ਵਸਿष੍ਠਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षੀਨਪਰਾਨਪਿ। ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨੇਤ੍ਯ ਵੈਦੇਹਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਰਾਜਨ੍ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਂਗਲੈਃ। ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਨਰਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦਾਤਾਰਮਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤृਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾਃ ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ। ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈਵਾਹ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਵਿਆਹ ਕਰ ਕੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਮੋਦਾਰੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਮਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉੱਚ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਹਾ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰੋ ਮੇ ਕਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਸ੍ਵਗृਹੇ ਕੋ ਵਿਚਾਰੋऽਸ੍ਤਿ ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਮਿਦਂ ਤਵ
ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਰਾਜ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇ।
ਕृਤਕੌਤੁਕਸਰ੍ਵਸ੍ਵਾ ਵੇਦਿਮੂਲਮੁਪਾਗਤਾਃ। ਮਮ ਕਨ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੀਪ੍ਤਾ ਬਹ੍ਨੇਰਿਵਾਰ੍ਚਿषਃ
ਸਾਰੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵੇਦੀ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸਦ੍ਯੋऽਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੋऽਸ੍ਮਿ ਵੇਦ੍ਯਾਮਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਅਵਿਘ੍ਨਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਵਿਲਮ੍ਬ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਵੇਦੀ 'ਤੇ ਖੜਾ। ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ?
ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਨਕੇਨੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸੁਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨृषਿਗਣਾਨਪਿ
ਜਨਕ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵਿਦੇਹਾਨਾਂ ਵਸਿष੍ਠਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਾਰਯਸ੍ਵ ऋषੇ ਸਰ੍ਵਾਮृषਿਭਿਃ ਸਹ ਧਾਰ੍ਮਿਕ
ਫਿਰ ਵਿਦੇਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਉ।'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਲੋਕਰਾਮਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਵੈਵਾਹਿਕੀਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਜਨਕਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜਨਕ ਨੂੰ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ...
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਤਾਨਨ੍ਦਂ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍। ਪ੍ਰਪਾਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਵੇਦਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹਾ ਤਪਸੀ ਨੇ ਪੰਡਾਲ ਵਿਚ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ।
ਅਲਂਚਕਾਰ ਤਾਂ ਵੇਦਿਂ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸੁਵਰ੍ਣਪਾਲਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਕੁਮ੍ਭੈਸ਼੍ਚ ਸਾਙ੍ਕੁਰੈਃ
ਉਸ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪਾਤੀਆਂ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਅਙ੍ਕੁਰਾਢ੍ਯੈਃ ਸ਼ਰਾਵੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪਪਾਤ੍ਰੈਃ ਸਧੂਪਕੈਃ। ਸ਼ਙ੍ਖਪਾਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਰੁਵੈਃ ਸ੍ਰਗ੍ਭਿਃ ਪਾਤ੍ਰੈਰਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਪੂਜਿਤੈਃ
ਅੰਕੁਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ, ਧੂਪ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ, ਸ਼ੰਖਾਂ, ਚਮਚਾਂ, ਹਾਰ, ਤੇ ਅਰਘ ਆਦਿ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਲਾਜਪੂਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਪਾਤ੍ਰੀਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤੈਰਪਿ ਸਂਸ੍ਕृਤੈਃ। ਦਰ੍ਭੈਃ ਸਮੈਃ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਲਾਜ਼ ਤੇ ਅਕਸ਼ਤ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਪਾਤਰੀਆਂ, ਸਮਤਲ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ।
ਅਗ੍ਨਿਮਾਧਾਯ ਤਂ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਮਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍। ਜੁਹਾਵਾਗ੍ਨੌ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਉਸ ਵੇਦੀ 'ਤੇ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਧੀ ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹਾ ਤੇਜੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਸਮਾਨੀਯ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍। ਸਮਕ੍ਸ਼ਮਗ੍ਨੇਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਰਾਘਵਾਭਿਮੁਖੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਰੱਖਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਨਕੋ ਰਾਜਾ ਕੌਸਲ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਇਯਂ ਸੀਤਾ ਮਮ ਸੁਤਾ ਸਹਧਰ੍ਮਚਰੀ ਤਵ
ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਉਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸੀਤਾ, ਮੇਰੀ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਸਾਥੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਚੈਨਾਂ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਾਣਿਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪਾਣਿਨਾ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਛਾਯੇਵਾਨੁਗਤਾ ਸਦਾ
'ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ। ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਇਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਇਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਜਲਂ ਤਦਾ। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਦੇਵਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਵਦਤਾਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਦਕਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਬੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਕ ਨੇ ਮੰਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਨਕੋ ਰਾਜਾ ਹਰ੍षੇਣਾਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਊਰ੍ਮਿਲਾਮੁਦ੍ਯਤਾਂ ਮਯਾ
ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ। ਉਰਮੀਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਹੈ।"
ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਪਾਣਿਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਾ ਭੂਤ੍ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਃ। ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਨਕੋ ਭਰਤਂ ਚਾਭ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈ, ਹੱਥ ਫੜ ਲੈ; ਸਮਾਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਜਨਕ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗृਹਾਣ ਪਾਣਿਂ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਨਾ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਿਥਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਾਂਡਵੀ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰ੍ਤੇਰ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਾਣਿਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪਾਣਿਨਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸੌਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨਰਮ ਦਿਲ ਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਚੰਗੀ ਰਹਿਤ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਸਨ੍ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਾ ਮਾ ਭੂਤ੍ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਃ। ਜਨਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣੀਨ੍ ਪਾਣਿਭਿਰਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਕਾਕੁਤਸਥ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਣ, ਸਮਾਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਜਨਕ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਿਲਾਏ।
ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੇ ਚਤਸॄਣਾਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇਦਿਂ ਰਾਜਾਨਮੇਵ ਚ
ਚਾਰ ਜਣੇ ਚਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਅੱਗ, ਵੇਦੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੇਰੇ ਲਏ।
ऋषੀਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਹਭਾਰ੍ਯਾ ਰਘੂਦ੍ਵਹਾਃ। ਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਵਾਹਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸੀਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸੁਭਾਸ੍ਵਰਾ। ਦਿਵ੍ਯਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਬੂ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।
ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਃਸਙ੍ਘਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਜਗੁਃ ਕਲਮ੍। ਵਿਵਾਹੇ ਰਘੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਗਾਇਆ; ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਈਦृਸ਼ੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਤੂਰ੍ਯੋਦ੍ਘੁष੍ਟਨਿਨਾਦਿਤੇ। ਤ੍ਰਿਰਗ੍ਨਿਂ ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਊਹੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹੌਜਸਃ
ਜਦ ਇਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਜਣੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅੱਗ ਦੇ ਫੇਰੇ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ।