਾਂਵੇਂ ਸਰਗ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਸ੍ਤਦਾ। ਗੌਰਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਕਥਃ ਪਿਤੂ ਰਾਮਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਜਤ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਕृਤਵਾਨਸਿ ਯਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਅਨੁਰੁਧ੍ਯਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਿਤੁਰਾਨृਣ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਇੱਜਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਰਜ਼ਦਾਰੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵੀਰ੍ਯਹੀਨਮਿਵਾਸ਼ਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਅਵਜਾਨਾਸਿ ਮੇ ਤੇਜਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਭਾਰਗਵ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਾਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਵਰਾਯੁਧਮ੍। ਸ਼ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਸ੍ਤਾਲ੍ਲਘੁਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰਗਵ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾਈ।