ਤੇषਾਮੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਨਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਹਨੂਮਾਨ੍ਪ੍ਰਵਣਃ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੪੦.
ਜਦੋਂ ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਨੂਮਾਨ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਸ੍ਨੇਹੋ ਮੇ ਪਰਮੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ । ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤਾ ਵੀਰ ਭਾਵੋ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤੁ ।। ੭.੪੦.
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ; ਤੇ, ਵਿਰੇ, ਮੇਰੀ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਤੇ ਭਾਵ ਕਦੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਵਾਯਦ੍ਰਾਮਕਥਾ ਵੀਰ ਚਰਿष੍ਯਤਿ ਮਹੀਤਲੇ । ਤਾਵਚ੍ਛਰੀਰੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮਮ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭.੪੦.
ਵਿਰੇ, ਜਦ ਤਕ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਰਹੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਚ੍ਚੈਤਚ੍ਚਰਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਥਾ ਤੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਤਨ੍ਮਯਾਪ੍ਸਰਸੋ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਯੁਰ੍ਨਰਰ੍षਭ ।। ੭.੪੦.
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ, ਤੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਵਿਆ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾਵਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਹਂ ਤਤੋ ਵੀਰ ਤਵ ਚਰ੍ਯਾਮृਤਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਉਤ੍ਕਣ੍ਠਾਂ ਤਾਂ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮੇਘਲੇਖਾਮਿਵਾਨਿਲਃ ।। ੭.੪੦.
ਵਿਰੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਕਥਾ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੁਣਾਂਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਹਤ ਮੈਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਵਰਾਸਨਾਤ੍ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਸਸ੍ਵਜੇ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੪੦.
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਚਰਿष੍ਯਤਿ ਕਥਾ ਯਾਵਦੇषਾ ਲੋਕੇ ਚ ਮਾਮਿਕਾ । ਤਾਵਤ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ऽਪ੍ਯਸਵਸ੍ਤਥਾ ।। ੭.੪੦.
ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਚੱਲਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਤਦ ਤਕ ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਰਹੇਗੀ।
ਲੋਕਾ ਹਿ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਮੇ ਕਥਾ ।। ੭.੪੦.
ਜਦ ਤਕ ਲੋਕ ਰਹਿਣਗੇ, ਤਦ ਤਕ ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਵੀ ਰਹੇਗੀ।
ਲੋਕੇ ਚ ਮਾਮਿਕਾ । ਏਕੈਕਸ੍ਯੋਪਕਾਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਕਪੇ । ਨਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਕਾਰਾਣਾਮਾਪਸ੍ਤ੍ਵਾਯਾਤਿ ਪਾਤ੍ਰਤਾਮ੍ ।। ੭.੪੦.
ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ, ਹਰ ਇਕ ਤੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਲਈ, ਬਾਂਦਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਹਾਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭਂ ਮੁਚ੍ਯ ਕਣ੍ਠਾਤ੍ਸ ਰਾਘਵਃ । ਵੈਡੂਰ੍ਯਤਰਲਂ ਕਣ੍ਠੇ ਬਬਨ੍ਧ ਚ ਹਨੂਮਤਃ ।। ੭.੪੦.
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਾਰ ਉਤਾਰਿਆ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਵਿਡੂਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹਾਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨੋਰਸਿ ਨਿਬਦ੍ਧੇਨ ਹਾਰੇਣ ਮਹਤਾ ਕਪਿਃ । ਰਰਾਜ ਹੇਮਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਸ੍ਤਕਃ ।। ੭.੪੦.
ਉਸ ਵੱਡੇ ਹਾਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਘਵਸ੍ਯੈਤਦੁਤ੍ਥਾਯੋਤ੍ਥਾਯ ਵਾਨਰਾਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪਾਦੌ ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲਾਃ ।। ੭.੪੦.
ਰਾਘਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਉਠੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ ਚ ਰਾਮੇਣ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮੁਰੋਗਤਃ । ਵਿਭੀषਣਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਬਾष੍ਪਵਿਕ੍ਲਵਾਃ ।। ੭.੪੦.
ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਰਾਮ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਤੇ ਬਾष੍ਪਕਲਾਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾ ਵਿਚੇਤਸਃ । ਸਮ੍ਮੂਢਾ ਇਵ ਦੁਃਖੇਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੋ ਰਾਘਵਂ ਤਦਾ ।। ੭.੪੦.
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਅੰਸੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਸਮੇਂ ਬੇਸੁਧ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕृਤਪ੍ਰਸਾਦਾਸ੍ਤੇਨੈਵਂ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਗृਹਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਹੀ ਦੇਹਮਿਵ ਤ੍ਯਜਨ੍ ।। ੭.੪੦.
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਕਿਰਪਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਧਾਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਰਾਮਂ ਰਘੁਵਂਸ਼ਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਵਿਯੋਗਜਾਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਤਿਪੂਰ੍ਣਲੋਚਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਯਾਤਾਸ੍ਤੁ ਯਥਾ ਨਿਵਾਸਿਨਃ ।। ੭.੪੦.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਖਸ਼, ਰਿੱਛ ਤੇ ਬਾਂਦਰ, ਰਾਮ—ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ—ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਦਿਕ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਉੱਤਰਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ । ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਮੁਮੋਦ ਸੁਖਂ ਸੁਖੀ ।। ੭.੪੧.
ਰਾਮ ਨੇ ਭਾਲੂਆਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀ ਲਿਆ।
ਅਥਾਪਰਾਹ੍ਣਸਮਯੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਰਾਘਵਃ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਾਮ੍ ।। ੭.੪੧.
ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਸੌਮ੍ਯ ਰਾਮ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਵਦਨੇਨ ਮਾਮ੍ । ਕੁਬੇਰਭਵਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੭.੪੧.
ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਸੁਰਤ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋ; ਮੈਂ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਆਇਆ ਪੁਸ਼ਪਕ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣੋ।
ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਗਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਉਪਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ।। ੭.੪੧.
ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਹਲ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਹੋਣ ਲਈ ਆਖਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੭.੪੧.
ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਮਮਾਪਿ ਪਰਮਾ ਪ੍ਰੀਤਰ੍ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਿ । ਰਾਵਣੇ ਸਗਣੇ ਚੈਵ ਸਪੁਤ੍ਰੇ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵੇ ।। ੭.੪੧.
ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੁਰਾ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮੇਣ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਹ ਸੌਮ੍ਯ ਤਮੇਵ ਤ੍ਵਮਹਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਤੇ ।। ੭.੪੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ; ਹੁਣ, ਸੋਹਣੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।
ਪਰਮੋ ਹ੍ਯੇष ਮੇ ਕਾਮੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਾਘਵਨਨ੍ਦਨਮ੍ । ਵਹੇਰ੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਂਯਾਨਂ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ ।। ੭.੪੧.
ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ, ਰਾਘਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਵਾਏ; ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ।
ਸੋ ऽਹਂ ਸ਼ਾਸਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਧਨਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ ਮਾਮ੍ ।। ੭.੪੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ।
ਅਦृष੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਧਨਦਾਜ੍ਞਯਾ । ਚਰਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਵਾਜ੍ਞਾਂ ਪਰਿਪਾਲਯਨ੍ ।। ੭.੪੧.
ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਮਹਾਬਲਃ । ਉਵਾਚ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਾਨਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍ ।। ੭.੪੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਸ਼ਪਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਨੇ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਵਿਮਾਨਵਰ ਪੁष੍ਪਕ । ਆਨੁਕੂਲ੍ਯਾਦ੍ਧਨੇਸ਼ਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਦੋषੋ ਨ ਨੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੭.੪੧.
ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ, ਪੁਸ਼ਪਕ, ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ; ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਕਰਤੂਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਲਾਜੈਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ । ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਘਵਃ ਪੁष੍ਪਕਂ ਤਦਾ ।। ੭.੪੧.
ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਘਵ ਨੇ, ਲਾਜ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।