ਉਤ੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਂ ਦਰੀਵਨ੍ਤਂ ਹਿਮਵਤ੍ਸਨ੍ਨਿਭਂ ਗਿਰਿਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਰਾਵਣੋ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਯਯੌ ।। ੭.੩੧.
ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੋਂ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਚਲੋਪਲਜਲਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੋਦਧਿਗਾਮਿਨੀਮ੍ ।। ੭.੩੧.
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਹਿਲਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਮਹਿषੈਃ ਸृਮਰੈਃ ਸਿਂਹੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਰ੍ਕ੍ਸ਼ਗਜੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਉष੍ਣਾਭਿਤਪ੍ਤੈਸ੍ਤृषਿਤੈਃ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਜਲਾਸ਼ਯਾਮ੍ ।। ੭.੩੧.
ਇਸ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭੈਂਸਾਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ, ਚੀਤਿਆਂ, ਰਿੱਛਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਿਆਸੇ ਸਨ, ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰਵਾਕੈਃ ਸਕਾਰਣ੍ਡੈਃ ਸਹਂਸਜਲਕੁਕ੍ਕੁਟੈਃ । ਸਾਰਸੈਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਮਤ੍ਤੈਃ ਸੁਕੂਜਦ੍ਭਿਃ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍ ।। ੭.੩੧.
ਇਹ ਦਰਿਆ ਸਦਾ ਹੀ ਚਕਵਾਂ, ਬਤੱਖਾਂ, ਹੰਸਾਂ, ਜਲ-ਕੁੱਕੜਾਂ ਤੇ ਮਸਤ ਸਰਸਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਕੂਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਫੁਲ੍ਲਦ੍ਰੁਮਕृਤੋਤ੍ਤਂਸਾਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕਯੁਗਸ੍ਤਨੀਮ੍ । ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਪੁਲਿਨਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਹਂਸਾਵਲਿਸੁਮੇਖਲਾਮ੍ ।। ੭.੩੧.
ਇਹ ਦਰਿਆ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਕਵਾ-ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਸੀ, ਚੌੜੀਆਂ ਰੇਤੀਆਂ ਕੰਢਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਸੀ, ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸੋਹਣੇ ਕਮਰਬੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਰੇਣ੍ਵਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੀਂ ਜਲਫੇਨਾਮਲਾਂਸ਼ੁਕਾਮ੍ । ਜਲਾਵਗਾਹਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਂ ਫੁਲ੍ਲੋਤ੍ਪਲਸ਼ੁਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ । ਪੁष੍ਪਕਾਦਵਰੁਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾਮ੍ ।। ੭.੩੧.
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੇਣ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਫੇਣ ਵਰਗਾ ਸੁੱਚਾ ਕਪੜਾ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਹਾਜੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਨਰਮਦਾ — ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ — ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਇष੍ਟਾਮਿਵ ਵਰਾਂ ਨਾਰੀਮਵਗਾਹ੍ਯ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਲਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਮੁਨਿਨਿषੇਵਿਤੇ ।। ੭.੩੧.
ਦਸ਼ਾਨਨ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨਪਸੰਦ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਉਪੋਪਵਿष੍ਟੈਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਯ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਸੋ ऽਥ ਗਙ੍ਗੇਯਮਿਤਿ ਰਾਵਣਃ ।। ੭.੩੧.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਗੰਗਾ ਦੀ ਧੀ' ਆਖਿਆ।
ਨਰ੍ਮਦਾਦਰ੍ਸ਼ਜਂ ਹਰ੍षਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ । ਉਵਾਚ ਸਚਿਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਲੀਲਂ ਸ਼ੁਕਸਾਰਣੌ ।। ੭.੩੧.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ ਨਾਲ ਹਾਸੇ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਏष ਰਸ਼੍ਮਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਵੈਵ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍ । ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤਾਪਕਰਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨਭਸੋ ऽਰ੍ਧਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ।। ੭.੩੧.
ਇਹ ਸੂਰਜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਾਪ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਮਾਸੀਨਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵੈਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਯਤਿ ਦਿਵਾਕਰਃ ।। ੭.੩੧.
ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੈਠਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਸੂਰਜ ਚੰਦਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਰ੍ਮਦਾਜਲਸ਼ੀਤਸ਼੍ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਃ ਸ਼੍ਰਮਨਾਸ਼ਨਃ । ਮਦ੍ਭਯਾਦਨਿਲੋ ऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾਤ੍ਯੇष ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ।। ੭.੩੧.
ਨਰਮਦਾ ਦਾ ਠੰਢਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਣੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹਵਾ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਬੜੀ ਹੌਲੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਵੱਗ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਯਂ ਵਾਪਿ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਰ੍ਮਦਾ ਨਰ੍ਮਵਰ੍ਧਿਨੀ । ਨਕ੍ਰਮੀਨਵਿਹਙ੍ਗੋਰ੍ਮਿਃ ਸਭਯੇਵਾਙ੍ਗਨਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ।। ੭.੩੧.
