ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼ਂਸਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਸਿਂਹਿਕਾਸੁਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਤਿ ਸਂਤ੍ਰਾਸਾਨ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮਹੁਰਭਾषਤ ।। ੭.੩੫.
ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਡਰ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਇੰਦਰ! ਇੰਦਰ!' ਚੀਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਾਹੋਰ੍ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਗੇਵਾਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾ ਭੈषੀਰਹਮੇਨਂ ਨਿषੂਦਯੇ ।। ੭.੩੫.
ਰਾਹੂ ਦੀ ਚੀਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਡਰ ਨਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਐਰਾਵਤਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਤਦਿਦਮਿਤ੍ਯਪਿ । ਫਲਂ ਮਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਿਰਾਜਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਾਰੁਤਿਃ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਰੁਤੀ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਿਆ।
ਤਥਾਸ੍ਯ ਧਾਵਤੋ ਰੂਪਮੈਰਾਵਤਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਦ੍ਘੋਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨ੍ਯੋਰਿਵ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ।
ਏਵਮਾਧਾਵਮਾਨਂ ਤੁ ਨਾਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਹਸ੍ਤਾਨ੍ਤਾਦਤਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨਾਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸਾ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਵੱਜਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਗਿਰੌ ਪਪਾਤੈष ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਜ੍ਰਾਭਿਤਾਡਿਤਃ । ਪਤਮਾਨਸ੍ਯ ਚੈਤਸ੍ਯ ਵਾਮੋ ਹਨੁਰਭਜ੍ਯਤ ।। ੭.੩੫.
ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਡਿੱਗਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਜਬਾ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤੇ ਬਾਲੇ ਵਜ੍ਰਤਾਡਨਵਿਹ੍ਵਲੇ । ਚੁਕ੍ਰੋਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਨਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਹਿਤਾਯ ਸਃ ।। ੭.੩੫.
ਜਦੋਂ ਬਾਲਕ ਵੱਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਵਨ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਜਣਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਚਾਰਂ ਸ ਤੁ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਗੁਹਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਦਾਯ ਮਾਰੁਤਃ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜਣਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਮਾਰੁਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਾਸ਼ਯਮਾਵृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਰਮਾਰ੍ਤਿਕृਤ੍ । ਰੁਰੋਧ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਾਸਵਃ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਨੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਮਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰੋਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਯੁਪ੍ਰਕੋਪਾਦ੍ਭੂਤਾਨਿ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸਨ੍ਧਿਭਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਕਾष੍ਠਭੂਤਾਨਿ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ।। ੭.੩੫.
ਹਵਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਜੋੜਾਂ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ, ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਜੀਵ ਬਣ ਗਏ।
ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਵਾਯੁਪ੍ਰਕੋਪਾਤ੍ऺਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਨਿਰਯਸ੍ਥਮਿਵਾਭਵਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਹਵਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਠ ਹੋਇਆ, ਨਾ 'ਵਸ਼ਟ' ਦੀ ਉਚਾਰਣ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਨਾ ਧਰਮ; ਸਭ ਕੁਝ ਨਰਕ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਾਃ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਸਮਾਧਾਵਨ੍ਦੁਃਖਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਖੇਚ੍ਛਯਾ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਜੀਵ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਗਏ।
ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਦੇਵਾ ਮਹੋਦਰਨਿਭੋਦਰਾਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਨੁ ਭਗਵਨ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਥ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ ।। ੭.੩੫.
ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੇ: 'ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ ਹਨ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ऽਯਮਸ੍ਮਾਕਮਾਯੁषਃ ਪਵਨਃ ਪਤਿਃ । ਸੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਦੇषੋ ऽਦ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮ ।। ੭.੩੫.
'ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਆਯੁ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਡਾ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚੇ?'
ਰੁਰੋਧ ਦੁਃਖਂ ਜਨਯਨ੍ਨਨ੍ਤਃਪੁਰ ਇਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਾਯੁਨੋਹਤਾ ਵਯਮ੍ ।। ੭.੩੫.
'ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਘਰ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਵਾ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਾਥਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਕਾਰਣਾਦਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਨਰਭਾषਤ ।। ੭.੩੫.
