ਇਦਂ ਰਾਜ੍ਯਮਿਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਇਮੇ ਦਾਰਾ ਇਮੇ ਵਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਿ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਾਜ੍ਞਾਪਯਤੁ ਨੋ ਭਵਾਨ੍ ।। ੭.੩੩.
ਇਹ ਰਾਜ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਉਹੀ ਅਸੀਂ ਮੰਨ ਲਾਂਗੇ।
ਤਂ ਧਰ੍ਮੇ ऽਗ੍ਨਿषੁ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਿਵਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ । ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੋਵਾਚ ਰਾਜਾਨਂ ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਤਥਾ ऽਰ੍ਜੁਨਮ੍ ।। ੭.੩੩.
ਧਰਮ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੇਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਪੁਲਸਤਿ ਨੇ ਹੈਹਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਮ੍ਬੁਜਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨ । ਅਤੁਲਂ ਤੇ ਬਲਂ ਯੇਨ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਃ ।। ੭.੩੩.
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ।
ਭਯਾਦ੍ਯਸ੍ਯੋਪਤਿष੍ਠੇਤਾਂ ਨਿष੍ਪਨ੍ਦੌ ਸਾਗਰਾਨਿਲੌ । ਸੋ ऽਯਂ ਮृਧੇ ਤ੍ਵਯਾ ਬਦ੍ਧਃ ਪੌਤ੍ਰੋ ਮੇ ਰਣਦੁਰ੍ਜਯਃ ।। ੭.੩੩.
ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਹਵਾ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪੌਤਾ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਜੈ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਕਸ੍ਯ ਯਸ਼ਃ ਪੀਤਂ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਯਾਚ੍ਯਮਾਨੋ ऽਦ੍ਯ ਮੁਞ੍ਚ ਵਤ੍ਸਂ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ ।। ੭.੩੩.
ਮੇਰੇ ਪੌਤੇ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਨਾਮ ਤੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਦਸ਼ਾਨਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯੋਚੇ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ ਵਚੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ । ਮੁਮੋਚ ਵੈ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍ ।। ੭.੩੩.
ਪੁਲਸਤਿ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰਿਮਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਸ੍ਰਗਮ੍ਬਰੈਃ । ਅਹਿਂਸਕਂ ਸਖ੍ਯਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸਾਗ੍ਨਿਕਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤਂ ਗृਹਂ ਯਯੌ ।। ੭.੩੩.
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣੇ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਃ ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯੋ ਲਜ੍ਜਮਾਨੋ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ।। ੭.੩੩.
ਪੁਲਸਤਿ ਨੇ ਵੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅੰਗ-ਸੰਗ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ ।। ੭.੩੩.
ਪੁਲਸਤਿ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੌਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍ । ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਵਚਨਾਚ੍ਚਾਪਿ ਪੁਨਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੭.੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣ, ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਤੋਂ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸਹਿ ਕੇ, ਪੁਲਸਤਿ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੁੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਬਲਿਭ੍ਯੋ ਬਲਿਨਃ ਸਨ੍ਤਿ ਰਾਘਵਨਨ੍ਦਨ । ਨਾਵਜ੍ਞਾ ਹਿ ਪਰੇ ਕਾਰ੍ਯਾ ਯ ਇਚ੍ਛੇਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੭.੩੩.
ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਲਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਉਗਰਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੋਰੁਪਲਭ੍ਯ ਮੈਤ੍ਰੀਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਨृਪਾਣਾਂ ਕਦਨਂ ਚਕਾਰ ਚਚਾਰ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਦਰ੍ਪਾਤ੍ ।। ੭.੩੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸਾਹਸਰਬਾਹੁ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਜੰਗ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਤ੍ਰੈਤੀਸਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਵਲਮੀਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਚਿਆ ਸੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ । ਚਚਾਰ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਮਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਸ੍ਤਥਾ ਕृਤਃ ।। ੭.੩੪.
ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਾ ਮਨੁष੍ਯਂ ਵਾ ਸ਼ृਣੁਤੇ ऽਯਂ ਬਲਾਧਿਕਮ੍ । ਰਾਵਣਸ੍ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹ੍ਵਯਤਿ ਦਰ੍ਪਿਤਃ ।। ੭.੩੪.
ਜਦੋਂ ਵੀ ਰਾਵਣ ਕਿਸੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਨਗਰੀਂ ਵਾਲਿਪਾਲਿਤਾਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਹ੍ਵਯਤਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਵਾਲਿਨਂ ਹੇਮਮਾਲਿਨਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਵਾਲੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਾਨਰਾਮਾਤ੍ਯਸ੍ਤਾਰਸ੍ਤਾਰਾਪਿਤਾ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਉਵਾਚ ਵਾਨਰੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਮੁਪਾਗਤਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਮੰਤਰੀ ਤਾਰਾ ਨੇ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ ਗਤੋ ਵਾਲੀ ਯਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਬਲੋ ਭਵੇਤ੍ । ਕੋ ऽਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮੁਖਤਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤਵ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਃ ।। ੭.੩੪.
