ਅਨੇਨ ਸ ਪਰਾਮृष੍ਟੋ ਰਾਮ ਸੂਰ੍ਯਰਥੋਪਰਿ । ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਰ੍ਦਨਃ ।। ੭.੩੫.
ਰਾਮ ਜੀ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਰਾਹੂ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਪਰ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰੋषਃ ਸਿਂਹਿਕਾਸੁਤਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਹੂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾਪਨਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਮਮ ਵਾਸਵ । ਕਿਮਿਦਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਮਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਵृਤ੍ਰਹਨ੍ ।। ੭.੩੫.
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇਣ ਨਾਲ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੀ?
ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇ ਤੁ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸੂਰ੍ਯਮਾਗਤਃ । ਅਥਾਨ੍ਯੋ ਰਾਹੁਰਾਸਾਦ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਹਸਾ ਰਵਿਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਅੱਜ ਪਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੋਰ ਰਾਹੂ ਆ ਕੇ ਰਵੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਰਾਹੋਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸਵਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਸਨਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਚੋਦ੍ਵਹਨ੍ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਸ੍ਰਜਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਰਾਹੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉੱਠਿਆ।
ਤਤਃ ਕੈਲਾਸਕੂਟਾਭਂ ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਮਦਸ੍ਰਵਮ੍ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਧਾਰਿਣਂ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਘਣ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸਿਨਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੋਹਣੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹਾਥੀ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਾਹੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯਤ੍ਰਾਭਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਹਾਨੇਨ ਹਨੂਮਤਾ ।। ੭.੩੫.
ਇੰਦਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਸੀ।
ਅਥਾਤਿਰਭਸੇਨਾਗਾਦ੍ਰਾਹੁਰੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਾਸਵਮ੍ । ਅਨੇਨ ਚ ਸ ਵੈ ਦृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਧਾਵਞ੍ਛੈਲਕੂਟਵਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਹੁਂ ਫਲਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ । ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯੋਮ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਸਿਂਹਿਕਾਸੁਤਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸਿੰਹਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਿਆ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯਾਰ੍ਕਮਿਮਂ ਰਾਮ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਮ੍ । ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵਂ ਪਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯ ਮੁਖਸ਼ੇषਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ।। ੭.੩੫.
ਰਾਮ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਨੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਲਟ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼ਂਸਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਸਿਂਹਿਕਾਸੁਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਤਿ ਸਂਤ੍ਰਾਸਾਨ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮਹੁਰਭਾषਤ ।। ੭.੩੫.
ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਡਰ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਇੰਦਰ! ਇੰਦਰ!' ਚੀਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਾਹੋਰ੍ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਗੇਵਾਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾ ਭੈषੀਰਹਮੇਨਂ ਨਿषੂਦਯੇ ।। ੭.੩੫.
ਰਾਹੂ ਦੀ ਚੀਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਡਰ ਨਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਐਰਾਵਤਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਤਦਿਦਮਿਤ੍ਯਪਿ । ਫਲਂ ਮਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਿਰਾਜਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਾਰੁਤਿਃ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਰੁਤੀ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਿਆ।
ਤਥਾਸ੍ਯ ਧਾਵਤੋ ਰੂਪਮੈਰਾਵਤਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਦ੍ਘੋਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨ੍ਯੋਰਿਵ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ।
ਏਵਮਾਧਾਵਮਾਨਂ ਤੁ ਨਾਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਹਸ੍ਤਾਨ੍ਤਾਦਤਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨਾਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸਾ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਵੱਜਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਗਿਰੌ ਪਪਾਤੈष ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਜ੍ਰਾਭਿਤਾਡਿਤਃ । ਪਤਮਾਨਸ੍ਯ ਚੈਤਸ੍ਯ ਵਾਮੋ ਹਨੁਰਭਜ੍ਯਤ ।। ੭.੩੫.
ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਡਿੱਗਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਜਬਾ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤੇ ਬਾਲੇ ਵਜ੍ਰਤਾਡਨਵਿਹ੍ਵਲੇ । ਚੁਕ੍ਰੋਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਨਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਹਿਤਾਯ ਸਃ ।। ੭.੩੫.
ਜਦੋਂ ਬਾਲਕ ਵੱਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਵਨ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਜਣਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਚਾਰਂ ਸ ਤੁ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਗੁਹਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਦਾਯ ਮਾਰੁਤਃ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜਣਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਮਾਰੁਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਾਸ਼ਯਮਾਵृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਰਮਾਰ੍ਤਿਕृਤ੍ । ਰੁਰੋਧ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਾਸਵਃ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਨੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਮਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰੋਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਯੁਪ੍ਰਕੋਪਾਦ੍ਭੂਤਾਨਿ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸਨ੍ਧਿਭਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਕਾष੍ਠਭੂਤਾਨਿ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ।। ੭.੩੫.
ਹਵਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਜੋੜਾਂ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ, ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਜੀਵ ਬਣ ਗਏ।
ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਵਾਯੁਪ੍ਰਕੋਪਾਤ੍ऺਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਨਿਰਯਸ੍ਥਮਿਵਾਭਵਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਹਵਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਠ ਹੋਇਆ, ਨਾ 'ਵਸ਼ਟ' ਦੀ ਉਚਾਰਣ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਨਾ ਧਰਮ; ਸਭ ਕੁਝ ਨਰਕ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਾਃ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਸਮਾਧਾਵਨ੍ਦੁਃਖਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਖੇਚ੍ਛਯਾ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਜੀਵ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਗਏ।
ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਦੇਵਾ ਮਹੋਦਰਨਿਭੋਦਰਾਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਨੁ ਭਗਵਨ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਥ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ ।। ੭.੩੫.
ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੇ: 'ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ ਹਨ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ऽਯਮਸ੍ਮਾਕਮਾਯੁषਃ ਪਵਨਃ ਪਤਿਃ । ਸੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਦੇषੋ ऽਦ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮ ।। ੭.੩੫.
'ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਆਯੁ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਡਾ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚੇ?'
ਰੁਰੋਧ ਦੁਃਖਂ ਜਨਯਨ੍ਨਨ੍ਤਃਪੁਰ ਇਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਾਯੁਨੋਹਤਾ ਵਯਮ੍ ।। ੭.੩੫.
'ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਘਰ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਵਾ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਾਥਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਕਾਰਣਾਦਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਨਰਭਾषਤ ।। ੭.੩੫.
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ,' ਤੇ ਫਿਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਕਾਰਣੇ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਚ ਰੁਰੋਧ ਚ । ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ ।। ੭.੩੫.
'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੁਣੋ, ਹਵਾ ਕਿਉਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋਈ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕਿਆ; ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।'
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਰੇਸ਼ੇਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਦ੍ਯ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਰਾਹੋਰ੍ਵਚਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਤਃ ਸ ਕੁਪਿਤੋ ऽਨਿਲਃ ।। ੭.੩੫.
'ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਰਾਹੂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਹਵਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਈ।'
ਅਸ਼ਰੀਰਃ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਪਾਲਯਨ੍ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਵਿਨਾ ਵਾਯੁਂ ਸਮਤਾਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਭਿਃ ।। ੭.੩੫.
'ਹਵਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਰੀਰ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸੁਖਂ ਵਾਯੁਰ੍ਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਵਾਯੁਨਾ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਸੁਖਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਜਗਤ੍ ।। ੭.੩੫.
'ਹਵਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ; ਹਵਾ ਹੀ ਸੁਖ ਹੈ; ਹਵਾ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਜਦ ਹਵਾ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।'