ਅਤੁਲਂ ਬਲਮੇਤਦ੍ਵੈ ਵਾਲਿਨੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ । ਨ ਤ੍ਵੇਤਾਭ੍ਯਾਂ ਹਨੁਮਤਾ ਸਮਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ ।। ੭.੩੫.
ਵਾਲੀ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਬਲਂ ਧੈਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਤਾ ਨਯਸਾਧਨਮ੍ । ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਹਨੂਮਤਿ ਕृਤਾਲਯਾਃ ।। ੭.੩੫.
ਹੌਸਲਾ, ਹੁਨਰ, ਤਾਕਤ, ਧੀਰਜ, ਬੁਧੀ, ਚਲਾਕੀ, ਸ਼ੂਰਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨੁਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸਾਗਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੀਦਨ੍ਤੀਂ ਕਪਿਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪ੍ਲੁਤਃ ।। ੭.੩੫.
ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਧਰ੍षਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਤਦਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮ੍ਭਾषਿਤਾ ਚਾਪਿ ਸੀਤਾ ਹ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਤਥਾ ।। ੭.੩੫.
ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੇਨਾਗ੍ਰਗਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸੁਤਾਃ ਕਿਙ੍ਕਰਾ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ । ਏਤੇ ਹਨੁਮਤਾ ਤਤ੍ਰ ਹ੍ਯੇਕੇਨ ਵਿਤਿਪਾਤਿਤਾਃ ।। ੭.੩੫.
ਫੌਜ ਦੇ ਅਗੂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿੰਕਰ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਭੂਯੋ ਬਨ੍ਧਾਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾषਯਿਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ । ਲਙ੍ਕਾ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਾ ਯੇਨ ਪਾਵਕੇਨੇਵ ਮੇਦਿਨੀ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ, ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਜਿਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਨ ਕਾਲਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਿਤ੍ਤਪਸ੍ਯ ਚ । ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਯਾਨਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਨੂਮਤਃ ।। ੭.੩੫.
ਕਾਲ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਾਂ ਕੁਬੇਰ — ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ, ਜਿਹੜੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ।
ਏਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਲਙ੍ਕਾ ਸੀਤਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਯਾ ਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਲੰਕਾ, ਸੀਤਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿੱਤ, ਰਾਜ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਯਦਿ ਮੇ ਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਾਨਰਾਧਿਪਤੇਃ ਸਖਾ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮਪਿ ਕੋ ਵੇਤ੍ਤੁਂ ਜਾਨਕ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜੇ ਹਨੁਮਾਨ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਕੌਣ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾਲ੍ਯਨੇਨੈਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਤਦਾ ਵੈਰੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਨ ਦਗ੍ਧੋ ਵੀਰੁਧੋ ਯਥਾ ।। ੭.੩੫.
ਬਚਪਨ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਵੈਰ ਵਧਣ ਤੇ, ਉਹ ਨਾਜ਼ੁਕ ਟਾਹਲੀ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੜਿਆ?
ਨਹਿ ਵੇਦਿਤਵਾਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਹਨੂਮਾਨਾਤ੍ਮਨੋ ਬਲਮ੍ । ਯਦ੍ਦृष੍ਟਵਾਞ੍ਜੀਵਿਤੇष੍ਟਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਾਨਰਾਧਿਪਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ।
ਏਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਨੂਮਤਿ ਮਹਾਮਤੌ । ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਰਪੂਜਿਤ ।। ੭.੩੫.
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ, ਦੱਸੋ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹੇਤੁਯੁਕ੍ਤਮृषਿਸ੍ਤਦਾ । ਹਨੂਮਤਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਰਾਘਵ ਦੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਰਘੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀषਿ ਹਨੂਮਤਃ । ਨ ਬਲੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਗਤੌ ਨ ਮਤੌ ਪਰਃ ।। ੭.੩੫.
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹਨੂਮਾਨ ਬਾਰੇ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਅਕਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ।
ਅਮੋਘਸ਼ਾਪੈਃ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦਤ੍ਤੋ ऽਸ੍ਯ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪੁਰਾ । ਨ ਵੇਤ੍ਤਾ ਹਿ ਬਲਂ ਯੇਨ ਬਲੀ ਸਨ੍ਨਿਰਿਮਰ੍ਦਨਃ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਜੈ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਬਾਲ੍ਯੇ ऽਪ੍ਯੇਤੇਨ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਰਾਮ ਮਹਾਬਲ । ਤਨ੍ਨ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮਿਤਿ ਬਾਲਤਯਾ ऽ ऽਸ੍ਯਤੇ ।। ੭.੩੫.
