ਸ ਰੋषਾਦ੍ਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬਲੋਦ੍ਧਤਃ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਰ੍ਜੁਨਾਮਾਤ੍ਯਨਾਹ ਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਅਮਾਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਖ੍ਯਾਤ ਹੈਹਯਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯ ਵੈ ।। ੭.੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, 'ਫੌਰਨ ਹੈਹਯ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਕਰ ਦਿਓ।'
ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ऽਥਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਤੇ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਾਯੁਧਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਰਾਵਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਖਸ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਕਾਲੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸਾਧੁ ਭੋਃ ਸਾਧੁ ਰਾਵਣ ।। ੭.੩੨.
ਲੜਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੱਕਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ ਰਾਵਣ, ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ।
ਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ऽਥਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਤੇ । ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਬਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵृਤਂ ਚੈਵ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਨृਪਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਕਥਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਤ੍ਸਹਸੇ ऽਰ੍ਜੁਨਮ੍ । ਵਾਸ਼ਿਤਾਮਧ੍ਯਗਂ ਮਤ੍ਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਕੌਣ ਐਸਾ ਹੈ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰੇ? ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਮਲਾ ਕਰੇ?'
ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਚੋष੍ਯਤਾਂ ਰਜਨੀ ਤ੍ਵਯਾ । ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਤ ਸਮਰੇ ऽਰ੍ਜੁਨਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਹੁਣ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਦਸਮੁਖੀਆ; ਇਹ ਰਾਤ ਤੂੰ ਇਥੇ ਬਿਤਾ ਲੈ। ਜੇ ਲੜਾਈ 'ਚ ਭਰੋਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆ ਜਾ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਮਤਿਰ੍ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਯੁਦ੍ਧਤृष੍ਣਾਸਮਾਵृਤਾ । ਨਿਹਤ੍ਯਾਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਰ੍ਜੁਨੇਨੋਪਯਾਸ੍ਯਸਿ ।। ੭.੩੨.
ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਦੀ ਭੁੱਖ ਹੈ ਤੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੰਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਹੀ ਤੂੰ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਵਣਾਮਾਤ੍ਯੈਰਮਾਤ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਤੁ । ਸੂਦਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭੁੱਖੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਵੀ ਗਏ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰ ਆਬਭੌ । ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਨੁਯਾਤऽਣਾਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ-ਗੁੱਲਾ ਹੋਇਆ।
ਇषੁਭਿਸ੍ਤੋਮਰੈਃ ਸ਼ੂਲੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੈਰ੍ਵਜ੍ਰਕਰ੍षਣੈਃ । ਸਰਾਵਣਾਨਰ੍ਦਯਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਰਾਖਸਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ।
ਹੈਹਯਾਧਿਪਯੋਧਾਨਾਂ ਵੇਗ ਆਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਸਨਕ੍ਰਮੀਨਮਕਰਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਹੈਹਯਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਮਛਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤੁ ਤੇ ऽਮਾਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼ੁਕਸਾਰਣਾਃ । ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਬਲਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤੇਜਸਾ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਯ ਤੁ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਯ ਕਥਿਤਂ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦਾ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਂ ਤਂ ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ । ਉਤ੍ਤਤਾਰ ਜਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਙ੍ਗਾਤੋਯਾਦਿਵਾਞ੍ਜਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ 'ਡਰੋ ਨਾ', ਤਾਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕਾਲੀ ਮਲ੍ਹਮ ਵਾਂਗ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਕ੍ਰੋਧਦੂषਿਤਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨਪਾਵਕਃ । ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਮਹਾਘੋਰੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤ ਇਵ ਪਾਵਕਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤੂਰ੍ਣਤਰਮਾਦਾਯ ਵਰਹੇਮਾਙ੍ਗਦੋ ਗਦਾਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਤਮਾਂਸੀਵ ਦਿਵਾਕਰਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਾਹੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਕਰਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਗਦਾਮ੍ । ਗਾਰੁਡਂ ਵੇਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਚਾਪਪਾਤੈਵ ਸੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਝਪਟਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਰੁਦ੍ਧ੍ਯ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ऽਰ੍ਕਸ੍ਯੇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯ ਇਵਾਕਮ੍ਪ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਮੁਸਲਾਯੁਧਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੋਕ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਥੰਮ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਮੁਸਲਂ ਘੋਰਂ ਲੋਹਬਦ੍ਧਂ ਮਹੋਦ੍ਧਤਃ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇषਯਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਰਾਸ ਚ ਯਥਾਮ੍ਬੁਦਃ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ, ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮੁਸਲਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰਸ਼ੋਕਾਪੀਡਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਕਰਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਗਦੇ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਥਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਮੁਸਲਂ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਦਾਰ੍ਜੁਨਃ । ਨਿਪੁਣਂ ਵਞ੍ਚਯਾਮਾਸ ਸਗਦੋ ऽਗਦਵਿਕ੍ਰਮਃ ।। ੭.੩੨.
ਜਦ ਗਦਾ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਤਾਂ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਵੰਸ਼ੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕਮਾਲ ਦੀ ਚੁਸਤਾਈ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਹੈਹਯਾਧਿਪਃ । ਭ੍ਰਾਮਯਾਨੋ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਪਞ੍ਚਬਾਹੁਸ਼ਤੋਚ੍ਛ੍ਰਯਾਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਹੈਹਯਾ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਹਸਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।
ਤਥਾ ਹਤੋ ऽਤਿਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਗਦਯਾ ਤਦਾ । ਨਿਪਪਾਤ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਵਜ੍ਰਿਵਜ੍ਰਹਤੋ ਯਥਾ ।। ੭.੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਗਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚਸ਼ੁਕਸਾਰਣਾਃ । ਸਮਹੋਦਰਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਹ੍ਯਪਸृष੍ਟਾ ਰਣਾਜਿਰਾਤ੍ ।। ੭.੩੨.
ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ, ਸ਼ੁਕ, ਸਾਰਣ, ਮਹੋਦਰ ਤੇ ਧੂਮਰਾਖਸ਼ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇष੍ਵਮਾਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਰਾਵਣੋ ऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਰ੍ਜੁਨਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਸਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੋਸ੍ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਂਸ਼ਦ੍ਬਾਹੋਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਨृਪਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਰਬ੍ਧਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਤੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚਕਾਰ ਉਥੇ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਖਸ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਾਗਰਾਵਿਵ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਚਲਨ੍ਮੂਲਾਵਿਵਾਚਲੌ । ਤੇਜੋਯੁਕ੍ਤਾਵਿਵਾਦਿਤ੍ਯੌ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਤਾਵਿਵਾਨਲੌ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਪਰ ਅਡੋਲ ਜੜਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਬਲੋਦ੍ਧਤੌ ਯਥਾ ਨਾਗੌ ਵਾਸ਼ਿਤਾਰ੍ਥੇ ਯਥਾ ਵृषੌ । ਮੇਘਾਵਿਵ ਵਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤੌ ਸਿਂਹਾਵਿਵ ਬਲੋਤ੍ਕਟੌ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹਾਥੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਸਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਵਾਨ ਸ਼ੇਰ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰੁਦ੍ਰਕਾਲਾਵਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਤਦਾ ਤੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਰ੍ਜੁਨੌ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਗਦਾਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਤਾਡਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਰਾਖਸ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰੁਦਰ ਤੇ ਕਾਲ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰਾਨਚਲਾ ਯਥਾ ਘੋਰਾਨ੍ਵਿषੇਹਿਰੇ । ਗਦਾਪ੍ਰਹਾਰਾਂਸ੍ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਸੇਹਾਤੇ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ।। ੭.੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਵਾਰ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।