ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਯੁਗ੍ਮਸ੍ਤ੍ਰਿਕਕੁਤ੍ऺਿਤ੍ਰਧਾਮਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਚਿਤਃ । ਉਵਾਚ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਾਰੁਤਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ ।। ੭.੩੬.
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਜੋੜਿਆਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰੁਣਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਧਨੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਜਾਨਤਾਮਪਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਹਿਤਮ੍ ।। ੭.੩੬.
ਓ ਮਹਾ ਇੰਦਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਾਭਕਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ, ਸੁਣੋ।
ਅਨੇਨ ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਦ੍ਵਦਧ੍ਵਂ ਵਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟਯੇ ।। ੭.੩੬.
ਇਸ ਬੱਚੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਹਵਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰ ਦਿਓ।
ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਨਯਨਃ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਭਾਨਨਃ । ਕੁਸ਼ੇਸ਼ਯਮਯੀਂ ਮਾਲਾਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯੇਦਂ ਵਚੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੩੬.
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਤ੍ਕਰੋਤ੍ਸृष੍ਟਵਜ੍ਰੇਣ ਹਨੁਰਸ੍ਯ ਯਥਾ ਹਤਃ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਭਵਿਤਾ ਹਨੁਮਾਨਿਤਿ ।। ੭.੩੬.
ਮੇਰੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਹਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਪੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ 'ਹਨੂਮਾਨ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਹਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਰਮਂ ਵਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਇਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਮਮਾਵਧ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੩੬.
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਵੱਜਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਿਮਿਰਾਪਹਃ । ਤੇਜਸੋ ऽਸ੍ਯ ਮਦੀਯਸ੍ਯ ਦਦਾਮਿ ਸ਼ਤਿਕਾਂ ਕਲਾਮ੍ ।। ੭.੩੬.
ਫਿਰ, ਅੰਧਕਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮਵਾਨ ਸੂਰਜ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਾ ਤੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਧ੍ਯੇਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਦਾਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਵਾਗ੍ਗ੍ਮੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੩੬.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨਚਾਸ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਦृਸ਼ਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨੇ । ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਨਾਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਵਰ੍षਾਯੁਤਸ਼ਤੇਨਾਪਿ ਮਤ੍ਪਾਸ਼ਾਦੁਦਕਾਦਪਿ ।। ੭.੩੬.
ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮਰੇਗਾ ਨਹੀਂ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ।
ਯਮੋ ਦਣ੍ਡਾਦਵਧ੍ਯਤ੍ਵਮਰੋਗਤ੍ਵਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਵਰਂ ਦਦਾਮਿ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟ ਅਵਿषਾਦਂ ਚ ਸਂਯੁਗੇ ।। ੭.੩੬.
ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਣ, ਸਦਾ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਦੇਯਂ ਮਾਮਿਕਾ ਨੈਨਂ ਸਂਯੁਗੇषੁ ਵਧਿष੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾ ਹ੍ਯੇਕਾਕ੍ਸ਼ਿਪਿਙ੍ਗਲਃ ।। ੭.੩੬.
ਮੇਰੀ ਗਦਾ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਅੱਖ ਤੇ ਪਿੰਗਲ ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਆਖਿਆ।
ਮਤ੍ਤੋ ਮਦਾਯੁਧਾਨਾਂ ਚ ਨ ਵਧ੍ਯੋ ऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣਾਪਿ ਦਤ੍ਤੋ ऽਸ੍ਯ ਪਰਮੋ ਵਰਃ ।। ੭.੩੬.
ਮੇਰੇ ਮਦ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉਹ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਾਨਾਮਵਧ੍ਯੋ ऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚ ਇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ ।। ੭.੩੬.
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਅਵਧ ਰਹੇਗਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਨਂ ਬਾਲਸੂਰ੍ਯੋਪਮਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ । ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਰਮਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ ।। ੭.੩੬.
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਤ੍ਕृਤਾਨਿ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸਂਯੁਗੇ । ਤੈਰਵਧ੍ਯਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚਿਰਜੀਵੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੩੬.
ਜੋ ਯੁੱਧ ਲਈ ਮੇਰੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਅਜੈਯ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜੀਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਤੁ ਵਰੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯੇਨਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਤੁष੍ਟਮਨਾ ਵਾਯੁਮਾਹ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ ।। ੭.੩੬.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਚੌਂਹ-ਮੁਖਾ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਭਯਕਰੋ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਮਭਯਙ੍ਕਰਃ । ਅਜੇਯੋ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਮਾਰੁਤ ਮਾਰੁਤਿਃ ।। ੭.੩੬.
ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਡਰ ਬਣੇਗਾ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਰੁਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਜੈਯ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕਾਮਰੂਪਃ ਕਾਮਚਾਰੀ ਕਾਮਗਃ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਵਰਃ । ਭਵਤ੍ਯਵ੍ਯਾਹਤਗਤਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੩੬.
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕੇਗਾ, ਤੇ ਪਲਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।
ਰਾਵਣੋਤ੍ਸਾਦਨਾਰ੍ਥਾਨਿ ਰਾਮਪ੍ਰਿਯਕਰਣਿ ਚ । ਰੋਮਹਰ੍षਕਰਾਣ੍ਯੇष ਕਰ੍ਤਾ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ ।। ੭.੩੬.
ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਦੇਖ ਕੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਾਰੁਤਂ ਤ੍ਵਮਰੈਃ ਸਹ । ਯਥਾਗਤਂ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਤਾਮਹਪੁਰੋਗਮਾਃ ।। ੭.੩੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸੋ ऽਪਿ ਗਨ੍ਧਵਹਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਗृਹਮਾਨਯਤ੍ । ਅਞ੍ਜਨਾਯਾਸ੍ਤਮਾਚਖ੍ਯੌ ਵਰਦਤ੍ਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ ।। ੭.੩੬.
ਫਿਰ ਗੰਧਵਾਹਾ ਵਾਯੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਅੰਜਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਵਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਮ ਵਰਾਨੇष ਵਰਦਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਬਲੇਨਾਤ੍ਮਨਿ ਸਂਸ੍ਥੇਨ ਸੋ ऽਪੂਰ੍ਯਤ ਯਥਾ ऽਰ੍ਣਵਃ ।। ੭.੩੬.
ਰਾਮ ਤੋਂ ਇਹ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਵਰਦਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਰਸਾ ਪੂਰ੍ਯਮਾਣੋ ऽਪਿ ਤਦਾ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਮਹਰ੍षੀਣਾਮਪਰਾਧ੍ਯਤਿ ਨਿਰ੍ਭਯਃ ।। ੭.੩੬.
ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਰੁਗ੍ਭਾਣ੍ਡਾਨ੍ਯਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਚ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਸਞ੍ਚਯਾਨ੍ । ਭਗ੍ਨਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਨ੍ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯਯਮ੍ ।। ੭.੩੬.
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਮਚੀਆਂ, ਭਾਂਡੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕ, ਤੇ ਛਾਲ ਤੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰਦਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਬਲਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਾਨਾਮਵਧ੍ਯਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾ ਕृਤਃ ।। ੭.੩੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾ-ਬਲੀ ਨੇ ਐਸੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੰਡਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਜਾਨਨ੍ਤ ऋषਯਸ੍ਤਂ ਵੈ ਸਹਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ।। ੭.੩੬.
ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦੇ ਰਹੇ।
ਯਥਾ ਕੇਸਰਿਣਾ ਤ੍ਵੇष ਵਾਯੁਨਾ ਸੋ ऽਞ੍ਜਨਾਸੁਤਃ । ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਲਙ੍ਘਯਤ੍ਯੇਵ ਵਾਨਰਃ ।। ੭.੩੬.
ਜਿਵੇਂ ਅੰਜਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ ਵਾਯੂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਵਾਨਰ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮਹਰ੍षਯਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਭृਗ੍ਵਙ੍ਗਿਰਸਵਂਸ਼ਜਾਃ । ਸ਼ੇਪੁਰੇਨਂ ਰਘੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਾਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਤਿਮਨ੍ਯਵਃ ।। ੭.੩੬.
ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਬਾਧਸੇ ਯਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਬਲਮਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮ । ਤਦ੍ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਵੇਤ੍ਤਾਸਿ ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਾਪਮੋਹਿਤਃ । ਯਦਾ ਤੇ ਸ੍ਮਾਰ੍ਯਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤਦਾ ਤੇ ਵਰ੍ਧਤੇ ਬਲਮ੍ ।। ੭.੩੬.
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਭਰੋਸੇ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਵਾਨਰ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਭੁੱਲਿਆ ਰਹੇਗਾ, ਸਾਡੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ; ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਯਾਦ ਆਵੇਗੀ, ਤਦੋਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧੇਗੀ।
ਤਤਸ੍ਸ ਹृਤਤੇਜੌਜਾ ਮਹਰ੍षਿਵਚਨੌਜਸਾ । ਏषੋਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਮृਦੁਭਾਵਂ ਗਤੋ ऽਚਰਤ੍ ।। ੭.੩੬.
ਫਿਰ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਊਰਜਾ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।