ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਾਲੀ ਕਰ੍ਣਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਜਪਨ੍ਵੈ ਨੈਗਮਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪਰ੍ਵਤਰਾਡਿਵ ।। ੭.੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਾਰ੍ਥਿਵੌ । ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਵਨ੍ਤੌ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਈਹਤੁਰ੍ਬਲਦਰ੍ਪਿਤੌ ।। ੭.੩੪.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ—ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ।
ਹਸ੍ਤਗ੍ਰਾਹਂ ਤੁ ਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪਾਦਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਰਾਵਣਮ੍ । ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ऽਪਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਲੀ ਸਰ੍ਪਮਿਵਾਣ੍ਡਜਃ ।। ੭.੩੪.
ਵਾਲੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਰਾਵਣ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸਾਂਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਹੀਤੁਕਾਮਂ ਤਂ ਗृਹ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਃ । ਖਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਵੇਗੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਕ੍ਸ਼ਾਵਲਮ੍ਬਿਨਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਹੇਠ ਲਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਚਾਪੀਡਯਮਾਨਂ ਤੁ ਵਿਤੁਦਨ੍ਤਂ ਨਖੈਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਜਹਾਰ ਰਾਵਣਂ ਵਾਲੀ ਪਵਨਸ੍ਤੋਯਦਂ ਯਥਾ ।। ੭.੩੪.
ਭਾਵੇਂ ਰਾਵਣ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉੱਡਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਮਾਤ੍ਯਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ । ਮੁਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿषਵੋ ਵਾਲਿਂ ਰਵਮਾਣਾ ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ ।। ੭.੩੪.
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਵਾਲੀ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਡਵਾਉਣ ਲਈ ਉੱਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਨ੍ਵੀਯਮਾਨਸ੍ਤੈਰ੍ਵਾਲੀ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ऽਮ੍ਬਰਮਧ੍ਯਗਃ । ਅਨ੍ਵੀਯਮਾਨੋ ਮੇਘੌਘੈਰਮ੍ਬਰਸ੍ਥ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ ।। ੭.੩੪.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਲੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ऽਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਵਾਲਿਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੂਰੁਵੇਗੇਨ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ੭.੩੪.
ਉਹ ਰਾਖਸਾ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪਕੜ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਏ, ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਲਿਮਾਰ੍ਗਾਦਪਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਿ ਗਚ੍ਛਤਃ । ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਜੀਵਿਤਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਬਿਭ੍ਰਦ੍ਵੈ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਵਾਲੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਪਰਬਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਡਰ ਜਾਵੇ।
ਅਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਸਮ੍ਪਾਤਾਨ੍ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਜਵਃ । ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਸਾਗਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲਮਵਨ੍ਦਤ ।। ੭.੩੪.
ਚਲਾਕ ਬਾਂਦਰ ਰਾਜਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝੇ ਵੇਲੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਸਭਾਜ੍ਯਮਾਨੋ ਭੂਤੈਸ੍ਤੁ ਖੈਚਰੈਃ ਖੈਚਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਸਾਗਰਂ ਵਾਲੀ ਹ੍ਯਾਜਗਾਮ ਸਰਾਵਣਃ ।। ੭.੩੪.
ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਾਲੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਨਰਃ । ਉਤ੍ਤਰਂ ਸਾਗਰਂ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਵਹਮਾਨੋ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਉਥੇ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਬਹੁਯੋਜਨਸਾਹਸ੍ਰਂ ਵਹਮਾਨੋ ਮਹਾਹਰਿਃ । ਵਾਯੁਵਚ੍ਚ ਮਨੋਵਚ੍ਚ ਜਗਾਮ ਸਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ ।। ੭.੩੪.
ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਲੈ ਕੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਸਾਗਰੇ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸਿਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ । ਵਹਮਾਨੋ ऽਗਮਦ੍ਵਾਲੀ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵੈ ਸ ਮਹੋਦਧਿਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਉੱਤਰੀ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਲੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪੂਰਬ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮਨ੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਾਸਵਿਃ ਸਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਮਭਿਤੋ ਗृਹ੍ਯ ਰਾਵਣਂ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍ ।। ੭.੩੪.
ਉਥੇ ਵੀ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ।
ਚਤੁਰ੍ष੍ਵਪਿ ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮਨ੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਾਨਰਃ । ਰਾਵਣੋਦ੍ਵਹਨਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧੋਪਵਨੇ ऽਪਤਤ੍ ।। ੭.੩੪.
ਚਾਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ 'ਤੇ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਬਾਂਦਰ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਂ ਤੁ ਮੁਮੋਚਾਥ ਸ੍ਵਕਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਪਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਚੋਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਰਾਵਣਂ ਮੁਹੁਃ ।। ੭.੩੪.
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੱਸ-ਹੱਸ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਤੁ ਮਹਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਮਲੋਲਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੩੪.
ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰਾਖਸਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਰਾਵਣਃ । ਯੁਦ੍ਧੇਪ੍ਸੁਰਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਚਾਦ੍ਯਾਸਾਦਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ।। ੭.੩੪.
ਬਾਂਦਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਹਾਂ, ਰਾਖਸਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਅਹੋ ਬਲਮਹੋ ਵੀਰ੍ਯਮਹੋ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਯੇਨਾਹਂ ਪਸ਼ੁਵਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਿਤਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ऽਰ੍ਣਵਾਨ੍ ।। ੭.੩੪.
ਵਾਹ, ਕੀ ਤਾਕਤ, ਕੀ ਵੀਰਤਾ, ਤੇ ਕੀ ਗਹਿਰਾਈ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਫੜ ਕੇ ਚਾਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਾਇਆ ਗਿਆ।
ਏਵਮਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਦ੍ਵੀਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਨ੍ । ਮਾਂ ਚੈਵੋਦ੍ਵਹਮਾਨਸ੍ਤੁ ਕੋ ऽਨ੍ਯੋ ਵੀਰਃ ਕ੍ਰਮਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੩੪.
ਹੋਰ ਕੌਣ, ਵੀਰ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ 'ਚ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਗਤਿਰੇषਾ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮ । ਮਨੋਨਿਲਸੁਪਰ੍ਣਾਨਾਂ ਤਵ ਚਾਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭.੩੪.
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਬਾਂਦਰ, ਇਹ ਤੇਜ਼ੀ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ: ਮਨ, ਹਵਾ, ਗਰੁੜ—ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ।
ਸੋ ऽਹਂ ਦृष੍ਟਬਲਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਚਿਰਂ ਸਖ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਪਾਵਕਾਗ੍ਰਤਃ ।। ੭.੩੪.
ਹੁਣ ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਲਈ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਦੋਸਤੀ ਹੋਵੇ।
ਦਾਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪੁਰਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਭੋਗਾਚ੍ਛਾਦਨਭੋਜਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਵਿਭਕ੍ਤਂ ਨੌ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰ ।। ੭.੩੪.
ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜ, ਸੁਖ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਖਾਣਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਅਟੁੱਟ ਸਾਂਝ ਹੋਵੇਗੀ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਯਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਤਾਵੁਭੌ ਹਰੀਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ । ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਮੁਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਜਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ — ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਰਾਖਸ — ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਭਰਾਤਾ ਬਣ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਲਮ੍ਬਿਤਕਰੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ । ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਵਿਸ਼ਤੁਰ੍ਹृष੍ਟੌ ਸਿਂਹੌ ਗਿਰਿਗੁਹਾਮਿਵ ।। ੭.੩੪.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਸਿੰਘ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਮਾਸਮੁषਿਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਇਵ ਰਾਵਣਃ । ਅਮਾਤ੍ਯੈਰਾਗਤੈਰ੍ਨੀਤਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੋਤ੍ਸਾਦਨਾਰ੍ਥਿਭਿਃ ।। ੭.੩੪.
ਉਥੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਆਏ ਸਨ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਵਾਲਿਨਾ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਧਰ੍षਿਤਸ਼੍ਚ ਕृਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪਾਵਕਸਨ੍ਨਿਧੌ ।। ੭.੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵਾਲੀ ਨੇ ਹਰਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਰਾਤਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਬਲਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਰਾਮ ਵਾਲਿਨੋ ऽਭਵਦੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੋ ऽਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਃ ਸ਼ਲਭੋ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਯਥਾ ।। ੭.੩੪.
ਰਾਮ, ਵਾਲੀ ਕੋਲ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੜੇ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਿਆ।
ਅਪृਚ੍ਛਤ ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਿਨਯੋਪੇਤ ਇਦਮਾਹ ਵਚੋ ऽਰ੍ਥਵਤ੍ ।। ੭.੩੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।