ਯਥਾ ऽ ਸ਼ਨਿਰਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ ऽਥ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਤਥਾ ਤਯੋਰ੍ਗਦਾਪੋਥੈਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ।। ੭.੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਗਦਾ ਸਾ ਤੁ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾ ऽਹਿਤੋਰਸਿ । ਕਾਞ੍ਚਨਾਭਂ ਨਭਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸੌਦਾਮਿਨੀ ਯਥਾ ।। ੭.੩੨.
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਗਦਾ, ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ।
ਤਥੈਵ ਰਾਵਣੇਨਾਪਿ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਅਰ੍ਜੁਨੋਰਸਿ ਨਿਰ੍ਭਾਤਿ ਗਦੋਲ੍ਕੇਵ ਮਹਾਗਿਰੌ ।। ੭.੩੨.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗਦਾ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਨਾਰ੍ਜੁਨਃ ਖੇਦਮਾਯਾਤਿ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਇਦਮਾਸੀਤ੍ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਲੀਨ੍ਦ੍ਰਯੋਃ ।। ੭.੩੨.
ਨਾ ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਥੱਕਿਆ, ਨਾ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਪੁਰਾਣੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰਿਵ ਵृषਾਯੁਧ੍ਯਨ੍ਦਨ੍ਤਾਗ੍ਰੈਰਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰੌ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੌ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੌ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਤ੍ਤਮੌ ।। ੭.੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਸਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਖਸ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਸਾ ਗਦਾ । ਸ੍ਤਨਯੋਰਨ੍ਤਰੇ ਮੁਕ੍ਤਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹੋਰਸਿ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਦੋਛਾਤੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਲੱਗੀ।
ਵਰਦਾਨਕृਤਤ੍ਰਾਣੇ ਸਾ ਗਦਾ ਰਾਵਣੋਰਸਿ । ਦੁਰ੍ਬਲੇਵ ਯਥਾਵੇਗਂ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤ੍ਵਾ ऽਪਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਬਚਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਈ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੇਨ ਗਦਾਪਾਤੇਨ ਰਾਵਣਃ । ਅਪਾਸਰ੍ਪਦ੍ਧਨੁਰ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਨਿषਸਾਦ ਚ ਨਿष੍ਟਨਨ੍ ।। ੭.੩੨.
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਇਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਕਰਾਹਦਾ ਹੋਇਆ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਤਦਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ । ਸਹਸੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੱਕਾ-ਬੱਕਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਛਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਫੜ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਬਲਾਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ । ਬਬਨ੍ਧ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਬਲਿਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਯਥਾ ।। ੭.੩੨.
ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ।
ਬਧ੍ਯਮਾਨੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਦੇਵਤਾਃ । ਸਾਧ੍ਵੀਤਿਵਾਦਿਨਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਕਿਰਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਜੁਨਮੂਰ੍ਧਨਿ ।। ੭.੩੨.
