ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਤਾਨਨ੍ਦਂ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍। ਪ੍ਰਪਾਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਵੇਦਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹਾ ਤਪਸੀ ਨੇ ਪੰਡਾਲ ਵਿਚ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ।
ਅਲਂਚਕਾਰ ਤਾਂ ਵੇਦਿਂ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸੁਵਰ੍ਣਪਾਲਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਕੁਮ੍ਭੈਸ਼੍ਚ ਸਾਙ੍ਕੁਰੈਃ
ਉਸ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪਾਤੀਆਂ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਅਙ੍ਕੁਰਾਢ੍ਯੈਃ ਸ਼ਰਾਵੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪਪਾਤ੍ਰੈਃ ਸਧੂਪਕੈਃ। ਸ਼ਙ੍ਖਪਾਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਰੁਵੈਃ ਸ੍ਰਗ੍ਭਿਃ ਪਾਤ੍ਰੈਰਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਪੂਜਿਤੈਃ
ਅੰਕੁਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ, ਧੂਪ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ, ਸ਼ੰਖਾਂ, ਚਮਚਾਂ, ਹਾਰ, ਤੇ ਅਰਘ ਆਦਿ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਲਾਜਪੂਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਪਾਤ੍ਰੀਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤੈਰਪਿ ਸਂਸ੍ਕृਤੈਃ। ਦਰ੍ਭੈਃ ਸਮੈਃ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਲਾਜ਼ ਤੇ ਅਕਸ਼ਤ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਪਾਤਰੀਆਂ, ਸਮਤਲ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ।
ਅਗ੍ਨਿਮਾਧਾਯ ਤਂ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਮਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍। ਜੁਹਾਵਾਗ੍ਨੌ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਉਸ ਵੇਦੀ 'ਤੇ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਧੀ ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹਾ ਤੇਜੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਸਮਾਨੀਯ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍। ਸਮਕ੍ਸ਼ਮਗ੍ਨੇਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਰਾਘਵਾਭਿਮੁਖੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਰੱਖਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਨਕੋ ਰਾਜਾ ਕੌਸਲ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਇਯਂ ਸੀਤਾ ਮਮ ਸੁਤਾ ਸਹਧਰ੍ਮਚਰੀ ਤਵ
ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਉਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸੀਤਾ, ਮੇਰੀ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਸਾਥੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਚੈਨਾਂ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਾਣਿਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪਾਣਿਨਾ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਛਾਯੇਵਾਨੁਗਤਾ ਸਦਾ
'ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ। ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਇਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਇਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਜਲਂ ਤਦਾ। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਦੇਵਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਵਦਤਾਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਦਕਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਬੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਕ ਨੇ ਮੰਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਨਕੋ ਰਾਜਾ ਹਰ੍षੇਣਾਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਊਰ੍ਮਿਲਾਮੁਦ੍ਯਤਾਂ ਮਯਾ
ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ। ਉਰਮੀਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਹੈ।"
ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਪਾਣਿਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਾ ਭੂਤ੍ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਃ। ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਨਕੋ ਭਰਤਂ ਚਾਭ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈ, ਹੱਥ ਫੜ ਲੈ; ਸਮਾਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਜਨਕ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗृਹਾਣ ਪਾਣਿਂ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਨਾ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਿਥਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਾਂਡਵੀ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰ੍ਤੇਰ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਾਣਿਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪਾਣਿਨਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸੌਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨਰਮ ਦਿਲ ਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਚੰਗੀ ਰਹਿਤ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਸਨ੍ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਾ ਮਾ ਭੂਤ੍ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਃ। ਜਨਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣੀਨ੍ ਪਾਣਿਭਿਰਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਕਾਕੁਤਸਥ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਣ, ਸਮਾਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਜਨਕ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਿਲਾਏ।
ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੇ ਚਤਸॄਣਾਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇਦਿਂ ਰਾਜਾਨਮੇਵ ਚ
ਚਾਰ ਜਣੇ ਚਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਅੱਗ, ਵੇਦੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੇਰੇ ਲਏ।
ऋषੀਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਹਭਾਰ੍ਯਾ ਰਘੂਦ੍ਵਹਾਃ। ਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਵਾਹਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸੀਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸੁਭਾਸ੍ਵਰਾ। ਦਿਵ੍ਯਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਬੂ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।
ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਃਸਙ੍ਘਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਜਗੁਃ ਕਲਮ੍। ਵਿਵਾਹੇ ਰਘੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਗਾਇਆ; ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਈਦृਸ਼ੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਤੂਰ੍ਯੋਦ੍ਘੁष੍ਟਨਿਨਾਦਿਤੇ। ਤ੍ਰਿਰਗ੍ਨਿਂ ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਊਹੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹੌਜਸਃ
ਜਦ ਇਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਜਣੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅੱਗ ਦੇ ਫੇਰੇ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ।
ਅਥੋਪਕਾਰ੍ਯਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸਭਾਰ੍ਯਾ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਰਾਜਾਪ੍ਯਨੁਯਯੌ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਫਿਰ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉੱਤਰ, ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਗੇ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਦੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ।
thumb|ਚਤੁਃਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਃਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਹੁਣ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ।
ਅਥ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਆਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਚ ਰਾਜਾਨੌ ਜਗਾਮੋਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇ ਗਤੇ ਰਾਜਾ ਵੈਦੇਹਂ ਮਿਥਿਲਾਧਿਪਮ੍। ਆਪृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵੀਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਵਿਦੇਹਾਨਾਂ ਦਦੌ ਕਨ੍ਯਾਧਨਂ ਬਹੁ। ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਮਿਥਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਵੀਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਬਹੁਤ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਕਮ੍ਬਲਾਨਾਂ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਾਨ੍ ਕੋਟ੍ਯਮ੍ਬਰਾਣਿ ਚ। ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਵਧੀਆ ਕੰਬਲ, ਰੇਸ਼ਮ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ; ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ।
ਦਦੌ ਕਨ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਤਾਸਾਂ ਦਾਸੀਦਾਸਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਰੁਮਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਨੇ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਨੌਕਰ ਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ; ਸੋਨਾ, ਚੰਗਾ ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਮੂੰਗਾ।
ਦਦੌ ਰਾਜਾ ਸੁਸਂਹृष੍ਟਃ ਕਨ੍ਯਾਧਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਰਾਜਾ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਬਹੁਤ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੂਜੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਨਿਲਯਂ ਮਿਥਿਲਾਂ ਮਿਥਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਰਾਜਾਪ੍ਯਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਮਿਥਿਲਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ।
ऋषੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗਾਮ ਸਬਲਾਨੁਗਃ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤੁ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘਂ ਸਰਾਘਵਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਮ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।