ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਵਾਯੁਪ੍ਰਕੋਪਾਤ੍ऺਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਨਿਰਯਸ੍ਥਮਿਵਾਭਵਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਹਵਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਠ ਹੋਇਆ, ਨਾ 'ਵਸ਼ਟ' ਦੀ ਉਚਾਰਣ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਨਾ ਧਰਮ; ਸਭ ਕੁਝ ਨਰਕ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਾਃ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਸਮਾਧਾਵਨ੍ਦੁਃਖਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਖੇਚ੍ਛਯਾ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਜੀਵ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਗਏ।
ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਦੇਵਾ ਮਹੋਦਰਨਿਭੋਦਰਾਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਨੁ ਭਗਵਨ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਥ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ ।। ੭.੩੫.
ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੇ: 'ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ ਹਨ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ऽਯਮਸ੍ਮਾਕਮਾਯੁषਃ ਪਵਨਃ ਪਤਿਃ । ਸੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਦੇषੋ ऽਦ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮ ।। ੭.੩੫.
'ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਆਯੁ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਡਾ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚੇ?'
ਰੁਰੋਧ ਦੁਃਖਂ ਜਨਯਨ੍ਨਨ੍ਤਃਪੁਰ ਇਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਾਯੁਨੋਹਤਾ ਵਯਮ੍ ।। ੭.੩੫.
'ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਘਰ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਵਾ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਾਥਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਕਾਰਣਾਦਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਨਰਭਾषਤ ।। ੭.੩੫.
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ,' ਤੇ ਫਿਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਕਾਰਣੇ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਚ ਰੁਰੋਧ ਚ । ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ ।। ੭.੩੫.
'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੁਣੋ, ਹਵਾ ਕਿਉਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋਈ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕਿਆ; ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।'
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਰੇਸ਼ੇਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਦ੍ਯ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਰਾਹੋਰ੍ਵਚਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਤਃ ਸ ਕੁਪਿਤੋ ऽਨਿਲਃ ।। ੭.੩੫.
'ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਰਾਹੂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਹਵਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਈ।'
ਅਸ਼ਰੀਰਃ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਪਾਲਯਨ੍ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਵਿਨਾ ਵਾਯੁਂ ਸਮਤਾਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਭਿਃ ।। ੭.੩੫.
'ਹਵਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਰੀਰ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸੁਖਂ ਵਾਯੁਰ੍ਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਵਾਯੁਨਾ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਸੁਖਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਜਗਤ੍ ।। ੭.੩੫.
'ਹਵਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ; ਹਵਾ ਹੀ ਸੁਖ ਹੈ; ਹਵਾ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਜਦ ਹਵਾ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।'
ਅਦ੍ਯੈਵ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਾਯੁਨਾ ਜਗਦਾਯੁषਾ । ਅਦ੍ਯੈਵ ਤੇ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾਃ ਕਾष੍ਠਕੁਡ੍ਯੋਪਮਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ੭.੩੫.
'ਅੱਜ ਹੀ, ਹਵਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਲੱਕੜ ਦੀ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ।'
ਤਦ੍ਯਾਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਮਾਰੁਤੋ ਰੁਕ੍ਪ੍ਰਦੋ ਹਿ ਨਃ । ਮਾ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮ ਅਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਾਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਃ ।। ੭.੩੫.
'ਚਲੋ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ; ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਅਸੀਂ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਈਏ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭੁਜਙ੍ਗਗੁਹ੍ਯਕੈਃ । ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯਤਿ ਯਤ੍ਰ ਮਾਰੁਤਃ ਸੁਤਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਹਤਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਃ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੀਵਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਕਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਂ ਸੁਤਂ ਤਦੋਤ੍ਸਙ੍ਗਗਤਂ ਸਦਾਗਤੇਃ । ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृਪਾਮਥਾਕਰੋਤ੍ਸਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰ੍षਿਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ।। ੭.੩੫.
ਉਥੇ, ਚਾਰ ਮੁੰਹ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਯੁਃ ਪੁਤ੍ਰਵਧਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਕਂ ਤਂ ਸਮਾਦਾਯ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਧਾਤੁਰਗ੍ਰਤਃ ।। ੭.੩੬.
