ਨਦੀਂ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰੁਨ੍ਧਨ੍ਤਮਰਿਮਰ੍ਦਨਮ੍ । ਗਿਰਿਂ ਪਾਦਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰੁਨ੍ਧਨ੍ਤਮਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਬਾਲਾਨਾਂ ਵਰਨਾਰੀਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਮਾਵृਤਮ੍ । ਸਮਦਾਨਾਂ ਕਰੇਣੂਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣੇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਸਤ ਮਾਦੀਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਮਦ੍ਭੁਤਤਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਸ਼ੁਕਸਾਰਣੌ । ਸਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਵੁਪਾਗਮ੍ਯ ਰਾਵਣਂ ਤਮਥੋਚਤੁਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋ ਰਾਖਸ, ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਬृਹਤ੍ਸਾਲਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਃ ਕੋ ऽਪ੍ਯਸੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ । ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਰੋਧਵਦ੍ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਾਪਯਤਿ ਯੋषਿਤਃ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਰਗਾ ਆਦਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧਜਲਾ ਨਦੀ । ਸਾਗਰੋਦ੍ਗਾਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਨੁਦ੍ਗਾਰਾਨ੍ਸृਜਤੇ ਮੁਹੁਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗੀ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾषਮਾਣੌ ਤੌ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਸ਼ੁਕਸਾਰਣੌ । ਰਾਵਣੋ ऽਰ੍ਜੁਨ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਯੁਦ੍ਧਲਾਲਸਃ ।। ੭.੩੨.
ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਹੈ,' ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਭਿਮੁਖੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਵਣੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪੇ । ਚਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰਵਾਤਿ ਪਵਨਃ ਸਨਾਦਃ ਸੁਰਜਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੭.੩੨.
ਜਦ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਕृਦੇਵ ਕृਤੋ ਰਾਵਃ ਸਰਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਘਨੈਃ । ਮਹੋਦਰਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼ੁਕਸਾਰਣੈਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹੋਦਰ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਧੂਮਰਾਖਸ਼, ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਹੋਈ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਘਣੀ ਘਟਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਂਵृਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਗਾਦ੍ਯਤ੍ਰ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ । ਅਦੀਰ੍ਘੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਸ ਤਦਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਬਲੀ । ਤਂ ਨਰ੍ਮਦਾਹ੍ਰਦਂ ਭੀਮਮਾਜਗਾਮਾਞ੍ਜਨਪ੍ਰਭਃ ।। ੭.੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਅਰਜੁਨ ਸੀ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਰਾਖਸ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਜਲ-ਕੁੰਡ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪਰਿਵृਤਂ ਵਾਸ਼ਿਤਾਭਿਰਿਵ ਦ੍ਵਿਪਮ੍ । ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਤਦਾਰ੍ਜੁਨਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਉਥੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਮਾਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਰੋषਾਦ੍ਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬਲੋਦ੍ਧਤਃ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਰ੍ਜੁਨਾਮਾਤ੍ਯਨਾਹ ਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਅਮਾਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਖ੍ਯਾਤ ਹੈਹਯਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯ ਵੈ ।। ੭.੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, 'ਫੌਰਨ ਹੈਹਯ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਕਰ ਦਿਓ।'
ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ऽਥਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਤੇ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਾਯੁਧਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਰਾਵਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਖਸ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਕਾਲੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸਾਧੁ ਭੋਃ ਸਾਧੁ ਰਾਵਣ ।। ੭.੩੨.
ਲੜਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੱਕਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ ਰਾਵਣ, ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ।
ਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ऽਥਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਤੇ । ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਬਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵृਤਂ ਚੈਵ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਨृਪਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਕਥਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਤ੍ਸਹਸੇ ऽਰ੍ਜੁਨਮ੍ । ਵਾਸ਼ਿਤਾਮਧ੍ਯਗਂ ਮਤ੍ਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਕੌਣ ਐਸਾ ਹੈ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰੇ? ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਮਲਾ ਕਰੇ?'
ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਚੋष੍ਯਤਾਂ ਰਜਨੀ ਤ੍ਵਯਾ । ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਤ ਸਮਰੇ ऽਰ੍ਜੁਨਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਹੁਣ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਦਸਮੁਖੀਆ; ਇਹ ਰਾਤ ਤੂੰ ਇਥੇ ਬਿਤਾ ਲੈ। ਜੇ ਲੜਾਈ 'ਚ ਭਰੋਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆ ਜਾ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਮਤਿਰ੍ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਯੁਦ੍ਧਤृष੍ਣਾਸਮਾਵृਤਾ । ਨਿਹਤ੍ਯਾਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਰ੍ਜੁਨੇਨੋਪਯਾਸ੍ਯਸਿ ।। ੭.੩੨.
ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਦੀ ਭੁੱਖ ਹੈ ਤੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੰਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਹੀ ਤੂੰ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਵਣਾਮਾਤ੍ਯੈਰਮਾਤ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਤੁ । ਸੂਦਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭੁੱਖੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਵੀ ਗਏ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰ ਆਬਭੌ । ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਨੁਯਾਤऽਣਾਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ-ਗੁੱਲਾ ਹੋਇਆ।
ਇषੁਭਿਸ੍ਤੋਮਰੈਃ ਸ਼ੂਲੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੈਰ੍ਵਜ੍ਰਕਰ੍षਣੈਃ । ਸਰਾਵਣਾਨਰ੍ਦਯਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਰਾਖਸਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ।
ਹੈਹਯਾਧਿਪਯੋਧਾਨਾਂ ਵੇਗ ਆਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਸਨਕ੍ਰਮੀਨਮਕਰਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਹੈਹਯਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਮਛਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤੁ ਤੇ ऽਮਾਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼ੁਕਸਾਰਣਾਃ । ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਬਲਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤੇਜਸਾ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਯ ਤੁ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਯ ਕਥਿਤਂ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦਾ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਂ ਤਂ ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ । ਉਤ੍ਤਤਾਰ ਜਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਙ੍ਗਾਤੋਯਾਦਿਵਾਞ੍ਜਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ 'ਡਰੋ ਨਾ', ਤਾਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕਾਲੀ ਮਲ੍ਹਮ ਵਾਂਗ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਕ੍ਰੋਧਦੂषਿਤਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨਪਾਵਕਃ । ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਮਹਾਘੋਰੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤ ਇਵ ਪਾਵਕਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤੂਰ੍ਣਤਰਮਾਦਾਯ ਵਰਹੇਮਾਙ੍ਗਦੋ ਗਦਾਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਤਮਾਂਸੀਵ ਦਿਵਾਕਰਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਾਹੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਕਰਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਗਦਾਮ੍ । ਗਾਰੁਡਂ ਵੇਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਚਾਪਪਾਤੈਵ ਸੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਝਪਟਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਰੁਦ੍ਧ੍ਯ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ऽਰ੍ਕਸ੍ਯੇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯ ਇਵਾਕਮ੍ਪ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਮੁਸਲਾਯੁਧਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੋਕ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਥੰਮ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਮੁਸਲਂ ਘੋਰਂ ਲੋਹਬਦ੍ਧਂ ਮਹੋਦ੍ਧਤਃ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇषਯਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਰਾਸ ਚ ਯਥਾਮ੍ਬੁਦਃ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ, ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮੁਸਲਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰਸ਼ੋਕਾਪੀਡਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਕਰਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਗਦੇ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।