ਹੈਹਯਾਧਿਪਯੋਧਾਨਾਂ ਵੇਗ ਆਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਸਨਕ੍ਰਮੀਨਮਕਰਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਹੈਹਯਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਮਛਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤੁ ਤੇ ऽਮਾਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼ੁਕਸਾਰਣਾਃ । ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਬਲਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤੇਜਸਾ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਯ ਤੁ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਯ ਕਥਿਤਂ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦਾ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਂ ਤਂ ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ । ਉਤ੍ਤਤਾਰ ਜਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਙ੍ਗਾਤੋਯਾਦਿਵਾਞ੍ਜਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ 'ਡਰੋ ਨਾ', ਤਾਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕਾਲੀ ਮਲ੍ਹਮ ਵਾਂਗ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਕ੍ਰੋਧਦੂषਿਤਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨਪਾਵਕਃ । ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਮਹਾਘੋਰੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤ ਇਵ ਪਾਵਕਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤੂਰ੍ਣਤਰਮਾਦਾਯ ਵਰਹੇਮਾਙ੍ਗਦੋ ਗਦਾਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਤਮਾਂਸੀਵ ਦਿਵਾਕਰਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਾਹੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਕਰਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਗਦਾਮ੍ । ਗਾਰੁਡਂ ਵੇਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਚਾਪਪਾਤੈਵ ਸੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਝਪਟਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਰੁਦ੍ਧ੍ਯ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ऽਰ੍ਕਸ੍ਯੇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯ ਇਵਾਕਮ੍ਪ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਮੁਸਲਾਯੁਧਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੋਕ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਥੰਮ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਮੁਸਲਂ ਘੋਰਂ ਲੋਹਬਦ੍ਧਂ ਮਹੋਦ੍ਧਤਃ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇषਯਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਰਾਸ ਚ ਯਥਾਮ੍ਬੁਦਃ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ, ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮੁਸਲਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰਸ਼ੋਕਾਪੀਡਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਕਰਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਗਦੇ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਥਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਮੁਸਲਂ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਦਾਰ੍ਜੁਨਃ । ਨਿਪੁਣਂ ਵਞ੍ਚਯਾਮਾਸ ਸਗਦੋ ऽਗਦਵਿਕ੍ਰਮਃ ।। ੭.੩੨.
ਜਦ ਗਦਾ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਤਾਂ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਵੰਸ਼ੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕਮਾਲ ਦੀ ਚੁਸਤਾਈ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਹੈਹਯਾਧਿਪਃ । ਭ੍ਰਾਮਯਾਨੋ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਪਞ੍ਚਬਾਹੁਸ਼ਤੋਚ੍ਛ੍ਰਯਾਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਹੈਹਯਾ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਹਸਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।
ਤਥਾ ਹਤੋ ऽਤਿਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਗਦਯਾ ਤਦਾ । ਨਿਪਪਾਤ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਵਜ੍ਰਿਵਜ੍ਰਹਤੋ ਯਥਾ ।। ੭.੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਗਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚਸ਼ੁਕਸਾਰਣਾਃ । ਸਮਹੋਦਰਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਹ੍ਯਪਸृष੍ਟਾ ਰਣਾਜਿਰਾਤ੍ ।। ੭.੩੨.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ, ਸ਼ੁਕ, ਸਾਰਣ, ਮਹੋਦਰ ਤੇ ਧੂਮਰਾਖਸ਼ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇष੍ਵਮਾਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਰਾਵਣੋ ऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਰ੍ਜੁਨਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਸਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੋਸ੍ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਂਸ਼ਦ੍ਬਾਹੋਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਨृਪਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਰਬ੍ਧਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਤੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚਕਾਰ ਉਥੇ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਖਸ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਾਗਰਾਵਿਵ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਚਲਨ੍ਮੂਲਾਵਿਵਾਚਲੌ । ਤੇਜੋਯੁਕ੍ਤਾਵਿਵਾਦਿਤ੍ਯੌ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਤਾਵਿਵਾਨਲੌ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਪਰ ਅਡੋਲ ਜੜਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਬਲੋਦ੍ਧਤੌ ਯਥਾ ਨਾਗੌ ਵਾਸ਼ਿਤਾਰ੍ਥੇ ਯਥਾ ਵृषੌ । ਮੇਘਾਵਿਵ ਵਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤੌ ਸਿਂਹਾਵਿਵ ਬਲੋਤ੍ਕਟੌ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹਾਥੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਸਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਵਾਨ ਸ਼ੇਰ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰੁਦ੍ਰਕਾਲਾਵਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਤਦਾ ਤੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਰ੍ਜੁਨੌ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਗਦਾਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਤਾਡਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਰਾਖਸ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰੁਦਰ ਤੇ ਕਾਲ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰਾਨਚਲਾ ਯਥਾ ਘੋਰਾਨ੍ਵਿषੇਹਿਰੇ । ਗਦਾਪ੍ਰਹਾਰਾਂਸ੍ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਸੇਹਾਤੇ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ।। ੭.੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਵਾਰ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਥਾ ऽ ਸ਼ਨਿਰਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ ऽਥ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਤਥਾ ਤਯੋਰ੍ਗਦਾਪੋਥੈਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ।। ੭.੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਗਦਾ ਸਾ ਤੁ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾ ऽਹਿਤੋਰਸਿ । ਕਾਞ੍ਚਨਾਭਂ ਨਭਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸੌਦਾਮਿਨੀ ਯਥਾ ।। ੭.੩੨.
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਗਦਾ, ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ।
ਤਥੈਵ ਰਾਵਣੇਨਾਪਿ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਅਰ੍ਜੁਨੋਰਸਿ ਨਿਰ੍ਭਾਤਿ ਗਦੋਲ੍ਕੇਵ ਮਹਾਗਿਰੌ ।। ੭.੩੨.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗਦਾ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਨਾਰ੍ਜੁਨਃ ਖੇਦਮਾਯਾਤਿ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਇਦਮਾਸੀਤ੍ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਲੀਨ੍ਦ੍ਰਯੋਃ ।। ੭.੩੨.
ਨਾ ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਥੱਕਿਆ, ਨਾ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਪੁਰਾਣੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰਿਵ ਵृषਾਯੁਧ੍ਯਨ੍ਦਨ੍ਤਾਗ੍ਰੈਰਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰੌ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੌ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੌ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਤ੍ਤਮੌ ।। ੭.੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਸਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਖਸ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਸਾ ਗਦਾ । ਸ੍ਤਨਯੋਰਨ੍ਤਰੇ ਮੁਕ੍ਤਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹੋਰਸਿ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਦੋਛਾਤੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਲੱਗੀ।
ਵਰਦਾਨਕृਤਤ੍ਰਾਣੇ ਸਾ ਗਦਾ ਰਾਵਣੋਰਸਿ । ਦੁਰ੍ਬਲੇਵ ਯਥਾਵੇਗਂ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤ੍ਵਾ ऽਪਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਬਚਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਈ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੇਨ ਗਦਾਪਾਤੇਨ ਰਾਵਣਃ । ਅਪਾਸਰ੍ਪਦ੍ਧਨੁਰ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਨਿषਸਾਦ ਚ ਨਿष੍ਟਨਨ੍ ।। ੭.੩੨.
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਇਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਕਰਾਹਦਾ ਹੋਇਆ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਤਦਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ । ਸਹਸੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੱਕਾ-ਬੱਕਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਛਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਫੜ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਬਲਾਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ । ਬਬਨ੍ਧ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਬਲਿਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਯਥਾ ।। ੭.੩੨.
ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ।