ਬਧ੍ਯਮਾਨੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਦੇਵਤਾਃ । ਸਾਧ੍ਵੀਤਿਵਾਦਿਨਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਕਿਰਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਜੁਨਮੂਰ੍ਧਨਿ ।। ੭.੩੨.
ਜਦੋਂ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਦੇਵਤੇ 'ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ' ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਛਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮृਗਮਿਵਾਦਾਯ ਮृਗਰਾਡਿਵ ਦਨ੍ਤਿਨਮ੍ । ਨਨਾਦ ਹੈਹਯੋ ਰਾਜਾ ਹਰ੍षਾਦਮ੍ਬੁਦਵਨ੍ਮੁਹੁਃ ।। ੭.੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਨੂੰ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈਹਯ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗੱਜਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਦ੍ਧਂ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ । ਸਹ ਤੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦਸਾਨਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੋਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ।
ਨਕ੍ਤਞ੍ਚਰਾਣਾਂ ਵੇਗਸ੍ਤੁ ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਬਭੌ । ਉਦ੍ਭੂਤ ਆਤਪਾਪਾਯੇ ਪਯੋਦਾਨਾਮਿਵਾਮ੍ਬੁਧੌ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਐਸੇ ਚਮਕੀ ਜਿਵੇਂ ਧੁੱਪ ਮੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਠਦੇ ਬੱਦਲ।
ਮੁਞ੍ਚ ਮੁਞ੍ਚੇਤਿ ਭਾषਨ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍ । ਮੁਸਲਾਨਿ ਸਸ਼ੂਲਾਨਿ ਸੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਤਦਾਰ੍ਜੁਨੇ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੀਕਦੇ, 'ਛੱਡੋ! ਛੱਡੋ!' ਤੇ 'ਠਹਿਰੋ! ਠਹਿਰੋ!' ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਤੇ ਭਾਲੇ ਸੁੱਟਦੇ ਗਏ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਤਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾਰ੍ਜੁਨਃ । ਆਯੁਧਾਨ੍ਯਮਰਾਰੀਣਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹਾਰਿਨਿषੂਦਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਅਰਜੁਨ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ।
ਤਤਸ੍ਤੈਰੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦੁਰ੍ਧਰੈਃ ਪ੍ਰਵਰਾਯੁਧੈਃ । ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਵਾਯੁਰਮ੍ਬੁਧਰਾਨਿਵ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋ ऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ । ਰਾਵਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸੁਹृਦ੍ਵृਤਃ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਃ ਕੁਸੁਮਾਕ੍ਸ਼ਤੋਤ੍ਕਰੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਪੌਰੈਃ ਪੁਰੁਹੂਤਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਤਦਾ ऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਬਲਿਂ ਨਿਗृਹ੍ਯੇਵ ਸਹਸ੍ਰਲੋਚਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਰਾਵਣਗ੍ਰਹਣਂ ਤਤ੍ਤੁ ਵਾਯੁਗ੍ਰਹਣਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਤਤਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਥਿਤਂ ਦਿਵਿ ਦੈਵਤੈਃ ।। ੭.੩੩.
ਰਾਵਣ ਦੀ ਫੜਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਪੁਲਸਤ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਖੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਕृਤਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਕਮ੍ਪ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਧृਤਿਃ । ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਪਤਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਜਗਾਮ ਮਹਾਨृषਿਃ ।। ੭.੩੩.
ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਮਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਸ ਵਾਯੁਮਾਰ੍ਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਾਯੁਤੁਲ੍ਯਗਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਪੁਰੀਂ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਨਃਸਮ੍ਪਾਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ।। ੭.੩੩.
ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਹਵਾ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਚਲ ਕੇ, ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਮਰਾਵਤਿਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਂ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੁਲਾਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਮਰਾਵਤੀਮ੍ ।। ੭.੩੩.
ਉਹ ਐਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਜੋ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ।
ਪਾਦਚਾਰਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਦਸ਼ਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਯ ਅਰ੍ਜੁਨਾਯ ਨਿਵੇਦਯਨ੍ ।। ੭.੩੩.
