ਤਤਃ ਸਤਾਮਾਰ੍ਤਿਹਰਂ ਪਰਂ ਵਰਂ ਵਰਪ੍ਰਦਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਯੂਖਭੂषਣਮ੍ । ਸਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਨਿਸ਼ਾਚਰੋ ਜਗੌ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਣਨਰ੍ਤ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ।। ੭.੩੧.
ਫਿਰ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚੰਦਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਹੱਥ ਫੈਲਾ ਕੇ ਗਾਉਣ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਰ੍ਮਦਾਪੁਲਿਨੇ ਯਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦਦੂਰਤਃ ।। ੭.੩੨.
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ—
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਃ ਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸਹ ਨਾਰੀਭਿਰ੍ਨਰ੍ਮਦਾਤੋਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ।। ੭.੩੨.
ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯਗਤੋ ਰਾਜਾ ਰਰਾਜ ਚ ਤਦਾਰ੍ਜੁਨਃ । ਕਰੇਣੂਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜਾ ਅਰਜੁਨ ਇੰਝ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਃ ਸ ਤੁ ਬਾਹੂਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਂ ਬਲਮ੍ । ਰੁਰੋਧ ਨਰ੍ਮਦਾਵੇਗਂ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ ।। ੭.੩੨.
ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਪਰਖਣ ਲਈ, ਉਹ ਕਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਭੁਜਾਸਕ੍ਤਂ ਤਜ੍ਜਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍ । ਕੂਲੋਪਹਾਰਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤਃ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ ।। ੭.੩੨.
ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ, ਜਦ ਉਹ ਕੰਢਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਵਗਦੀ ਧਾਰ ਦੇ ਉਲਟ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਮੀਨਨਕ੍ਰਮਕਰਃ ਸਪੁष੍ਪਕੁਸ਼ਸਂਸ੍ਤਰਃ । ਸ ਨਰ੍ਮਦਾਮ੍ਭਸੋ ਵੇਗਃ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲ ਇਵਾਬਭੌ ।। ੭.੩੨.
ਮੱਛੀਆਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ-ਕੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਨਰਮਦਾ ਦਾ ਵਗ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਾਂਗ ਉੱਭਰ ਆਇਆ।
ਸ ਵੇਗਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਿਤ ਇਵਾਮ੍ਭਸਃ । ਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰਂ ਸਕਲਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਜਹਾਰ ਹ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਨੇ ਭੇਜੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਬਹਾ ਲੈ ਗਈ।
ਰਾਵਣੋ ऽਰ੍ਧਸਮਾਪ੍ਤਂ ਤਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਨਿਯਮਂ ਤਦਾ । ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਂ ਯਥਾ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਧੂਰਾ ਵਰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਦਿਲੋਂ ਪਰਾਈ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮੇਨ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਗਰੋਦ੍ਗਾਰਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਮਮ੍ਭਸੋ ਵੇਗਂ ਪੂਰ੍ਵਾਮਾਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤੁ ।। ੭.੩੨.
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਦੀ ਦੀ ਉੱਭਰਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਗੁੰਜ ਵਾਂਗ ਵਧਦੀਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤੋ ऽਨੁਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼ਕੁਨਾਂ ਸ੍ਵਭਾਵੋਪਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਾਙ੍ਗਨਾਭਾਸਾਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਰਾਵਣੋ ਨਦੀਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਉਥੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਪਿੱਛੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਅਡੋਲ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ।
ਸਵ੍ਯੇਤਰਕਰਾਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾ ਸਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਵੇਗਪ੍ਰਭਾਵਮਨ੍ਵੇष੍ਟੁਂ ਸੋ ऽਦਿਸ਼ਚ੍ਛੁਕਸਾਰਣੌ ।। ੭.੩੨.
ਫਿਰ ਦਸ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਚਟਕਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ ਨੂੰ ਧਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਤੌ ਤੁ ਰਾਵਣਸਨ੍ਦਿष੍ਟੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸ਼ੁਕਸਾਰਣੌ । ਵ੍ਯੋਮਾਨ੍ਤਰਗਤੌ ਵੀਰੌ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੌ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮੁਖੌ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਭਰਾ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਅਰ੍ਧਯੋਜਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਤੌ ਰਜਨੀਚਰੌ । ਪਸ਼੍ਯੇਤਾਂ ਪੁਰੁषਂ ਤੋਯੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਂ ਸਹਯੋषਿਤਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਜਿੰਨਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਬृਹਤ੍ਸਾਲਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਤੋਯਵ੍ਯਾਕੁਲਮੂਰ੍ਧਜਮ੍ । ਮਦਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਨਯਨਂ ਮਦਵ੍ਯਾਕੁਲਤੇਜਸਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਆਦਮੀ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖਲਬਲੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਸ਼ੇ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਮਦ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਭਟਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਦੀਂ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰੁਨ੍ਧਨ੍ਤਮਰਿਮਰ੍ਦਨਮ੍ । ਗਿਰਿਂ ਪਾਦਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰੁਨ੍ਧਨ੍ਤਮਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਬਾਲਾਨਾਂ ਵਰਨਾਰੀਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਮਾਵृਤਮ੍ । ਸਮਦਾਨਾਂ ਕਰੇਣੂਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣੇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਸਤ ਮਾਦੀਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਮਦ੍ਭੁਤਤਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਸ਼ੁਕਸਾਰਣੌ । ਸਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਵੁਪਾਗਮ੍ਯ ਰਾਵਣਂ ਤਮਥੋਚਤੁਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋ ਰਾਖਸ, ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਬृਹਤ੍ਸਾਲਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਃ ਕੋ ऽਪ੍ਯਸੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ । ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਰੋਧਵਦ੍ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਾਪਯਤਿ ਯੋषਿਤਃ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਰਗਾ ਆਦਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧਜਲਾ ਨਦੀ । ਸਾਗਰੋਦ੍ਗਾਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਨੁਦ੍ਗਾਰਾਨ੍ਸृਜਤੇ ਮੁਹੁਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗੀ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾषਮਾਣੌ ਤੌ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਸ਼ੁਕਸਾਰਣੌ । ਰਾਵਣੋ ऽਰ੍ਜੁਨ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਯੁਦ੍ਧਲਾਲਸਃ ।। ੭.੩੨.
ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਹੈ,' ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਭਿਮੁਖੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਵਣੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪੇ । ਚਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰਵਾਤਿ ਪਵਨਃ ਸਨਾਦਃ ਸੁਰਜਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੭.੩੨.
ਜਦ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਕृਦੇਵ ਕृਤੋ ਰਾਵਃ ਸਰਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਘਨੈਃ । ਮਹੋਦਰਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼ੁਕਸਾਰਣੈਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹੋਦਰ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਧੂਮਰਾਖਸ਼, ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਹੋਈ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਘਣੀ ਘਟਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਂਵृਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਗਾਦ੍ਯਤ੍ਰ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ । ਅਦੀਰ੍ਘੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਸ ਤਦਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਬਲੀ । ਤਂ ਨਰ੍ਮਦਾਹ੍ਰਦਂ ਭੀਮਮਾਜਗਾਮਾਞ੍ਜਨਪ੍ਰਭਃ ।। ੭.੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਅਰਜੁਨ ਸੀ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਰਾਖਸ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਜਲ-ਕੁੰਡ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪਰਿਵृਤਂ ਵਾਸ਼ਿਤਾਭਿਰਿਵ ਦ੍ਵਿਪਮ੍ । ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਤਦਾਰ੍ਜੁਨਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਉਥੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਮਾਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਰੋषਾਦ੍ਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬਲੋਦ੍ਧਤਃ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਰ੍ਜੁਨਾਮਾਤ੍ਯਨਾਹ ਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਅਮਾਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਖ੍ਯਾਤ ਹੈਹਯਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯ ਵੈ ।। ੭.੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, 'ਫੌਰਨ ਹੈਹਯ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਕਰ ਦਿਓ।'
ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ऽਥਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਤੇ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਾਯੁਧਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਰਾਵਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੭.੩੨.
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਖਸ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਕਾਲੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸਾਧੁ ਭੋਃ ਸਾਧੁ ਰਾਵਣ ।। ੭.੩੨.
ਲੜਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੱਕਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ ਰਾਵਣ, ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ।
ਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ऽਥਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਤੇ । ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਬਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵृਤਂ ਚੈਵ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਨृਪਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਕਥਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਤ੍ਸਹਸੇ ऽਰ੍ਜੁਨਮ੍ । ਵਾਸ਼ਿਤਾਮਧ੍ਯਗਂ ਮਤ੍ਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍ ।। ੭.੩੨.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਕੌਣ ਐਸਾ ਹੈ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰੇ? ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਮਲਾ ਕਰੇ?'