ਸ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਵਣੋ ਨਿਹਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਕ੍ਰੋਧਮਭ੍ਯਗਮਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੭.੨੯.
ਪਰ ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੜਕ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸੂਤਂ ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸ੍ਥਮੁਵਾਚ ਹ । ਪਰਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇਨ ਯਾਵਦਨ੍ਤੋ ਨਯਸ੍ਵ ਮਾਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚੱਲ।'
ਅਦ੍ਯੈਤਾਨ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਕ੍ਰਮੈਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਘੋਰੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ ।। ੭.੨੯.
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੰਗੀ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਧਨਦਂ ਵਰੁਣਂ ਯਮਮ੍ । ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਵਿਨਿਹਤ੍ਯਾਥ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਥੋਪਰਿ । ਵਿषਾਦੋ ਨ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਹਯ ਮੇ ਰਥਮ੍ ।। ੭.੨੯.
'ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਯਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਦੇਵਤੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ—ਮੇਰਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਓ!'
ਦ੍ਵਿਃ ਖਲੁ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਾਵਦਨ੍ਤੋ ਨਯਸ੍ਵ ਮਾਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚੱਲ।
ਅਯਂ ਸ ਨਨ੍ਦਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਾਮਹੇ ਵਯਮ੍ । ਨਯ ਮਾਮਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮੁਦਯੋ ਯਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਃ ।। ੭.੨੯.
ਇਹ ਨੰਦਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਉਦਯ ਪਰਬਤ ਉੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁਰਗਾਨ੍ਸ ਮਨੋਜਵਾਨ੍ । ਆਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਸ਼ਤ੍ਰਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇਨੈਵ ਚ ਸਾਰਥਿਃ ।। ੭.੨੯.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਹਲਕਾਰੇ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਥ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਦਾ । ਰਥਸ੍ਥਃ ਸਮਰਸ੍ਥਸ੍ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੨੯.
ਉਸ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਸੁਰਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤਾਵਨ੍ਮਮ ਰੋਚਤੇ । ਜੀਵਨ੍ਨੇਵ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸਾਧੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਦੇਵੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ: ਜਦ ਤਕ ਰਾਵਣ ਜੀਵਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।
ਏष ਹ੍ਯਤਿਬਲਃ ਸੈਨ੍ਯੈ ਰਥੇਨ ਪਵਨੌਜਸਾ । ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋਰ੍ਮਿਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ ।। ੭.੨੯.
ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੈ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਨਾਲ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਧਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇਗਾ।
ਨਹ੍ਯੇष ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ऽਦ੍ਯ ਵਰਦਾਨਾਤ੍ਸੁਨਿਰ੍ਭਯਃ । ਤਦ੍ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਹੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਯਤ੍ਤਾ ਭਵਤ ਸਂਯੁਗੇ ।। ੭.੨੯.
ਉਹ ਅੱਜ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਫੜੋ।
ਯਥਾ ਬਲੌ ਨਿਰੁਦ੍ਧੇ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਮਯਾ । ਏਵਮੇਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਨਿਰੋਧੋ ਮਮ ਰੋਚਤੇ ।। ੭.੨੯.
ਜਿਵੇਂ ਬਲ ਅਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਂ ਦੇਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਾਵਣਮ੍ । ਅਯੁਧ੍ਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਰਣੇ ।। ੭.੨੯.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਨਿਵਰ੍ਤਕਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ।। ੭.੨੯.
ਰਾਵਣ ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਬਿਨਾ ਮੁੜੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ । ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍ ।। ੭.੨੯.
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਸੌ ਯੋਜਨਾਂ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਨष੍ਟਂ ਤੁ ਸ੍ਵਕਂ ਬਲਮ੍ । ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਯਦਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਨਾਦੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ । ਹਾ ਹਤਾਃ ਸ੍ਮ ਇਤਿ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਰਾਵਣਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਇਸ ਵੇਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੀਕ ਉਠੀ: 'ਹਾਏ, ਅਸੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ!'—ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਵਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮਤਿਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਫਿਰ ਰਾਵਣੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਗੋਪਤਿਨਾ ਪੁਰਾ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍ ।। ੭.੨੯.
ਉਹ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਪਤਿ ਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮੇਵਾਭ੍ਯਧਾਵਤ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚ ਸੁਤਂ ਰਿਪੋਃ ।। ੭.੨੯.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਪਰ ਮਹਾਂ ਤੇਜੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਕਵਚਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ऽਪਿ ਰਾਵਣਿਃ । ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸੁਮਹਾਵੀਰ੍ਯੈਰ੍ਨ ਚਕਾਰ ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ ।। ੭.੨੯.
ਉਥੇ, ਰਾਵਣੀ ਬਿਨਾ ਕਵਚ ਦੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਮਾਤਲਿਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤਾਡਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬਾਣਵਰ੍षੇਣ ਭੂਯ ਏਵਾਭ੍ਯਵਾਕਿਰਤ੍ ।। ੭.੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਚ ਸਾਰਥਿਮ੍ । ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮृਗਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਿਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਵਣੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਮਾਯਾਬਲਵਾਨਦृਸ਼੍ਯੋ ऽਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਾਯਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਚ੍ਛਰੈਃ ।। ੭.੨੯.
ਉਥੇ ਰਾਵਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਂ ਯਦਾ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਜ੍ਞੇ ऽਥ ਰਾਵਣਿਃ । ਤਦੈਨਂ ਮਾਯਯਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮਭਿਤੋ ऽਨਯਤ੍ ।। ੭.੨੯.
ਜਦ ਰਾਵਣੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਾਤ੍ਤੇਨ ਨੀਯਮਾਨਂ ਮਹਾਰਣਾਤ੍ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ।। ੭.੨੯.
ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨ ਸ ਮਾਯਾਵੀ ਸ਼ਕ੍ਰਜਿਤ੍ਸਮਿਤਿਞ੍ਜਯਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਾਨਪਿ ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਯਯਾ ਨੀਯਤੇ ਬਲਾਤ੍ ।। ੭.੨੯.
ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਸ੍ਤਦਾ । ਰਾਵਣਂ ਵਿਮੁਖੀਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਨ੍ ।। ੭.੨੯.
ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਾਵਣਸ੍ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਆਦਿਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸੂਂਸ੍ਤਦਾ । ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਸ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰਰ੍ਦਿਤਃ ।। ੭.੨੯.
ਪਰ ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਮ੍ਲਾਨਂ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਮ੍ । ਰਾਵਣਿਃ ਪਿਤਰਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਥੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।