ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ੂਰੋ ਵਸੂਨਾਮष੍ਟਮੋ ਵਸੁਃ । ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਰਣਾਜਿਰਮ੍ ।। ੭.੨੭.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਸੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਠਵਾਂ ਵਸੁ, ਜੋ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ऽ ऽਦਿਤ੍ਯੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੂषਾ ਚ ਦਂਸ਼ਿਤੌ । ਨਿਂਰ੍ਭਯੌ ਸਹ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤਾਂ ਰਣੇ ।। ੭.੨੭.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਮਹਾਂਵੀਰ ਆਦਿਤ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਾ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਤ੍ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ ।। ੭.੨੭.
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਹਰਤ ਕਦੇ ਥੱਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੭.੨੭.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍ । ਸਮਰੇ ਵਿਮਲੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰੁਪਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੭.੨੭.
ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮ ਸੁਮਾਲੀ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ।। ੭.੨੭.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੁਮਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਦੈਵਤਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਣੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ । ਵ੍ਯਧ੍ਵਂਸਯਤ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਯੁਰ੍ਜਲਧਰਂ ਯਥਾ ।। ੭.੨੭.
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ਮਹਾਬਾਣਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲਪ੍ਰਾਸੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਸਂਹਤਾਃ ।। ੭.੨੭.
ਭਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯਮਾਣੇषੁ ਦੈਵਤੇषੁ ਸੁਮਾਲਿਨਾ । ਵਸੂਨਾਮष੍ਟਮਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰੋ ਵੈ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੨੭.
ਜਦੋਂ ਸੁਮਾਲੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਅੱਠਵਾਂ ਵਸੂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਵृਤਃ ਸ੍ਵੈਰਥਾਨੀਕੈਃ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍ । ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ ।। ੭.੨੭.
ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਯੋਰ੍ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ ।। ੭.੨੭.
ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਸੁਮਾਲਿਨੋ ਵਸੋਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨੋਃ । ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਣੈਰ੍ਵਸੁਨਾ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਿਹਤਃ ਪਨ੍ਨਗਰਥਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ ।। ੭.੨੭.
ਸੁਮਾਲੀ ਤੇ ਵਸੂ, ਦੋਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਸੂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਯੁਗੇ ਤਸ੍ਯ ਰਥਂ ਬਾਣਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਗਦਾਂ ਤਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਵਸੁਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ ।। ੭.੨੭.
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਵਸੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਰਾਂ ਕਾਲਦਣ੍ਡੋਪਮਾਂ ਗਦਾਮ੍ । ਤਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਾਵਿਤ੍ਰੋ ਵੈ ਸੁਮਾਲਿਨਃ ।। ੭.੨੭.
ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਾਲੀ, ਕਾਲ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਗਦਾ ਸੁਮਾਲੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਚੋਲ੍ਕਾਭਾ ਪਤਨ੍ਤੀਵ ਬਭੌ ਗਦਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੀ ਗਿਰਾਵਿਵ ਮਹਾਸ਼ਨਿਃ ।। ੭.੨੭.
ਉਹ ਗਦਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਹੋਈ, ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗੱਜਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਤਸ੍ਯ ਨੈਵਾਸ੍ਥਿ ਨ ਸ਼ਿਰੋ ਨ ਮਾਂਸਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਦਾ । ਗਦਯਾ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਨੀਤਂ ਨਿਹਤਸ੍ਯ ਰਣਾਜਿਰੇ ।। ੭.੨੭.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਹੱਡੀ, ਸਿਰ ਜਾਂ ਮਾਸ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਿਆ; ਗਦਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯਮਾਣਾ ਵਸੁਨਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ ।। ੭.੨੭.
ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਕੱਠੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਸੂ ਵਲੋਂ ਭਜਾਏ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ।
ਸੁਮਾਲਿਨਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਸੁਨਾ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਚਾਪਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ऽਰ੍ਦਿਤਂ ਸੁਰੈਃ ।। ੭.੨੮.
ਸੁਮਾਲੀ ਨੂੰ ਵਸੂ ਵਲੋਂ ਸੁਆਹ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭਜੀ ਤੇ ਪੀੜਤ ਵੇਖ ਕੇ,
ਤਤਃ ਸ ਬਲਵਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਤਦਾ । ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮੇਘਨਾਦੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੨੮.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਘਨਾਦ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਰਥੇਨਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣੇਨ ਕਾਮਗੇਨ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੇਨਾਂ ਤਾਂ ਵਨਾਨ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍ ।। ੭.੨੮.
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ 'ਸੁਰਥਾ' ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਧਾਰਿਣਃ । ਵਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਦੇਵਤਾਃ ।। ੭.੨੮.
ਜਦ ਉਹ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਨ ਬਭੂਵ ਤਦਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੁਯੁਤ੍ਸੋਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮੁਖੇ । ਸਰ੍ਵਾਨਾਵਿਦ੍ਧ੍ਯ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸੁਰਾਨ੍ ।। ੭.੨੮.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਨਾ ਹੋਇਆ; ਸਭ ਨੂੰ ਡਰ ਕੇ ਤੇ ਵਿੱਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਰਣੇ ਸੁਰਾਃ । ਏष ਗਚ੍ਛਤਿ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਪਰਾਜਿਤਃ ।। ੭.੨੮.
ਡਰੋ ਨਾ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟੋ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਹੁਣ ਲੜਾਈ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸੁਤੋ ਦੇਵੋ ਜਯਨ੍ਤ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਰਥੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਲ੍ਪੇਨ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਸੋ ऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ।। ੭.੨੮.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਜਯੰਤ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਅਜੋਕੇ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਚੀਸੁਤਮ੍ । ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਜਘ੍ਨਿਰੇ ।। ੭.੨੮.
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇषਾਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਤ੍ਸਦृਸ਼ਂ ਦੇਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੨੮.
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਤਤੋ ਮਾਤਲਿਪੁਤ੍ਰੇ ਤੁ ਗੋਮੁਖੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍ਮਜਃ । ਸਾਰਥੌ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰਾਨ੍ਕਨਕਭੂषਣਾਨ੍ ।। ੭.੨੮.
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਗੋਮੁਖ 'ਤੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਉਸ ਰਥ ਦੇ ਹਲਕਾਰੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ਚੀਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਜਯਨ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਮ੍ । ਤਂ ਚਾਪਿ ਰਾਵਣਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ ।। ੭.੨੮.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜਯੰਤ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹਲਕਾਰੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਤੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸ ਹਿ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਬਲੀ ਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਰਾਵਣਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਤਨਯਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍ ।। ੭.੨੮.
ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫੜਕ ਰਹੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਞ੍ਛਿਤਧਾਰਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਰਾਵਣਿਃ ।। ੭.੨੮.
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟੇ।