ਨਹਿ ਵੇਦਿਤਵਾਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਹਨੂਮਾਨਾਤ੍ਮਨੋ ਬਲਮ੍ । ਯਦ੍ਦृष੍ਟਵਾਞ੍ਜੀਵਿਤੇष੍ਟਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਾਨਰਾਧਿਪਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ।
ਏਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਨੂਮਤਿ ਮਹਾਮਤੌ । ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਰਪੂਜਿਤ ।। ੭.੩੫.
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ, ਦੱਸੋ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹੇਤੁਯੁਕ੍ਤਮृषਿਸ੍ਤਦਾ । ਹਨੂਮਤਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਰਾਘਵ ਦੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਰਘੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀषਿ ਹਨੂਮਤਃ । ਨ ਬਲੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਗਤੌ ਨ ਮਤੌ ਪਰਃ ।। ੭.੩੫.
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹਨੂਮਾਨ ਬਾਰੇ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਅਕਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ।
ਅਮੋਘਸ਼ਾਪੈਃ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦਤ੍ਤੋ ऽਸ੍ਯ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪੁਰਾ । ਨ ਵੇਤ੍ਤਾ ਹਿ ਬਲਂ ਯੇਨ ਬਲੀ ਸਨ੍ਨਿਰਿਮਰ੍ਦਨਃ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਜੈ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਬਾਲ੍ਯੇ ऽਪ੍ਯੇਤੇਨ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਰਾਮ ਮਹਾਬਲ । ਤਨ੍ਨ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮਿਤਿ ਬਾਲਤਯਾ ऽ ऽਸ੍ਯਤੇ ।। ੭.੩੫.
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ, ਉਸ ਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਕਰਕੇ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਯਦਿ ਵਾ ऽਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਭਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਂ ਤਵ ਰਾਘਵ । ਸਮਾਧਾਯ ਮਤਿਂ ਰਾਮ ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜੇਕਰ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰੋ, ਰਾਮ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸੂਰ੍ਯਦਤ੍ਤਵਰਸ੍ਵਰ੍ਣਃ ਸੁਮੇਰੁਰ੍ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਯਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕੇਸਰੀ ਨਾਮ ਵੈ ਪਿਤਾ ।। ੭.੩੫.
ਸੂਰਜ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਮੇਰੂ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕੇਸਰੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਬਭੂਵੈषਾ ਹ੍ਯਞ੍ਜਨੇਤਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਜਨਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਵਾਯੁਰਾਤ੍ਮਜਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅੰਜਨਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਾਯੁ-ਦੇਵ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਾਲਿਸ਼ੂਕਨਿਭਾਭਾਸਂ ਪ੍ਰਾਸੂਤਾਮੁਂ ਤਦਾ ऽਞ੍ਜਨਾ । ਫਲਾਨ੍ਯਾਹਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਵੈ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਗਹਨੇਚਰਾ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਅੰਜਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਚਾਵਲ ਤੇ ਟੀਟੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ, ਫਲ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਗਈ।
ਏष ਮਾਤੁਰ੍ਵਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਚ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਰੁਰੋਦ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ਰਵਣੇ ਯਥਾ ।। ੭.੩੫.
ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਦੋਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਜਪਾਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਰੋਪਮਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਫਲਲੋਭਾਚ੍ਚ ਹ੍ਯੁਤ੍ਪਪਾਤ ਰਵਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਨੇ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਫਲ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਬਾਲਾਰ੍ਕਾਭਿਮੁਖੋ ਬਾਲੋ ਬਾਲਾਰ੍ਕ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਗ੍ਰਹੀਤੁਕਾਮੋ ਬਾਲਾਰ੍ਕਂ ਪ੍ਲਵਤੇ ऽਮ੍ਬਰਮਧ੍ਯਗਃ ।। ੭.੩੫.
