ਘੋਰਾਸ੍ਤੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵਾਚੋ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਭੌਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮृਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਵੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ। ਅਸੌਮ੍ਯਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਘੋਰਾ ਮृਗਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਪੰਛੀ ਕਿਵੇਂ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ?'
ਕਿਮਿਦਂ ਹृਦਯੋਤ੍ਕਮ੍ਪਿ ਮਨੋ ਮਮ ਵਿषੀਦਤਿ। ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯੈਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕੰਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ?' ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ,
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਸ੍ਯ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍। ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਮੁਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ, ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕੀ ਹੈ। ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਡਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਮृਗਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਸਂਤਾਪਸ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਮਯਮ੍। ਤੇषਾਂ ਸਂਵਦਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਹ
'ਇਹ ਜਾਨਵਰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ।' ਉਥੇ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਆ ਗਈ।
ਕਮ੍ਪਯਨ੍ ਮੇਦਿਨੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪਾਤਯਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਵੇਦਿषੁਰ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਹਵਾ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ।
ਭਸ੍ਮਨਾ ਚਾਵृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਮੂਢਮਿਵ ਤਦ੍ਬਲਮ੍। ਵਸਿष੍ਠ ऋषਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਰਾਜਾ ਚ ਸਸੁਤਸ੍ਤਦਾ
ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ,
ਸਸਂਜ੍ਞਾ ਇਵ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯਦ੍ਵਿਚੇਤਨਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਮਸਿ ਘੋਰੇ ਤੁ ਭਸ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨੇਵ ਸਾ ਚਮੂਃ
ਉਥੇ ਜਾਗਦੇ ਜਾਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਬੇਹੋਸ਼ ਜਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਫੌਜ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਜਾਪ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੀਮਸਂਕਾਸ਼ਂ ਜਟਾਮਣ੍ਡਲਧਾਰਿਣਮ੍। ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਯਂ ਰਾਜਾ ਰਾਜਵਿਮਰ੍ਦਨਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜਿਹਾ, ਜਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਾਰਗਵ, ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਖਿਆ।
ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਮਿਵ ਦੁਃਸਹਮ੍। ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪृਥਗ੍ਜਨੈਃ
ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਵਾਂਗ ਅਜੈ, ਤੇ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਔਖਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਨੀ ਸੀ ਕਿ ਆਮ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਚਾਸਜ੍ਜ੍ਯ ਪਰਸ਼ੁਂ ਧਨੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਗਣੋਪਮਮ੍। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਰਮੁਗ੍ਰਂ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨਂ ਯਥਾ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤਿੱਖਾ ਤੀਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸਂਕਾਸ਼ਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍। ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਪਹੋਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਪ ਤੇ ਹੋਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ,
ਸਂਗਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਜਜਲ੍ਪੁਰਥੋ ਮਿਥਃ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਪਿਤृਵਧਾਮਰ੍षੀ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਨੋਤ੍ਸਾਦਯਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ?'
ਪੂਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ਗਤਜ੍ਵਰਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਸਾਦਨਂ ਭੂਯੋ ਨ ਖਲ੍ਵਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
'ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਮੁੜ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਮਾਦਾਯ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ऋषਯੋ ਰਾਮ ਰਾਮੇਤਿ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਾਰਗਵ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ 'ਰਾਮ, ਰਾਮ!' ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਾਂ ਪੂਜਾਮृषਿਦਤ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਰਾਮਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਰਾਮੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਇਹ ਪਚਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਰਾਮ ਦਾਸ਼ਰਥੇ ਵੀਰ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇऽਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਧਨੁषੋ ਭੇਦਨਂ ਚੈਵ ਨਿਖਿਲੇਨ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਰਾਮਾ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤਾਕਤ ਦੀ ਹਰ ਥਾਂ ਚਰਚਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਭੇਦਨਂ ਧਨੁषਸ੍ਤਥਾ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਹਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯਾਪਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਅਜੋਬੀ ਤੇ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਤਦਿਦਂ ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ। ਪੂਰਯਸ੍ਵ ਸ਼ਰੇਣੈਵ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਚ
ਇਹ ਜਾਮਦਗਨ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ।
ਤਦਹਂ ਤੇ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨੁषੋऽਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਰਣੇ। ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਮਹਂ ਤਵ
ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖ ਲਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨੋ ਦੀਨਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਦਾਸ ਤੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਰੋषਾਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਬਾਲਾਨਾਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਭਯਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਗਵਾਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵ੍ਰਤਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਾਨਸਿ
ਤੂੰ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਠ-ਪੁਣ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਨਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਕृਤਕੇਤਨਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਸਿਆ।
ਮਮ ਸਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਨ ਚੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਰਾਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਜੇ ਰਾਮ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ।
ਬ੍ਰੁਵਤ੍ਯੇਵਂ ਦਸ਼ਰਥੇ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਮੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ
ਦਸ਼ਰਥ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਾਮਦਗਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਇਮੇ ਦ੍ਵੇ ਧਨੁषੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤੇ। ਦृਢੇ ਬਲਵਤੀ ਮੁਖ੍ਯੇ ਸੁਕृਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਇੱਥੇ ਦੋ ਵਧੀਆ, ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਅਨੁਸृष੍ਟਂ ਸੁਰੈਰੇਕਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਾਯ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵੇ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਗ੍ਨਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੂੰ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉਹੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ ਸੀ।
ਇਦਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਤਦਿਦਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਰਾਮ ਧਨੁਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮ੍
ਇਹ ਦੂਜਾ, ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਧਨੁਸ਼, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।