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ,' ਤੇ ਫਿਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਕਾਰਣੇ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਚ ਰੁਰੋਧ ਚ । ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ ।। ੭.੩੫.
'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੁਣੋ, ਹਵਾ ਕਿਉਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋਈ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕਿਆ; ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।'
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਰੇਸ਼ੇਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਦ੍ਯ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਰਾਹੋਰ੍ਵਚਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਤਃ ਸ ਕੁਪਿਤੋ ऽਨਿਲਃ ।। ੭.੩੫.
'ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਰਾਹੂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਹਵਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਈ।'
ਅਸ਼ਰੀਰਃ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਪਾਲਯਨ੍ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਵਿਨਾ ਵਾਯੁਂ ਸਮਤਾਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਭਿਃ ।। ੭.੩੫.
'ਹਵਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਰੀਰ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸੁਖਂ ਵਾਯੁਰ੍ਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਵਾਯੁਨਾ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਸੁਖਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਜਗਤ੍ ।। ੭.੩੫.
'ਹਵਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ; ਹਵਾ ਹੀ ਸੁਖ ਹੈ; ਹਵਾ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਜਦ ਹਵਾ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।'
ਅਦ੍ਯੈਵ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਾਯੁਨਾ ਜਗਦਾਯੁषਾ । ਅਦ੍ਯੈਵ ਤੇ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾਃ ਕਾष੍ਠਕੁਡ੍ਯੋਪਮਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ੭.੩੫.
'ਅੱਜ ਹੀ, ਹਵਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਲੱਕੜ ਦੀ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ।'
ਤਦ੍ਯਾਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਮਾਰੁਤੋ ਰੁਕ੍ਪ੍ਰਦੋ ਹਿ ਨਃ । ਮਾ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮ ਅਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਾਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਃ ।। ੭.੩੫.
'ਚਲੋ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ; ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਅਸੀਂ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਈਏ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭੁਜਙ੍ਗਗੁਹ੍ਯਕੈਃ । ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯਤਿ ਯਤ੍ਰ ਮਾਰੁਤਃ ਸੁਤਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਹਤਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਃ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੀਵਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਕਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਂ ਸੁਤਂ ਤਦੋਤ੍ਸਙ੍ਗਗਤਂ ਸਦਾਗਤੇਃ । ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृਪਾਮਥਾਕਰੋਤ੍ਸਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰ੍षਿਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ।। ੭.੩੫.
ਉਥੇ, ਚਾਰ ਮੁੰਹ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਯੁਃ ਪੁਤ੍ਰਵਧਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਕਂ ਤਂ ਸਮਾਦਾਯ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਧਾਤੁਰਗ੍ਰਤਃ ।। ੭.੩੬.
ਫਿਰ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਵਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਚਲਕੁਣ੍ਡਲਮੌਲਿਸ੍ਰਕ੍ਤਪਨੀਯਵਿਭੂषਣਃ । ਪਾਦਯੋਰ੍ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਵਾਯੁਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋਪਸ੍ਥਾਯ ਵੇਧਸੇ ।। ੭.੩੬.
ਹਿਲਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਵਾ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਵੇਦਵਿਦਾ ਤੇਨ ਲਮ੍ਬਾਭਰਣਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਵਾਯੁਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਤਂ ਪਰਿਮृष੍ਟਵਾਨ੍ ।। ੭.੩੬.
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਛੂਹਿਆ।
ਸ੍ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤਤਃ ਸੋ ऽਥ ਸਲੀਲਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਨਾ । ਜਲਸਿਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਸਸ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਜੀਵਿਤਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੭.੩੬.
ਕੰਨ ਵਾਲਾ, ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ, ਮੁੜ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਵਨ੍ਤਮਿਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣੋ ਗਨ੍ਧਵਹੋ ਮੁਦਾ । ਚਚਾਰ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ।। ੭.੩੬.
ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਮਰੁਦ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਮੁਦਿਤਾ ऽਭਵਨ੍ । ਸ਼ੀਤਦਾਹਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯ ਇਵ ਸਾਮ੍ਬੁਜਾਃ ।। ੭.੩੬.
ਹਵਾ ਦੀ ਰੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਠੰਢ ਤੇ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੌਂਪ ਖੁਲ ਗਏ ਹੋਣ।