ਏष ਮਾਤੁਰ੍ਵਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਚ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਰੁਰੋਦ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ਰਵਣੇ ਯਥਾ ।। ੭.੩੫.
ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਦੋਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਜਪਾਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਰੋਪਮਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਫਲਲੋਭਾਚ੍ਚ ਹ੍ਯੁਤ੍ਪਪਾਤ ਰਵਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਨੇ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਫਲ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਬਾਲਾਰ੍ਕਾਭਿਮੁਖੋ ਬਾਲੋ ਬਾਲਾਰ੍ਕ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਗ੍ਰਹੀਤੁਕਾਮੋ ਬਾਲਾਰ੍ਕਂ ਪ੍ਲਵਤੇ ऽਮ੍ਬਰਮਧ੍ਯਗਃ ।। ੭.੩੫.
ਬੱਚਾ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਖੁਦ ਵੀ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਲਵਮਾਨੇ ਤੁ ਸ਼ਿਸ਼ੁਭਾਵੇ ਹਨੂਮਤਿ । ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ, ਅਜੇ ਵੀ ਬੱਚਾ, ਉੱਡਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਨਾਪ੍ਯੇਵਂ ਵੇਗਵਾਨ੍ਵਾਯੁਰ੍ਗਰੁਡੋ ਵਾ ਮਨਸ੍ਤਥਾ । ਯਥਾ ऽਯਂ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਮਤੇ ऽਮ੍ਬਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਨਾ ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਵਾਯੁ, ਨਾ ਗਰੁੜ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਨ, ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਯੁ-ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤਾਵਚ੍ਛਿਸ਼ੋਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵੀਦृਸ਼ੋ ਗਤਿਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਯੌਵਨਂ ਬਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਥਂ ਵੇਗੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੩੫.
ਜੇਕਰ, ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਗਤੀ ਕਿੰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ?
ਤਮਨੁਪ੍ਲਵਤੇ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੂਰ੍ਯਦਾਹਭਯਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਤੁषਾਰਚਯਸ਼ੀਤਲਃ ।। ੭.੩੫.
ਵਾਯੁ, ਆਪਣੇ ਉੱਡਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਿਮ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਯੋਜਨਸਾਹਸ੍ਰਂ ਕ੍ਰਮਤ੍ਯੇष ਗਤੋਮ੍ਬਰਮ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ਬਲਾਚ੍ਚ ਬਾਲ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਤਃ ।। ੭.੩੫.
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਚਪਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੇष ਤ੍ਵਦੋषਜ੍ਞ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸਮਾਯਤ੍ਤਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਨ ਦਦਾਹ ਸਃ ।। ੭.੩੫.
ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ', ਤੇ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ।
ਯਮੇਵ ਦਿਵਸਂ ਹ੍ਯੇष ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਪ੍ਲੁਤਃ । ਤਮੇਵ ਦਿਵਸਂ ਰਾਹੁਰ੍ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਤਿ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉੱਡਿਆ, ਉਸੇ ਦਿਨ ਰਾਹੂ ਨੇ ਵੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਨੇਨ ਸ ਪਰਾਮृष੍ਟੋ ਰਾਮ ਸੂਰ੍ਯਰਥੋਪਰਿ । ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਰ੍ਦਨਃ ।। ੭.੩੫.
ਰਾਮ ਜੀ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਰਾਹੂ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਪਰ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰੋषਃ ਸਿਂਹਿਕਾਸੁਤਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਹੂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾਪਨਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਮਮ ਵਾਸਵ । ਕਿਮਿਦਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਮਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਵृਤ੍ਰਹਨ੍ ।। ੭.੩੫.
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇਣ ਨਾਲ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੀ?
ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇ ਤੁ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸੂਰ੍ਯਮਾਗਤਃ । ਅਥਾਨ੍ਯੋ ਰਾਹੁਰਾਸਾਦ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਹਸਾ ਰਵਿਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਅੱਜ ਪਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੋਰ ਰਾਹੂ ਆ ਕੇ ਰਵੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਰਾਹੋਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸਵਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਸਨਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਚੋਦ੍ਵਹਨ੍ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਸ੍ਰਜਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਰਾਹੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉੱਠਿਆ।
ਤਤਃ ਕੈਲਾਸਕੂਟਾਭਂ ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਮਦਸ੍ਰਵਮ੍ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਧਾਰਿਣਂ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਘਣ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸਿਨਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੋਹਣੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹਾਥੀ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਾਹੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯਤ੍ਰਾਭਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਹਾਨੇਨ ਹਨੂਮਤਾ ।। ੭.੩੫.
ਇੰਦਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਸੀ।
ਅਥਾਤਿਰਭਸੇਨਾਗਾਦ੍ਰਾਹੁਰੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਾਸਵਮ੍ । ਅਨੇਨ ਚ ਸ ਵੈ ਦृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਧਾਵਞ੍ਛੈਲਕੂਟਵਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਹੁਂ ਫਲਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ । ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯੋਮ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਸਿਂਹਿਕਾਸੁਤਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸਿੰਹਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਿਆ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯਾਰ੍ਕਮਿਮਂ ਰਾਮ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਮ੍ । ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵਂ ਪਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯ ਮੁਖਸ਼ੇषਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ।। ੭.੩੫.
ਰਾਮ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਨੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਲਟ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼ਂਸਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਸਿਂਹਿਕਾਸੁਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਤਿ ਸਂਤ੍ਰਾਸਾਨ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮਹੁਰਭਾषਤ ।। ੭.੩੫.
ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਡਰ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਇੰਦਰ! ਇੰਦਰ!' ਚੀਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਾਹੋਰ੍ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਗੇਵਾਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾ ਭੈषੀਰਹਮੇਨਂ ਨਿषੂਦਯੇ ।। ੭.੩੫.
ਰਾਹੂ ਦੀ ਚੀਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਡਰ ਨਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਐਰਾਵਤਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਤਦਿਦਮਿਤ੍ਯਪਿ । ਫਲਂ ਮਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਿਰਾਜਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਾਰੁਤਿਃ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਰੁਤੀ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਿਆ।
ਤਥਾਸ੍ਯ ਧਾਵਤੋ ਰੂਪਮੈਰਾਵਤਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਦ੍ਘੋਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨ੍ਯੋਰਿਵ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ।
ਏਵਮਾਧਾਵਮਾਨਂ ਤੁ ਨਾਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਹਸ੍ਤਾਨ੍ਤਾਦਤਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨਾਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸਾ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਵੱਜਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਗਿਰੌ ਪਪਾਤੈष ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਜ੍ਰਾਭਿਤਾਡਿਤਃ । ਪਤਮਾਨਸ੍ਯ ਚੈਤਸ੍ਯ ਵਾਮੋ ਹਨੁਰਭਜ੍ਯਤ ।। ੭.੩੫.
ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਡਿੱਗਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਜਬਾ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤੇ ਬਾਲੇ ਵਜ੍ਰਤਾਡਨਵਿਹ੍ਵਲੇ । ਚੁਕ੍ਰੋਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਨਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਹਿਤਾਯ ਸਃ ।। ੭.੩੫.
ਜਦੋਂ ਬਾਲਕ ਵੱਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਵਨ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਜਣਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਚਾਰਂ ਸ ਤੁ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਗੁਹਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਦਾਯ ਮਾਰੁਤਃ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜਣਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਮਾਰੁਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਾਸ਼ਯਮਾਵृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਰਮਾਰ੍ਤਿਕृਤ੍ । ਰੁਰੋਧ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਾਸਵਃ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਨੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਮਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰੋਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਯੁਪ੍ਰਕੋਪਾਦ੍ਭੂਤਾਨਿ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸਨ੍ਧਿਭਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਕਾष੍ਠਭੂਤਾਨਿ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ।। ੭.੩੫.
ਹਵਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਜੋੜਾਂ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ, ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਜੀਵ ਬਣ ਗਏ।