ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਚਾਸਜ੍ਜ੍ਯ ਪਰਸ਼ੁਂ ਧਨੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਗਣੋਪਮਮ੍। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਰਮੁਗ੍ਰਂ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨਂ ਯਥਾ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤਿੱਖਾ ਤੀਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸਂਕਾਸ਼ਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍। ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਪਹੋਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਪ ਤੇ ਹੋਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ,
ਸਂਗਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਜਜਲ੍ਪੁਰਥੋ ਮਿਥਃ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਪਿਤृਵਧਾਮਰ੍षੀ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਨੋਤ੍ਸਾਦਯਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ?'
ਪੂਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ਗਤਜ੍ਵਰਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਸਾਦਨਂ ਭੂਯੋ ਨ ਖਲ੍ਵਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
'ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਮੁੜ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਮਾਦਾਯ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ऋषਯੋ ਰਾਮ ਰਾਮੇਤਿ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਾਰਗਵ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ 'ਰਾਮ, ਰਾਮ!' ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਾਂ ਪੂਜਾਮृषਿਦਤ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਰਾਮਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਰਾਮੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਇਹ ਪਚਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਰਾਮ ਦਾਸ਼ਰਥੇ ਵੀਰ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇऽਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਧਨੁषੋ ਭੇਦਨਂ ਚੈਵ ਨਿਖਿਲੇਨ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਰਾਮਾ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤਾਕਤ ਦੀ ਹਰ ਥਾਂ ਚਰਚਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਭੇਦਨਂ ਧਨੁषਸ੍ਤਥਾ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਹਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯਾਪਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਅਜੋਬੀ ਤੇ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਤਦਿਦਂ ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ। ਪੂਰਯਸ੍ਵ ਸ਼ਰੇਣੈਵ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਚ
ਇਹ ਜਾਮਦਗਨ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ।
ਤਦਹਂ ਤੇ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨੁषੋऽਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਰਣੇ। ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਮਹਂ ਤਵ
ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖ ਲਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨੋ ਦੀਨਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਦਾਸ ਤੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਰੋषਾਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਬਾਲਾਨਾਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਭਯਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਗਵਾਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵ੍ਰਤਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਾਨਸਿ
ਤੂੰ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਠ-ਪੁਣ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਨਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਕृਤਕੇਤਨਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਸਿਆ।
ਮਮ ਸਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਨ ਚੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਰਾਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਜੇ ਰਾਮ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ।
ਬ੍ਰੁਵਤ੍ਯੇਵਂ ਦਸ਼ਰਥੇ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਮੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ
ਦਸ਼ਰਥ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਾਮਦਗਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਇਮੇ ਦ੍ਵੇ ਧਨੁषੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤੇ। ਦृਢੇ ਬਲਵਤੀ ਮੁਖ੍ਯੇ ਸੁਕृਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਇੱਥੇ ਦੋ ਵਧੀਆ, ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਅਨੁਸृष੍ਟਂ ਸੁਰੈਰੇਕਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਾਯ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵੇ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਗ੍ਨਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੂੰ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉਹੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ ਸੀ।
ਇਦਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਤਦਿਦਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਰਾਮ ਧਨੁਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮ੍
ਇਹ ਦੂਜਾ, ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਧਨੁਸ਼, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਮਾਨਸਾਰਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਧਨੁषਾ ਤ੍ਵਿਦਮ੍। ਤਦਾ ਤੁ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਤਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਬਲਾਬਲਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣਣ ਲਈ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝੀ।
ਵਿਰੋਧਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਤਯੋਃ ਸਤ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰਃ। ਵਿਰੋਧੇ ਤੁ ਮਹਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋਨੋਂ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ। ਉਸ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੋਃ। ਤਦਾ ਤੁ ਜृਮ੍ਭਿਤਂ ਸ਼ੈਵਂ ਧਨੁਰ੍ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੋਨੋਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਤਦ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਹੁਂਕਾਰੇਣ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤੋऽਥ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ। ਦੇਵੈਸ੍ਤਦਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘਃ ਸਚਾਰਣੈਃ
ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸੀਆਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਯਾਚਿਤੌ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਤਤ੍ਰ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੌ। ਜृਮ੍ਭਿਤਂ ਤਦ੍ ਧਨੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਵਂ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ।
ਅਧਿਕਂ ਮੇਨਿਰੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ। ਧਨੂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਦੇਹੇषੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ; ਪਰ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਵਿਦੇਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਰਾਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਦਦੌ ਹਸ੍ਤੇ ਸਸਾਯਕਮ੍। ਇਦਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਂ ਰਾਮ ਧਨੁਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੇਵਰਾਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ऋਚੀਕੇ ਭਾਰ੍ਗਵੇ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ ਨ੍ਯਾਸਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ऋਚੀਕਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਣਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਰੀਚੀਕ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ। ਰੀਚੀਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ ਦਦੌ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਮਦਗ੍ਨੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪਿਤਰਿ ਮੇ ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜਮਦਗਨੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।