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ, ਉਸ ਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਕਰਕੇ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਯਦਿ ਵਾ ऽਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਭਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਂ ਤਵ ਰਾਘਵ । ਸਮਾਧਾਯ ਮਤਿਂ ਰਾਮ ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜੇਕਰ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰੋ, ਰਾਮ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸੂਰ੍ਯਦਤ੍ਤਵਰਸ੍ਵਰ੍ਣਃ ਸੁਮੇਰੁਰ੍ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਯਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕੇਸਰੀ ਨਾਮ ਵੈ ਪਿਤਾ ।। ੭.੩੫.
ਸੂਰਜ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਮੇਰੂ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕੇਸਰੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਬਭੂਵੈषਾ ਹ੍ਯਞ੍ਜਨੇਤਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਜਨਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਵਾਯੁਰਾਤ੍ਮਜਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅੰਜਨਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਾਯੁ-ਦੇਵ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਾਲਿਸ਼ੂਕਨਿਭਾਭਾਸਂ ਪ੍ਰਾਸੂਤਾਮੁਂ ਤਦਾ ऽਞ੍ਜਨਾ । ਫਲਾਨ੍ਯਾਹਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਵੈ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਗਹਨੇਚਰਾ ।। ੭.੩੫.
ਫਿਰ ਅੰਜਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਚਾਵਲ ਤੇ ਟੀਟੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ, ਫਲ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਗਈ।
ਏष ਮਾਤੁਰ੍ਵਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਚ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਰੁਰੋਦ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ਰਵਣੇ ਯਥਾ ।। ੭.੩੫.
ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਦੋਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਜਪਾਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਰੋਪਮਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਫਲਲੋਭਾਚ੍ਚ ਹ੍ਯੁਤ੍ਪਪਾਤ ਰਵਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਨੇ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਫਲ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਬਾਲਾਰ੍ਕਾਭਿਮੁਖੋ ਬਾਲੋ ਬਾਲਾਰ੍ਕ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਗ੍ਰਹੀਤੁਕਾਮੋ ਬਾਲਾਰ੍ਕਂ ਪ੍ਲਵਤੇ ऽਮ੍ਬਰਮਧ੍ਯਗਃ ।। ੭.੩੫.
ਬੱਚਾ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਖੁਦ ਵੀ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਲਵਮਾਨੇ ਤੁ ਸ਼ਿਸ਼ੁਭਾਵੇ ਹਨੂਮਤਿ । ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ, ਅਜੇ ਵੀ ਬੱਚਾ, ਉੱਡਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਨਾਪ੍ਯੇਵਂ ਵੇਗਵਾਨ੍ਵਾਯੁਰ੍ਗਰੁਡੋ ਵਾ ਮਨਸ੍ਤਥਾ । ਯਥਾ ऽਯਂ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਮਤੇ ऽਮ੍ਬਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਨਾ ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਵਾਯੁ, ਨਾ ਗਰੁੜ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਨ, ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਯੁ-ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤਾਵਚ੍ਛਿਸ਼ੋਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵੀਦृਸ਼ੋ ਗਤਿਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਯੌਵਨਂ ਬਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਥਂ ਵੇਗੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੩੫.
ਜੇਕਰ, ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਗਤੀ ਕਿੰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ?
ਤਮਨੁਪ੍ਲਵਤੇ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੂਰ੍ਯਦਾਹਭਯਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਤੁषਾਰਚਯਸ਼ੀਤਲਃ ।। ੭.੩੫.
ਵਾਯੁ, ਆਪਣੇ ਉੱਡਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਿਮ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਯੋਜਨਸਾਹਸ੍ਰਂ ਕ੍ਰਮਤ੍ਯੇष ਗਤੋਮ੍ਬਰਮ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ਬਲਾਚ੍ਚ ਬਾਲ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਤਃ ।। ੭.੩੫.
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਚਪਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੇष ਤ੍ਵਦੋषਜ੍ਞ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸਮਾਯਤ੍ਤਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਨ ਦਦਾਹ ਸਃ ।। ੭.੩੫.
ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ', ਤੇ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ।
ਯਮੇਵ ਦਿਵਸਂ ਹ੍ਯੇष ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਪ੍ਲੁਤਃ । ਤਮੇਵ ਦਿਵਸਂ ਰਾਹੁਰ੍ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਤਿ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ ।। ੭.੩੫.
ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉੱਡਿਆ, ਉਸੇ ਦਿਨ ਰਾਹੂ ਨੇ ਵੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।