ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਤਃ । ਨਾਜ੍ਞਾਯਤ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਹ ਕੇਨਾਪ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤ ।। ੭.੨੮.
ਪਰ ਕੁਭਕਰਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਸੀ ਤੇ ਕਈ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਨਾ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਨ੍ਤੈਃ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਾਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਸਾਯਕੈਃ । ਯੇਨ ਕੇਨੈਵ ਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸੁਰਾਨ੍ ।। ੭.੨੮.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦ, ਬਾਂਹਾਂ, ਕਮਲ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ ਤੇ ਤੀਰ—ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਘੋਰੈਃ ਸਙ੍ਗਮ੍ਯਾਥ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ ।। ੭.੨੮.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ।
ਬਭੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਚਿਤਤਨੁਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਨਸृਕ੍ । ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਿਤਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਧਾਰਵਾਨਿਵ ਤੋਯਦਃ ।। ੭.੨੮.
ਕੁਭਕਰਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਭਾਰੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ । ਰਣੇ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ।। ੭.੨੮.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ੀ ਫੌਜ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਦਲ ਨਾਲ ਲੜਦੀ ਹੋਈ, ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਈ।
ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਨਿਹਤਾਃ ਕृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚੇष੍ਟਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹੀਤਲੇ । ਵਾਹਨੇष੍ਵਵਸਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਿਤਾ ਏਵਾਪਰੇ ਰਣੇ ।। ੭.੨੮.
ਕਈ ਮਾਰੇ ਤੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਜਮੀਨ ਤੇ ਤੜਫ ਰਹੇ ਸਨ; ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਰਥਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਖਰਾਨੁष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਪਨ੍ਨਗਾਂਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ ਰਣੇ । ਸ਼ਿਂਸ਼ੁਮਾਰਾਨ੍ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਵਦਨਾਨ੍ਤਥਾ ।। ੭.੨੮.
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਗਧੇ, ਊਠ, ਸੱਪ, ਘੋੜੇ, ਜਲ-ਜੰਤੂ, ਸੂਅਰ ਅਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਤਾਨ੍ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਟਬ੍ਧਾਃ ਕੇਚਿਦੁਚ੍ਛ੍ਰੁਤਾਃ । ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਮਮ੍ਰਿਰੇ ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ ।। ੭.੨੮.
ਕਈ ਜਣੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮ ਇਵਾਭਾਤਿ ਸ ਤੇषਾਂ ਰਣਸਮ੍ਪ੍ਲਵਃ । ਨਿਹਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਮਹੀਤਲੇ ।। ੭.੨੮.
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ ਤੇ ਪਾਗਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋ ਰਹੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਹਲਚਲ ਕਿਸੇ ਚਿੱਤਰਕਲਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਕਨਿष੍ਪਨ੍ਦਕਙ੍ਕਗृਧ੍ਰਸਮਾਕੁਲਾ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਸਂਯੁਗਮੁਖੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਹਵਤੀ ਨਦੀ ।। ੭.੨੮.
ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਵਗਦਾ ਜਾਪਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਪਾਣੀ ਲਹੂ ਸੀ, ਕਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦ੍ਬਲਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਦੈਵਤੈਰ੍ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਮ੍ ।। ੭.੨੮.
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਗਾਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਸੈਨ੍ਯਸਾਗਰਮ੍ । ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਸਮਰੇ ਨਿਘ੍ਨਞ੍ਛਕ੍ਰਮੇਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ।। ੭.੨੮.
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਘੁਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਗਾਚ੍ਛਕ੍ਰੋ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਸੁਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਫਾਰਘੋषੇਣ ਸ੍ਤਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ।। ੭.੨੮.
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਦਰ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਣ ਕੇ, ਜਿਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜੀ।
ਤਦ੍ਵਿਕृष੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਵਣਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਨਿਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਾਵਕਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ ।। ੭.੨੮.
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਵਰਸਾਏ।
ਤਥੈਵ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਵਿਭ੍ਰष੍ਟੈਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍ ।। ੭.੨੮.
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਵਣ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਤੋਰਥ ਤਯੋਰ੍ਬਾਣਵਰ੍षੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਤਦਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਤਮਸਾ ਵृਤਮ੍ ।। ੭.੨੮.
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਮਸਿ ਸਞ੍ਜਾਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦੇਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਅਯੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤ ਬਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾਃ ਸੂਦਯਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਫਿਰ, ਹਨੇਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੰਗ ਦੀ ਮੱਤ ਵਿੱਚ, ਲੜਨਾ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਬृਹਦ੍ਬਲਮ੍ । ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੇषਂ ਨੀਤਂ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਤਾਮਸੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦੇਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਨ੍ਤ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰਾਵਣਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਵਣਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਮੋਜਾਲਵृਤੇ ਮੋਹਮੀਯੁਰ੍ਨ ਤੇ ਤ੍ਰਯਃ ।। ੭.੨੯.
ਇੰਦਰ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ, ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ।
ਸ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਵਣੋ ਨਿਹਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਕ੍ਰੋਧਮਭ੍ਯਗਮਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੭.੨੯.
ਪਰ ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੜਕ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸੂਤਂ ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸ੍ਥਮੁਵਾਚ ਹ । ਪਰਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇਨ ਯਾਵਦਨ੍ਤੋ ਨਯਸ੍ਵ ਮਾਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚੱਲ।'
ਅਦ੍ਯੈਤਾਨ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਕ੍ਰਮੈਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਘੋਰੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ ।। ੭.੨੯.
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੰਗੀ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਧਨਦਂ ਵਰੁਣਂ ਯਮਮ੍ । ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਵਿਨਿਹਤ੍ਯਾਥ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਥੋਪਰਿ । ਵਿषਾਦੋ ਨ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਹਯ ਮੇ ਰਥਮ੍ ।। ੭.੨੯.
'ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਯਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਦੇਵਤੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ—ਮੇਰਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਓ!'
ਦ੍ਵਿਃ ਖਲੁ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਾਵਦਨ੍ਤੋ ਨਯਸ੍ਵ ਮਾਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚੱਲ।
ਅਯਂ ਸ ਨਨ੍ਦਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਾਮਹੇ ਵਯਮ੍ । ਨਯ ਮਾਮਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮੁਦਯੋ ਯਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਃ ।। ੭.੨੯.
ਇਹ ਨੰਦਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਉਦਯ ਪਰਬਤ ਉੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁਰਗਾਨ੍ਸ ਮਨੋਜਵਾਨ੍ । ਆਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਸ਼ਤ੍ਰਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇਨੈਵ ਚ ਸਾਰਥਿਃ ।। ੭.੨੯.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਹਲਕਾਰੇ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਥ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਦਾ । ਰਥਸ੍ਥਃ ਸਮਰਸ੍ਥਸ੍ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੨੯.
ਉਸ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਸੁਰਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤਾਵਨ੍ਮਮ ਰੋਚਤੇ । ਜੀਵਨ੍ਨੇਵ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸਾਧੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੨੯.
ਦੇਵੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ: ਜਦ ਤਕ ਰਾਵਣ ਜੀਵਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।
ਏष ਹ੍ਯਤਿਬਲਃ ਸੈਨ੍ਯੈ ਰਥੇਨ ਪਵਨੌਜਸਾ । ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋਰ੍ਮਿਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ ।। ੭.੨੯.
ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੈ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਨਾਲ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਧਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇਗਾ।