ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਨष੍ਟਂ ਤੁ ਸ੍ਵਕਂ ਬਲਮ੍ । ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਯਦਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਨਾਦੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ । ਹਾ ਹਤਾਃ ਸ੍ਮ ਇਤਿ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਰਾਵਣਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਇਸ ਵੇਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੀਕ ਉਠੀ: 'ਹਾਏ, ਅਸੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ!'—ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਵਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮਤਿਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਫਿਰ ਰਾਵਣੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਗੋਪਤਿਨਾ ਪੁਰਾ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍ ।। ੭.੨੯.
ਉਹ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਪਤਿ ਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮੇਵਾਭ੍ਯਧਾਵਤ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚ ਸੁਤਂ ਰਿਪੋਃ ।। ੭.੨੯.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਪਰ ਮਹਾਂ ਤੇਜੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਕਵਚਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ऽਪਿ ਰਾਵਣਿਃ । ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸੁਮਹਾਵੀਰ੍ਯੈਰ੍ਨ ਚਕਾਰ ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ ।। ੭.੨੯.
ਉਥੇ, ਰਾਵਣੀ ਬਿਨਾ ਕਵਚ ਦੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਮਾਤਲਿਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤਾਡਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬਾਣਵਰ੍षੇਣ ਭੂਯ ਏਵਾਭ੍ਯਵਾਕਿਰਤ੍ ।। ੭.੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਚ ਸਾਰਥਿਮ੍ । ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮृਗਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਿਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਵਣੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਮਾਯਾਬਲਵਾਨਦृਸ਼੍ਯੋ ऽਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਾਯਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਚ੍ਛਰੈਃ ।। ੭.੨੯.
ਉਥੇ ਰਾਵਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਂ ਯਦਾ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਜ੍ਞੇ ऽਥ ਰਾਵਣਿਃ । ਤਦੈਨਂ ਮਾਯਯਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮਭਿਤੋ ऽਨਯਤ੍ ।। ੭.੨੯.
ਜਦ ਰਾਵਣੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਾਤ੍ਤੇਨ ਨੀਯਮਾਨਂ ਮਹਾਰਣਾਤ੍ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ।। ੭.੨੯.
ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨ ਸ ਮਾਯਾਵੀ ਸ਼ਕ੍ਰਜਿਤ੍ਸਮਿਤਿਞ੍ਜਯਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਾਨਪਿ ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਯਯਾ ਨੀਯਤੇ ਬਲਾਤ੍ ।। ੭.੨੯.
ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਸ੍ਤਦਾ । ਰਾਵਣਂ ਵਿਮੁਖੀਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਨ੍ ।। ੭.੨੯.
ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਾਵਣਸ੍ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਆਦਿਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸੂਂਸ੍ਤਦਾ । ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਸ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰਰ੍ਦਿਤਃ ।। ੭.੨੯.
ਪਰ ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਮ੍ਲਾਨਂ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਮ੍ । ਰਾਵਣਿਃ ਪਿਤਰਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਥੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਆਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਰਣਕਰ੍ਮ ਨਿਵਰ੍ਤਤਾਮ੍ । ਜਿਤਂ ਨੋ ਵਿਦਿਤਂ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵ ਗਤਜ੍ਵਰਃ ।। ੭.੨੯.
ਆਓ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਚਲੋ, ਹੁਣ ਯੁੱਧ ਮੁਕ ਜਾਣ ਦਿਓ। ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਓ। ਹੁਣ ਆਰਾਮ ਕਰੋ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਅਯਂ ਹਿ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸ ਗृਹੀਤੋ ਦੈਵਬਲਾਦ੍ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਾਃ ਸੁਰਾਃ ਕृਤਾਃ ।। ੭.੨੯.
ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਯਥੇष੍ਟਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਯਾਰਾਤਿਮੋਜਸਾ । ਵृਥਾ ਕਿਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰਮੇਣੇਹ ਯੁਦ੍ਧਮਦ੍ਯ ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨਚਾਹਾ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਇੱਥੇ ਵਿਅਰਥ ਥੱਕਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਅੱਜ ਦਾ ਯੁੱਧ ਬੇਕਾਰ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਦੈਵਤਗਣਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਰਣਕਰ੍ਮਣਃ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਚੇਤਾਃ ਬਭੂਵ ਹ ।। ੭.੨੯.
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਸ ਰਣਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਵਿਜਯਮਵਾਪ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਧਿਪਃ । ਸ੍ਵਭਵਨਮਭਿਤੋ ਜਗਾਮ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਸੁਤਮਵਾਪ੍ਯ ਚ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੨੯.
ਯੁੱਧ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਮੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਤਿਬਲਸਦृਸ਼ੈਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਮ ਕੁਲਮਾਨਵਿਵਰ੍ਧਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਯਦਯਮਤੁਲ੍ਯਬਲਸ੍ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਵੈ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ।। ੭.੨੯.
ਤੇਰੇ ਵਿਰਲੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਤਿਬਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਵਧੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ।
ਨਯ ਰਥਮਧਿਰੋਪ੍ਯ ਵਾਸਵਂ ਨਗਰਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ । ਅਹਮਪਿ ਤਵ ਗਚ੍ਛਤੋ ਦ੍ਰੁਤਂ ਸਹ ਸਚਿਵੈਰਨੁਯਾਮਿ ਪृष੍ਠਤਃ ।। ੭.੨੯.
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਇਥੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਵਾਂਗਾ।
ਅਥ ਸ ਬਲਵृਤਃ ਸਵਾਹਨਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪਤਿਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਰਾਵਣਿਃ । ਸ੍ਵਭਵਨਮਭਿਗਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਕृਤਸਮਰਾਨ੍ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ।। ੭.੨੯.
ਫਿਰ ਰਾਵਣੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਯੁੱਧ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਿਤੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ऽਤਿਬਲੇ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਤੇਨ ਵੈ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯਯੁਰ੍ਲਙ੍ਕਾਂ ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾ ।। ੭.੩੦.
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਤਿਬਲ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਵਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਾਵृਤਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਗਗਨੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ।। ੭.੩੦.
ਉਥੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਤ੍ਸ ਰਾਵਣ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਸਂਯੁਗੇ । ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮੌਦਾਰ੍ਯਂ ਤਵ ਤੁਲ੍ਯੋ ऽਧਿਕੋ ऽਪਿ ਵਾ ।। ੭.੩੦.
ਪੁੱਤਰ ਰਾਵਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਦਿਲਦਾਰੀ ਕਾਬਿਲ-ਏ-ਤਾਰੀਫ਼ ਹੈ—ਉਹ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੈਥੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇ।
ਜਿਤਂ ਹਿ ਭਵਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ । ਕृਤਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਸਫਲਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਸੁਤੇਨ ਵੈ ।। ੭.੩੦.
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ; ਤੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਤਿਬਲਸ੍ਤਵ ਰਾਵਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਜਗਤੀਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦਿਤ੍ਯੇਵ ਪਰਿਖ੍ਯਾਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੩੦.
ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਅਤਿਬਲ, ਰਾਵਣ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਬਲਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਵਸ਼ੇ ।। ੭.੩੦.
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇਗਾ; ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਕਿਞ੍ਚਾਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਦਿਵੌਕਸਃ ।। ੭.੩੦.
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।