ਅਥਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਮੁਸਲਂ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਦਾਰ੍ਜੁਨਃ । ਨਿਪੁਣਂ ਵਞ੍ਚਯਾਮਾਸ ਸਗਦੋ ऽਗਦਵਿਕ੍ਰਮਃ ।। ੭.੩੨.
ਜਦ ਗਦਾ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਤਾਂ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਵੰਸ਼ੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕਮਾਲ ਦੀ ਚੁਸਤਾਈ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਹੈਹਯਾਧਿਪਃ । ਭ੍ਰਾਮਯਾਨੋ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਪਞ੍ਚਬਾਹੁਸ਼ਤੋਚ੍ਛ੍ਰਯਾਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਹੈਹਯਾ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਹਸਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।
ਤਥਾ ਹਤੋ ऽਤਿਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਗਦਯਾ ਤਦਾ । ਨਿਪਪਾਤ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਵਜ੍ਰਿਵਜ੍ਰਹਤੋ ਯਥਾ ।। ੭.੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਗਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚਸ਼ੁਕਸਾਰਣਾਃ । ਸਮਹੋਦਰਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਹ੍ਯਪਸृष੍ਟਾ ਰਣਾਜਿਰਾਤ੍ ।। ੭.੩੨.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ, ਸ਼ੁਕ, ਸਾਰਣ, ਮਹੋਦਰ ਤੇ ਧੂਮਰਾਖਸ਼ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇष੍ਵਮਾਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਰਾਵਣੋ ऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਰ੍ਜੁਨਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਸਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੋਸ੍ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਂਸ਼ਦ੍ਬਾਹੋਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਨृਪਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਰਬ੍ਧਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਤੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚਕਾਰ ਉਥੇ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਖਸ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਾਗਰਾਵਿਵ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਚਲਨ੍ਮੂਲਾਵਿਵਾਚਲੌ । ਤੇਜੋਯੁਕ੍ਤਾਵਿਵਾਦਿਤ੍ਯੌ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਤਾਵਿਵਾਨਲੌ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਪਰ ਅਡੋਲ ਜੜਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਬਲੋਦ੍ਧਤੌ ਯਥਾ ਨਾਗੌ ਵਾਸ਼ਿਤਾਰ੍ਥੇ ਯਥਾ ਵृषੌ । ਮੇਘਾਵਿਵ ਵਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤੌ ਸਿਂਹਾਵਿਵ ਬਲੋਤ੍ਕਟੌ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹਾਥੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਸਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਵਾਨ ਸ਼ੇਰ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰੁਦ੍ਰਕਾਲਾਵਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਤਦਾ ਤੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਰ੍ਜੁਨੌ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਗਦਾਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਤਾਡਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਰਾਖਸ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰੁਦਰ ਤੇ ਕਾਲ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰਾਨਚਲਾ ਯਥਾ ਘੋਰਾਨ੍ਵਿषੇਹਿਰੇ । ਗਦਾਪ੍ਰਹਾਰਾਂਸ੍ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਸੇਹਾਤੇ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ।। ੭.੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਵਾਰ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਥਾ ऽ ਸ਼ਨਿਰਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ ऽਥ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਤਥਾ ਤਯੋਰ੍ਗਦਾਪੋਥੈਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ।। ੭.੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਗਦਾ ਸਾ ਤੁ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾ ऽਹਿਤੋਰਸਿ । ਕਾਞ੍ਚਨਾਭਂ ਨਭਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸੌਦਾਮਿਨੀ ਯਥਾ ।। ੭.੩੨.
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਗਦਾ, ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ।
ਤਥੈਵ ਰਾਵਣੇਨਾਪਿ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਅਰ੍ਜੁਨੋਰਸਿ ਨਿਰ੍ਭਾਤਿ ਗਦੋਲ੍ਕੇਵ ਮਹਾਗਿਰੌ ।। ੭.੩੨.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗਦਾ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਨਾਰ੍ਜੁਨਃ ਖੇਦਮਾਯਾਤਿ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਇਦਮਾਸੀਤ੍ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਲੀਨ੍ਦ੍ਰਯੋਃ ।। ੭.੩੨.
ਨਾ ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਥੱਕਿਆ, ਨਾ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਪੁਰਾਣੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰਿਵ ਵृषਾਯੁਧ੍ਯਨ੍ਦਨ੍ਤਾਗ੍ਰੈਰਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰੌ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੌ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੌ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਤ੍ਤਮੌ ।। ੭.੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਸਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਖਸ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਸਾ ਗਦਾ । ਸ੍ਤਨਯੋਰਨ੍ਤਰੇ ਮੁਕ੍ਤਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹੋਰਸਿ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਦੋਛਾਤੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਲੱਗੀ।
ਵਰਦਾਨਕृਤਤ੍ਰਾਣੇ ਸਾ ਗਦਾ ਰਾਵਣੋਰਸਿ । ਦੁਰ੍ਬਲੇਵ ਯਥਾਵੇਗਂ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤ੍ਵਾ ऽਪਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਬਚਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਈ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੇਨ ਗਦਾਪਾਤੇਨ ਰਾਵਣਃ । ਅਪਾਸਰ੍ਪਦ੍ਧਨੁਰ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਨਿषਸਾਦ ਚ ਨਿष੍ਟਨਨ੍ ।। ੭.੩੨.
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਇਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਕਰਾਹਦਾ ਹੋਇਆ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਤਦਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ । ਸਹਸੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੱਕਾ-ਬੱਕਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਛਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਫੜ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਬਲਾਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ । ਬਬਨ੍ਧ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਬਲਿਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਯਥਾ ।। ੭.੩੨.
ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ।
ਬਧ੍ਯਮਾਨੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਦੇਵਤਾਃ । ਸਾਧ੍ਵੀਤਿਵਾਦਿਨਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਕਿਰਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਜੁਨਮੂਰ੍ਧਨਿ ।। ੭.੩੨.
ਜਦੋਂ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਦੇਵਤੇ 'ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ' ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਛਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮृਗਮਿਵਾਦਾਯ ਮृਗਰਾਡਿਵ ਦਨ੍ਤਿਨਮ੍ । ਨਨਾਦ ਹੈਹਯੋ ਰਾਜਾ ਹਰ੍षਾਦਮ੍ਬੁਦਵਨ੍ਮੁਹੁਃ ।। ੭.੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਨੂੰ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈਹਯ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗੱਜਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਦ੍ਧਂ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ । ਸਹ ਤੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦਸਾਨਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੋਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ।
ਨਕ੍ਤਞ੍ਚਰਾਣਾਂ ਵੇਗਸ੍ਤੁ ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਬਭੌ । ਉਦ੍ਭੂਤ ਆਤਪਾਪਾਯੇ ਪਯੋਦਾਨਾਮਿਵਾਮ੍ਬੁਧੌ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਐਸੇ ਚਮਕੀ ਜਿਵੇਂ ਧੁੱਪ ਮੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਠਦੇ ਬੱਦਲ।
ਮੁਞ੍ਚ ਮੁਞ੍ਚੇਤਿ ਭਾषਨ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍ । ਮੁਸਲਾਨਿ ਸਸ਼ੂਲਾਨਿ ਸੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਤਦਾਰ੍ਜੁਨੇ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੀਕਦੇ, 'ਛੱਡੋ! ਛੱਡੋ!' ਤੇ 'ਠਹਿਰੋ! ਠਹਿਰੋ!' ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਤੇ ਭਾਲੇ ਸੁੱਟਦੇ ਗਏ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਤਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾਰ੍ਜੁਨਃ । ਆਯੁਧਾਨ੍ਯਮਰਾਰੀਣਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹਾਰਿਨਿषੂਦਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਅਰਜੁਨ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ।
ਤਤਸ੍ਤੈਰੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦੁਰ੍ਧਰੈਃ ਪ੍ਰਵਰਾਯੁਧੈਃ । ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਵਾਯੁਰਮ੍ਬੁਧਰਾਨਿਵ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋ ऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ । ਰਾਵਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸੁਹृਦ੍ਵृਤਃ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਃ ਕੁਸੁਮਾਕ੍ਸ਼ਤੋਤ੍ਕਰੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਪੌਰੈਃ ਪੁਰੁਹੂਤਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਤਦਾ ऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਬਲਿਂ ਨਿਗृਹ੍ਯੇਵ ਸਹਸ੍ਰਲੋਚਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਰਾਵਣਗ੍ਰਹਣਂ ਤਤ੍ਤੁ ਵਾਯੁਗ੍ਰਹਣਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਤਤਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਥਿਤਂ ਦਿਵਿ ਦੈਵਤੈਃ ।। ੭.੩੩.
ਰਾਵਣ ਦੀ ਫੜਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਪੁਲਸਤ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਖੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।