ਜਦੋਂ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਦੇਵਤੇ 'ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ' ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਛਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮृਗਮਿਵਾਦਾਯ ਮृਗਰਾਡਿਵ ਦਨ੍ਤਿਨਮ੍ । ਨਨਾਦ ਹੈਹਯੋ ਰਾਜਾ ਹਰ੍षਾਦਮ੍ਬੁਦਵਨ੍ਮੁਹੁਃ ।। ੭.੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਨੂੰ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈਹਯ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗੱਜਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਦ੍ਧਂ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ । ਸਹ ਤੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦਸਾਨਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੋਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ।
ਨਕ੍ਤਞ੍ਚਰਾਣਾਂ ਵੇਗਸ੍ਤੁ ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਬਭੌ । ਉਦ੍ਭੂਤ ਆਤਪਾਪਾਯੇ ਪਯੋਦਾਨਾਮਿਵਾਮ੍ਬੁਧੌ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਐਸੇ ਚਮਕੀ ਜਿਵੇਂ ਧੁੱਪ ਮੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਠਦੇ ਬੱਦਲ।
ਮੁਞ੍ਚ ਮੁਞ੍ਚੇਤਿ ਭਾषਨ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍ । ਮੁਸਲਾਨਿ ਸਸ਼ੂਲਾਨਿ ਸੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਤਦਾਰ੍ਜੁਨੇ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੀਕਦੇ, 'ਛੱਡੋ! ਛੱਡੋ!' ਤੇ 'ਠਹਿਰੋ! ਠਹਿਰੋ!' ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਤੇ ਭਾਲੇ ਸੁੱਟਦੇ ਗਏ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਤਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾਰ੍ਜੁਨਃ । ਆਯੁਧਾਨ੍ਯਮਰਾਰੀਣਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹਾਰਿਨਿषੂਦਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਅਰਜੁਨ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ।
ਤਤਸ੍ਤੈਰੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦੁਰ੍ਧਰੈਃ ਪ੍ਰਵਰਾਯੁਧੈਃ । ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਵਾਯੁਰਮ੍ਬੁਧਰਾਨਿਵ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋ ऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ । ਰਾਵਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸੁਹृਦ੍ਵृਤਃ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਃ ਕੁਸੁਮਾਕ੍ਸ਼ਤੋਤ੍ਕਰੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਪੌਰੈਃ ਪੁਰੁਹੂਤਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਤਦਾ ऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਬਲਿਂ ਨਿਗृਹ੍ਯੇਵ ਸਹਸ੍ਰਲੋਚਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਰਾਵਣਗ੍ਰਹਣਂ ਤਤ੍ਤੁ ਵਾਯੁਗ੍ਰਹਣਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਤਤਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਥਿਤਂ ਦਿਵਿ ਦੈਵਤੈਃ ।। ੭.੩੩.
ਰਾਵਣ ਦੀ ਫੜਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਪੁਲਸਤ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਖੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਕृਤਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਕਮ੍ਪ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਧृਤਿਃ । ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਪਤਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਜਗਾਮ ਮਹਾਨृषਿਃ ।। ੭.੩੩.
ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਮਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਸ ਵਾਯੁਮਾਰ੍ਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਾਯੁਤੁਲ੍ਯਗਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਪੁਰੀਂ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਨਃਸਮ੍ਪਾਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ।। ੭.੩੩.
ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਹਵਾ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਚਲ ਕੇ, ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਮਰਾਵਤਿਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਂ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੁਲਾਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਮਰਾਵਤੀਮ੍ ।। ੭.੩੩.
ਉਹ ਐਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਜੋ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ।
ਪਾਦਚਾਰਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਦਸ਼ਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਯ ਅਰ੍ਜੁਨਾਯ ਨਿਵੇਦਯਨ੍ ।। ੭.੩੩.
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਚਨਾਦ੍ਧੈਹਯਾਧਿਪਃ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਚ੍ਛਤ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ ।। ੭.੩੩.
ਹੈਹਯ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪੁਲਸਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤੋ ऽਸ੍ਯ ਗृਹ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ।। ੭.੩੩.
ਉਸ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਮृषਿਮਾਯਾਨ੍ਤਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਦृਸ਼੍ਯ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਵਨ੍ਦੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੭.੩੩.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਿਆਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਗਾਂ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ । ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਮਾਹ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ।। ੭.੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਮਧੁਪਾਰਕ, ਇਕ ਗਾਂ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਪੁਲਸਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਦ੍ਯੈਵਮਮਰਾਵਤ੍ਯਾ ਤੁਲ੍ਯਾ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀ ਕृਤਾ । ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਦਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੩੩.
ਅੱਜ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਅੱਜ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਤਪਃ । ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵਨ੍ਦ੍ਯੌ ਵਨ੍ਦੇ ऽਹਂ ਚਰਣੌ ਤਵ ।। ੭.੩੩.
ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋ ਗਈ, ਪ੍ਰਭੂ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਪੈਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।