ਬੱਚਾ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਖੁਦ ਵੀ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਲਵਮਾਨੇ ਤੁ ਸ਼ਿਸ਼ੁਭਾਵੇ ਹਨੂਮਤਿ । ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ, ਅਜੇ ਵੀ ਬੱਚਾ, ਉੱਡਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਨਾਪ੍ਯੇਵਂ ਵੇਗਵਾਨ੍ਵਾਯੁਰ੍ਗਰੁਡੋ ਵਾ ਮਨਸ੍ਤਥਾ । ਯਥਾ ऽਯਂ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਮਤੇ ऽਮ੍ਬਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਨਾ ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਵਾਯੁ, ਨਾ ਗਰੁੜ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਨ, ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਯੁ-ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤਾਵਚ੍ਛਿਸ਼ੋਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵੀਦृਸ਼ੋ ਗਤਿਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਯੌਵਨਂ ਬਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਥਂ ਵੇਗੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੩੫.
ਜੇਕਰ, ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਗਤੀ ਕਿੰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ?
ਤਮਨੁਪ੍ਲਵਤੇ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੂਰ੍ਯਦਾਹਭਯਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਤੁषਾਰਚਯਸ਼ੀਤਲਃ ।। ੭.੩੫.
ਵਾਯੁ, ਆਪਣੇ ਉੱਡਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਿਮ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਯੋਜਨਸਾਹਸ੍ਰਂ ਕ੍ਰਮਤ੍ਯੇष ਗਤੋਮ੍ਬਰਮ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ਬਲਾਚ੍ਚ ਬਾਲ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਤਃ ।। ੭.੩੫.
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਚਪਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੇष ਤ੍ਵਦੋषਜ੍ਞ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸਮਾਯਤ੍ਤਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਨ ਦਦਾਹ ਸਃ ।। ੭.੩੫.
ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ', ਤੇ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ।
ਯਮੇਵ ਦਿਵਸਂ ਹ੍ਯੇष ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਪ੍ਲੁਤਃ । ਤਮੇਵ ਦਿਵਸਂ ਰਾਹੁਰ੍ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਤਿ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉੱਡਿਆ, ਉਸੇ ਦਿਨ ਰਾਹੂ ਨੇ ਵੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਨੇਨ ਸ ਪਰਾਮृष੍ਟੋ ਰਾਮ ਸੂਰ੍ਯਰਥੋਪਰਿ । ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਰ੍ਦਨਃ ।। ੭.੩੫.
ਰਾਮ ਜੀ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਰਾਹੂ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਪਰ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰੋषਃ ਸਿਂਹਿਕਾਸੁਤਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਹੂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾਪਨਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਮਮ ਵਾਸਵ । ਕਿਮਿਦਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਮਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਵृਤ੍ਰਹਨ੍ ।। ੭.੩੫.
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇਣ ਨਾਲ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੀ?
ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇ ਤੁ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸੂਰ੍ਯਮਾਗਤਃ । ਅਥਾਨ੍ਯੋ ਰਾਹੁਰਾਸਾਦ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਹਸਾ ਰਵਿਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਅੱਜ ਪਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੋਰ ਰਾਹੂ ਆ ਕੇ ਰਵੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਰਾਹੋਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸਵਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਸਨਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਚੋਦ੍ਵਹਨ੍ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਸ੍ਰਜਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਰਾਹੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉੱਠਿਆ।
ਤਤਃ ਕੈਲਾਸਕੂਟਾਭਂ ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਮਦਸ੍ਰਵਮ੍ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਧਾਰਿਣਂ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਘਣ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸਿਨਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੋਹਣੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹਾਥੀ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਾਹੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯਤ੍ਰਾਭਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਹਾਨੇਨ ਹਨੂਮਤਾ ।। ੭.੩੫.
ਇੰਦਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਸੀ।
ਅਥਾਤਿਰਭਸੇਨਾਗਾਦ੍ਰਾਹੁਰੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਾਸਵਮ੍ । ਅਨੇਨ ਚ ਸ ਵੈ ਦृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਧਾਵਞ੍ਛੈਲਕੂਟਵਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਹੁਂ ਫਲਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ । ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯੋਮ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਸਿਂਹਿਕਾਸੁਤਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸਿੰਹਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਿਆ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯਾਰ੍ਕਮਿਮਂ ਰਾਮ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਮ੍ । ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵਂ ਪਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯ ਮੁਖਸ਼ੇषਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ।। ੭.੩੫.
ਰਾਮ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਨੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਲਟ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।