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਾਲੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਵਾਨਰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਚਤੁਰ੍ਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਸਮੁਦ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮਨ੍ਵਾਸ੍ਯ ਰਾਵਣ । ਇਮਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਯਾਤਿ ਵਾਲੀ ਤਿष੍ਠ ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ 'ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਵਾਲੀ ਇੱਥੇ ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਆਵੇਗਾ—ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਰੁਕ ਜਾ।
ਏਤਾਨਸ੍ਥਿਚਯਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਯ ਏਤੇ ਸ਼ਙ੍ਖਪਾਣ੍ਡੁਰਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਿਨਾਮਿਮੇ ਰਾਜਨ੍ਵਾਨਰਾਧਿਪਤੇਜਸਾ ।। ੭.੩੪.
ਇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵੇਖ, ਜੋ ਸਾਂਪ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਹਨ—ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯਦ੍ਵਾ ऽਮृਤਰਸਃ ਪੀਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਵਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ । ਤਦਾ ਵਾਲਿਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਦਨ੍ਤਂ ਤਵ ਜੀਵਿਤਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਜੇਕਰ, ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਸ਼੍ਯੇਦਾਨੀਂ ਜਗਚ੍ਚਿਤ੍ਰਮਿਮਂ ਵਿਸ਼੍ਰਵਸਃ ਸੁਤ । ਇਦਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੩੪.
ਹੁਣ, ਵਿਸ਼ਰਵਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖੇਗਾ—ਇਸ ਵੇਲੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਰੁਕ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਫਿਰ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਥਵਾ ਤ੍ਵਰਸੇ ਮਰ੍ਤੁਂ ਗਚ੍ਛ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸਾਗਰਮ੍ । ਵਾਲਿਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਤਤ੍ਰ ਭੂਮਿਸ੍ਥਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਜਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮਰਨ ਦੀ ਤਲਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾ—ਉਥੇ ਤੂੰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵੇਖੇਗਾ।
ਸ ਤੁ ਤਾਰਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਲੋਕਰਾਵਣਃ । ਪੁष੍ਪਕਂ ਤਤ੍ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਣਵਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਪਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਹੈ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਡਾਂਟ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਹੇਮਗਿਰਿਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਤਰੁਣਾਰ੍ਕਨਿਭਾਨਨਮ੍ । ਰਾਵਣੋ ਵਾਲਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯੋਪਾਸਨਤਤ੍ਪਰਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਉਥੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਕਾਦਵਰੁਹ੍ਯਾਥ ਰਾਵਣੋ ऽਞ੍ਜਨਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਵਾਲਿਨਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਪਦਮਾਵ੍ਰਜਤ੍ ।। ੭.੩੪.
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਅੰਜਨ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਆਇਆ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਤਦਾ ਦृष੍ਟੋ ਵਾਲਿਨਾਪਿ ਸ ਰਾਵਣਃ । ਪਾਪਾਭਿਪ੍ਰਾਯਵਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਨ ਤੁ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਯਾਦਵਚੋਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਵਾਲੀ ਨੇ ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ।
ਸ਼ਸ਼ਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਿਂਹੋ ਵਾ ਪਨ੍ਨਗਂ ਗਰੁਡੋ ਯਥਾ । ਨ ਚਿਨ੍ਤਯਤਿ ਤਂ ਵਾਲੀ ਰਾਵਣਂ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਸਾਂਪ ਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਵੈਸੇ ਹੀ ਵਾਲੀ ਨੇ ਰਾਵਣ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਮਾਣਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਰਾਵਣਂ ਪਾਪਚੇਤਸਮ੍ । ਕਕ੍ਸ਼ਾਵਲਮ੍ਬਿਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯੇ ਤ੍ਰੀਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਨ੍ ।। ੭.੩੪.
ਵਾਲੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਵਣ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਫੜਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਹੇਠ ਲਾ ਕੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਰਿਂ ਮਮਾਙ੍ਕਸ੍ਥਂ ਸ੍ਰਂਸਦੂਰੁਕਰਾਮ੍ਬਰਮ੍ । ਲਮ੍ਬਮਾਨਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਗਰੁਡਸ੍ਯੇਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍ ।। ੭.੩੪.
ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਲਟਕਦੇ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਕਪੜੇ ਢਲਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਵਣ ਗਰੁੜ ਦੀ ਫੜ ਵਿੱਚ ਸਾਂਪ ਵਾਂਗ ਲਟਕਦਾ ਹੋਇਆ।