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਚਨਾਦ੍ਧੈਹਯਾਧਿਪਃ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਚ੍ਛਤ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ ।। ੭.੩੩.
ਹੈਹਯ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪੁਲਸਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤੋ ऽਸ੍ਯ ਗृਹ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ।। ੭.੩੩.
ਉਸ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਮृषਿਮਾਯਾਨ੍ਤਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਦृਸ਼੍ਯ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਵਨ੍ਦੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੭.੩੩.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਿਆਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਗਾਂ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ । ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਮਾਹ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ।। ੭.੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਮਧੁਪਾਰਕ, ਇਕ ਗਾਂ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਪੁਲਸਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਦ੍ਯੈਵਮਮਰਾਵਤ੍ਯਾ ਤੁਲ੍ਯਾ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀ ਕृਤਾ । ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਦਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੩੩.
ਅੱਜ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਅੱਜ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਤਪਃ । ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵਨ੍ਦ੍ਯੌ ਵਨ੍ਦੇ ऽਹਂ ਚਰਣੌ ਤਵ ।। ੭.੩੩.
ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋ ਗਈ, ਪ੍ਰਭੂ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਪੈਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਰਾਜ੍ਯਮਿਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਇਮੇ ਦਾਰਾ ਇਮੇ ਵਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਿ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਾਜ੍ਞਾਪਯਤੁ ਨੋ ਭਵਾਨ੍ ।। ੭.੩੩.
ਇਹ ਰਾਜ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਉਹੀ ਅਸੀਂ ਮੰਨ ਲਾਂਗੇ।
ਤਂ ਧਰ੍ਮੇ ऽਗ੍ਨਿषੁ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਿਵਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ । ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੋਵਾਚ ਰਾਜਾਨਂ ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਤਥਾ ऽਰ੍ਜੁਨਮ੍ ।। ੭.੩੩.
ਧਰਮ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੇਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਪੁਲਸਤਿ ਨੇ ਹੈਹਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਮ੍ਬੁਜਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨ । ਅਤੁਲਂ ਤੇ ਬਲਂ ਯੇਨ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਃ ।। ੭.੩੩.
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ।
ਭਯਾਦ੍ਯਸ੍ਯੋਪਤਿष੍ਠੇਤਾਂ ਨਿष੍ਪਨ੍ਦੌ ਸਾਗਰਾਨਿਲੌ । ਸੋ ऽਯਂ ਮृਧੇ ਤ੍ਵਯਾ ਬਦ੍ਧਃ ਪੌਤ੍ਰੋ ਮੇ ਰਣਦੁਰ੍ਜਯਃ ।। ੭.੩੩.
ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਹਵਾ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪੌਤਾ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਜੈ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਕਸ੍ਯ ਯਸ਼ਃ ਪੀਤਂ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਯਾਚ੍ਯਮਾਨੋ ऽਦ੍ਯ ਮੁਞ੍ਚ ਵਤ੍ਸਂ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ ।। ੭.੩੩.
ਮੇਰੇ ਪੌਤੇ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਨਾਮ ਤੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਦਸ਼ਾਨਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯੋਚੇ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ ਵਚੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ । ਮੁਮੋਚ ਵੈ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍ ।। ੭.੩੩.
ਪੁਲਸਤਿ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰਿਮਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਸ੍ਰਗਮ੍ਬਰੈਃ । ਅਹਿਂਸਕਂ ਸਖ੍ਯਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸਾਗ੍ਨਿਕਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤਂ ਗृਹਂ ਯਯੌ ।। ੭.੩੩.
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣੇ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਃ ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯੋ ਲਜ੍ਜਮਾਨੋ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ।। ੭.੩੩.
ਪੁਲਸਤਿ ਨੇ ਵੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅੰਗ-ਸੰਗ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ ।। ੭.੩੩.
ਪੁਲਸਤਿ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੌਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍ । ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਵਚਨਾਚ੍ਚਾਪਿ ਪੁਨਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੭.੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣ, ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਤੋਂ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸਹਿ ਕੇ, ਪੁਲਸਤਿ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੁੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।