ਆਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਸਵਸੂਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸਾਧ੍ਯਾਨ੍ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨ੍ । ਸਜ੍ਜੀਭਵਤ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੭.੨੭.
ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੂਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ, ਸਾਧਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮਾ ਯੁਧਿ । ਸਨ੍ਨਹ੍ਯ ਸੁਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ।। ੭.੨੭.
ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਪਹਿਨ ਲਿਆ।
ਸ ਤੁ ਦੀਨਃ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮੀਪਮਾਗਤ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੨੭.
ਪਰ ਮਹਿੰਦਰ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਵਿष੍ਣੋ ਕਥਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਅਸੌ ਹਿ ਬਲਵਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਭਿਵਰ੍ਤਤੇ ।। ੭.੨੭.
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਬਲਵਾਨ੍ਨ ਖਲ੍ਵਨ੍ਯੇਨ ਹੇਤੁਨਾ । ਤਤ੍ਤੁ ਸਤ੍ਯਵਚਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਨਾ ।। ੭.੨੭.
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਵਰਾਂ ਕਰਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਤਦ੍ਯਥਾ ਨਮੁਚਿਰ੍ਵृਤ੍ਰੋ ਬਲਿਰ੍ਨਰਕਸ਼ਮ੍ਬਰੌ । ਤ੍ਵਦ੍ਬਲਂ ਸਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਮਯਾ ਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ।। ੭.੨੭.
ਜਿਵੇਂ ਨਮੁਚੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਬਲੀ, ਨਰਕ ਅਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰੇ ਬਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਵੀ ਹੁਣ ਐਸਾ ਕਰ।
ਨਹ੍ਯਨ੍ਯੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਗਤਿਃ ਪਰਾਯਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ ।। ੭.੨੭.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਮਧੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਜਾਂ ਸ਼ਰਨ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਦ੍ਮਨਾਭਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਤ੍ਵਯੇਮੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਲੋਕਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਹਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੭.੨੭.
ਤੂੰ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ, ਸੋਭਾਵਾਨ, ਪਦਮਨਾਭ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਲੋਕ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ ।। ੭.੨੭.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ, ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ। ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵ ਮਮ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਪਿ ਚਕ੍ਰਸਹਾਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੭.੨੭.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਸੱਚ ਦੱਸ। ਕੀ ਤੂੰ ਚਕਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨ ਪਰਿਤ੍ਰਾਸਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਚ ਮੇ ।। ੭.੨੭.
ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।'
ਨ ਤਾਵਦੇष ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਜੇਤੁਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਾਪਿ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ।। ੭.੨੭.
ਇਹ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਵਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਤੁ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਬਲੋਤ੍ਕਟਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪੁਤ੍ਰਸਹਿਤੋ ਦृष੍ਟਮੇਤਨ੍ਨਿਸਰ੍ਗਤਃ ।। ੭.੨੭.
ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੁ ਮਾਂ ਤ੍ਵਮਭਾषਿष੍ਠ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵੇਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਨਾਹਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਯੁਧਿ ।। ੭.੨੭.
ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ 'ਲੜ', ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨਾਹਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ । ਦੁਰ੍ਲਭਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਮੋ ऽਦ੍ਯ ਵਰਗੁਪ੍ਤਾਦ੍ਧਿ ਰਾਵਣਾਤ੍ ।। ੭.੨੭.
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਬਿਨਾਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਅੱਜ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਵਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੋਂ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਲੈਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੇ ਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਭਵਿਤਾ ऽਸ੍ਮਿ ਯਥਾ ऽਸ੍ਯਾਹਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਰਣਮ੍ ।। ੭.੨੭.
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਖਸ ਦਾ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਾਂਗਾ।
ਅਹਮੇਵ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ऽਸ੍ਮਿ ਰਾਵਣਂ ਸਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਦੇਵਤਾ ਨਨ੍ਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਲਮੁਪਾਗਤਮ੍ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਰਾਜ ਸ਼ਚੀਪਤੇ ।। ੭.੨੭.
ਮੈਂ ਖੁਦ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਸੱਚ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ।
ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਿਗਤਤ੍ਰਾਸਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲ ।। ੭.੨੭.
ਤੂੰ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜ।
ਯਾਮਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਲਮੁਪਾਗਤਮ੍ । ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਹਾਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਮਰੁਤੋ ऽਸ਼੍ਵਨੌ । ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਭਿਤਃ ਪੁਰਾਤ੍ ।। ੭.੨੭.
ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਨਾਦਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਰਜਨੀਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਤਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੭.੨੭.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਚੌਕ-ਚੌਕ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਤੇ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ । ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਮੇਵਾਭਿਮੁਖਾ ਹ੍ਯਭਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਹृष੍ਟਵਤ੍ ।। ੭.੨੭.
ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤਤੋ ਦੈਵਤਸੈਨ੍ਯਨਾਂ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਃ ਸਮਜਾਯਤ । ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ ।। ੭.੨੭.
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ, ਅਖੁੱਤ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵੇਦ੍ਦੇਵਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਘੋਰਂ ਤੁਮੁਲਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਤਮ੍ ।। ੭.੨੭.
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ, ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜੀ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ੂਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਸਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਚਿਵਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤੇ ।। ੭.੨੭.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਸ਼ੂਰ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ, ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਰੀਚਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਹੋਦਰੌ । ਅਕਮ੍ਪਨੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਕਃ ਸਾਰਣ ਏਵ ਚ ।। ੭.੨੭.
ਮਾਰੀਚ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਮਹੋਦਰ, ਅਕੰਪਨ, ਨਿਕੁੰਭ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਸਾਰਣ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਸਂਹ੍ਲਾਦੋ ਧੂਮਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਘਟੋਦਰਃ । ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਮਹਾਹ੍ਰਾਦੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੨੭.
ਸੰਹਲਾਦ, ਧੂਮਕੇਤੂ, ਮਹਾਦੰਸ਼ਟਰ, ਘਟੋਦਰ, ਜੰਬੁਮਾਲੀ, ਮਹਾਹਰਾਦ ਅਤੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼—all ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ।
ਸੁਪ੍ਤਘ੍ਨੋ ਯਜ੍ਞਕੋਪਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੂषਣਃ ਖਰਃ । ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਃ ਕਰਵੀਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੨੭.
ਸੁਪਤਘਨ, ਯਜਨਕੋਪ, ਦੁਰਮੁਖ, ਦੂਸ਼ਣ, ਖਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਕਰਵੀਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਸੂਰਯਸ਼ਤ੍ਰੁ ਵੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ।
ਮਹਾਕਾਯੋ ऽਤਿਕਾਯਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਨਰਾਨ੍ਤਕੌ । ਏਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੭.੨੭.
ਮਹਾਕਾਯ, ਅਤਿਕਾਯ, ਦੇਵਾਂਤਕ ਅਤੇ ਨਰਾਂਤਕ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲਵਾਨ ਖੜਾ ਸੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਰ੍ਯਕਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸੁਮਾਲੀ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ । ਸ ਦੈਵਤਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ । ਵ੍ਯਧ੍ਵਂਸਯਤ੍ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਯੁਰ੍ਜਲਧਰਾਨਿਵ ।। ੭.੨੭.
ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੂਰਵਜ ਸੁਮਾਲੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦੈਵਤਬਲਂ ਰਾਮ ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ । ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਿਂਹਨੁਨ੍ਨਾ ਮृਗਾ ਇਵ ।। ੭.੨੭.
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਟਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘਾਂ ਵੱਲੋਂ ਡਰ ਕੇ ਜਾਨਵਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।