ਇਹ ਨਰਮਦਾ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਭਵਨ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨृਪੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸਮੈਰ੍ਯੁਧਿ । ਚਨ੍ਦਨਸ੍ਯ ਰਸੇਨੇਵ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ।। ੭.੩੧.
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰਸ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹੋ।
ਤੇ ਯੂਯਮਵਗਾਹਧ੍ਵਂ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਸ਼ਰ੍ਮਦਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਮਹਾਪਦ੍ਮਮੁਖਾ ਮਤ੍ਤਾ ਗਙ੍ਗਾਮਿਵ ਗਹਾਗਜਾਃ । ਅਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਂ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ।। ੭.੩੧.
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਕਮਲ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ; ਇਸ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਅਹਮਪ੍ਯਦ੍ਯ ਪੁਲਿਨੇ ਸ਼ਰਦਿਨ੍ਦੁਸਮਪ੍ਰਭੇ । ਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰਂ ਸ਼ਨਕੈਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਪਰ੍ਦਿਨਃ ।। ੭.੩੧.
ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੀ, ਚੰਨੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ।
ਰਾਵਣੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼ੁਕਸਾਰਣਾਃ । ਸਮਹੋਦਰਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਵਿਜਗਾਹਿਰੇ ।। ੭.੩੧.
ਰਾਵਣ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਸ਼ੁਕ, ਸਾਰਣ, ਮਹੋਦਰ ਤੇ ਧੂਮਰਾਖਸ਼ਾ ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਏ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਗਜੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਾ ਨਰ੍ਮਦਾ ਨਦੀ । ਵਾਮਨਾਞ੍ਜਨਪਦ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗਙ੍ਗਾ ਇਵ ਮਹਾਗਜੈਃ ।। ੭.੩੧.
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਮਨ, ਅੰਜਨ ਤੇ ਪਦਮ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਪੁष੍ਪਾਣ੍ਯਾਜਹ੍ਰੁਰ੍ਬਲ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤੁ ।। ੭.੩੧.
ਫਿਰ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਏ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਰ੍ਮਦਾਪੁਲਿਨੇ ਹृਦ੍ਯੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਭ੍ਰਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭੇ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ੍ਤੁ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਕृਤਃ ਪੁष੍ਪਮਯੋ ਗਿਰਿਃ ।। ੭.੩੧.
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਬਣਾਇਆ।
ਪੁष੍ਪੇषੂਪਹृਤੇष੍ਵੇਵਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਨਦੀਂ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਗਙ੍ਗਾਮਿਵ ਮਹਾਗਜਃ ।। ੭.੩੧.
ਜਦੋਂ ਫੁੱਲ ਲਿਆਏ ਗਏ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਰਾਵਣ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਉਤਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਧਿਵਜ੍ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਜਪ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਰ੍ਮਦਾਸਲਿਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਤਤਾਰ ਸ ਰਾਵਣਃ ।। ੭.੩੧.
ਉਥੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ, ਫਿਰ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾਮ੍ਬਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਵृਤਮ੍ । ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਂ ਯਾਨ੍ਤਮਨ੍ਵਯੁਃ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ।। ੭.੩੧.
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਗਿੱਲਾ ਕੱਪੜਾ ਲਾਹ ਕੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੁਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ।
ਤਦ੍ਗਤੀਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤ ਇਵਾਚਲਾਃ । ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਚ ਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਨੀਯਤੇ ।। ੭.੩੧.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਉਂਦੇ ਪਹਾੜ। ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਲਿੰਗ ਵੀ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਵਾਲੁਕਾਵੇਦਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਤਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਰਾਵਣਃ । ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚਾਮृਤਗਨ੍ਧਿਭਿਃ ।। ੭.੩੧.
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਲਿੰਗ ਰੇਤ ਦੀ ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜਾਂ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸਤਾਮਾਰ੍ਤਿਹਰਂ ਪਰਂ ਵਰਂ ਵਰਪ੍ਰਦਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਯੂਖਭੂषਣਮ੍ । ਸਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਨਿਸ਼ਾਚਰੋ ਜਗੌ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਣਨਰ੍ਤ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ।। ੭.੩੧.
ਫਿਰ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚੰਦਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਹੱਥ ਫੈਲਾ ਕੇ ਗਾਉਣ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਰ੍ਮਦਾਪੁਲਿਨੇ ਯਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦਦੂਰਤਃ ।। ੭.੩੨.
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ—
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਃ ਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸਹ ਨਾਰੀਭਿਰ੍ਨਰ੍ਮਦਾਤੋਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ।। ੭.੩੨.
ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯਗਤੋ ਰਾਜਾ ਰਰਾਜ ਚ ਤਦਾਰ੍ਜੁਨਃ । ਕਰੇਣੂਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ ।। ੭.੩੨.
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜਾ ਅਰਜੁਨ ਇੰਝ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਃ ਸ ਤੁ ਬਾਹੂਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਂ ਬਲਮ੍ । ਰੁਰੋਧ ਨਰ੍ਮਦਾਵੇਗਂ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ ।। ੭.੩੨.
ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਪਰਖਣ ਲਈ, ਉਹ ਕਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।