ਫਿਰ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਵਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਚਲਕੁਣ੍ਡਲਮੌਲਿਸ੍ਰਕ੍ਤਪਨੀਯਵਿਭੂषਣਃ । ਪਾਦਯੋਰ੍ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਵਾਯੁਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋਪਸ੍ਥਾਯ ਵੇਧਸੇ ।। ੭.੩੬.
ਹਿਲਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਵਾ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਵੇਦਵਿਦਾ ਤੇਨ ਲਮ੍ਬਾਭਰਣਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਵਾਯੁਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਤਂ ਪਰਿਮृष੍ਟਵਾਨ੍ ।। ੭.੩੬.
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਛੂਹਿਆ।
ਸ੍ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤਤਃ ਸੋ ऽਥ ਸਲੀਲਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਨਾ । ਜਲਸਿਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਸਸ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਜੀਵਿਤਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੭.੩੬.
ਕੰਨ ਵਾਲਾ, ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ, ਮੁੜ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਵਨ੍ਤਮਿਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣੋ ਗਨ੍ਧਵਹੋ ਮੁਦਾ । ਚਚਾਰ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ।। ੭.੩੬.
ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਮਰੁਦ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਮੁਦਿਤਾ ऽਭਵਨ੍ । ਸ਼ੀਤਦਾਹਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯ ਇਵ ਸਾਮ੍ਬੁਜਾਃ ।। ੭.੩੬.
ਹਵਾ ਦੀ ਰੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਠੰਢ ਤੇ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੌਂਪ ਖੁਲ ਗਏ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਯੁਗ੍ਮਸ੍ਤ੍ਰਿਕਕੁਤ੍ऺਿਤ੍ਰਧਾਮਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਚਿਤਃ । ਉਵਾਚ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਾਰੁਤਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ ।। ੭.੩੬.
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਜੋੜਿਆਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰੁਣਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਧਨੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਜਾਨਤਾਮਪਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਹਿਤਮ੍ ।। ੭.੩੬.
ਓ ਮਹਾ ਇੰਦਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਾਭਕਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ, ਸੁਣੋ।
ਅਨੇਨ ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਦ੍ਵਦਧ੍ਵਂ ਵਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟਯੇ ।। ੭.੩੬.
ਇਸ ਬੱਚੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਹਵਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰ ਦਿਓ।
ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਨਯਨਃ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਭਾਨਨਃ । ਕੁਸ਼ੇਸ਼ਯਮਯੀਂ ਮਾਲਾਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯੇਦਂ ਵਚੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੩੬.
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਤ੍ਕਰੋਤ੍ਸृष੍ਟਵਜ੍ਰੇਣ ਹਨੁਰਸ੍ਯ ਯਥਾ ਹਤਃ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਭਵਿਤਾ ਹਨੁਮਾਨਿਤਿ ।। ੭.੩੬.
ਮੇਰੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਹਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਪੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ 'ਹਨੂਮਾਨ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਹਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਰਮਂ ਵਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਇਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਮਮਾਵਧ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੩੬.
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਵੱਜਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਿਮਿਰਾਪਹਃ । ਤੇਜਸੋ ऽਸ੍ਯ ਮਦੀਯਸ੍ਯ ਦਦਾਮਿ ਸ਼ਤਿਕਾਂ ਕਲਾਮ੍ ।। ੭.੩੬.
ਫਿਰ, ਅੰਧਕਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮਵਾਨ ਸੂਰਜ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਾ ਤੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਧ੍ਯੇਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਦਾਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਵਾਗ੍ਗ੍ਮੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੩੬.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨਚਾਸ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਦृਸ਼ਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨੇ । ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਨਾਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਵਰ੍षਾਯੁਤਸ਼ਤੇਨਾਪਿ ਮਤ੍ਪਾਸ਼ਾਦੁਦਕਾਦਪਿ ।। ੭.੩੬.
ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮਰੇਗਾ ਨਹੀਂ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ।
ਯਮੋ ਦਣ੍ਡਾਦਵਧ੍ਯਤ੍ਵਮਰੋਗਤ੍ਵਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਵਰਂ ਦਦਾਮਿ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟ ਅਵਿषਾਦਂ ਚ ਸਂਯੁਗੇ ।। ੭.੩੬.
ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਣ, ਸਦਾ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।