ਸਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਲਜ੍ਜਨ੍ਤੀ ਭੀਤਾ ਕਰਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਨਲਕੂਬਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਾਦਯੋਰ੍ਨਿਪਪਾਤ ਹ ।। ੭.੨੬.
ਉਹ ਕੰਬਦੀ, ਸ਼ਰਮਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਲਕੂਬਰ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਦਵਸ੍ਥਾਂ ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨਲਕੂਬਰਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਿਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਾ ऽਸਿ ਮੇ ।। ੭.੨੬.
ਉਸਦੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਲਕੂਬਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ ਭਲੀਏ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੈਂ?"
ਸਾ ਵੈ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਮਾਨਾ ਤੁ ਵੇਪਮਾਨਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੨੬.
ਉਹ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਉਸਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਏष ਦੇਵ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਤੇਨ ਸੈਨ੍ਯਸਹਾਯੇਨ ਨਿਸ਼ੇਯਂ ਪਰਿਣਾਮਿਤਾ ।। ੭.੨੬.
"ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਦਸਮੁਖ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ ਅਕਾਸ਼ ਜਾਣ ਲਈ; ਆਪਣੇ ਫੌਜੀ ਸਾਥ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ।"
ਆਯਨ੍ਤੀ ਤੇਨ ਦृष੍ਟਾ ऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਰਿਨ੍ਦਮ । ਗृਹੀਤਾ ਤੇਨ ਪृष੍ਟਾ ऽਸ੍ਮਿ ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ।। ੭.੨੬.
"ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਰਾਖਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਹਾਂ।"
ਮਯਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਕਾਮਮੋਹਾਭਿਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਨਾਸ਼੍ਰੌषੀਤ੍ਤਦ੍ਵਚੋ ਮਮ ।। ੭.੨੬.
"ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਮੋਹ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਉਸਨੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।"
ਯਾਚ੍ਯਮਾਨੋ ਮਯਾ ਦੇਵ ਸ੍ਨੁषਾ ਤੇ ऽਹਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਲਾਤ੍ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਧਰ੍षਿਤਾ ।। ੭.੨੬.
"ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਤਣੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਣਸੁਣੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਾਜ ਲੁੱਟ ਲਈ।"
ਏਵਂ ਤ੍ਵਮਪਰਾਧਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਨ ਹਿ ਤੁਲ੍ਯਂ ਬਲਂ ਸੌਮ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੨੬.
"ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ, ਔਰਤ ਤੇ ਮਰਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।"
ਏਤਛੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਦਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਮਜਃ । ਧਰ੍षਣਾਂ ਤਾਂ ਪਰਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ ।। ੭.੨੬.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਰਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰੁੱਸ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਤਿਆਚਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਦਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਮਜਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੋਯਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ ।। ੭.੨੬.
ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਰਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਲਿਲਂ ਸਰ੍ਵਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਯਥਾ ਸ਼ਾਪਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਦਾਰੁਣਮ੍ ।। ੭.੨੬.
ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦਿਤਾ।
ਅਕਾਮਾ ਤੇਨ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬਲਾਦ੍ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ ਯੁਵਤੀਮਨ੍ਯਾਂ ਨਾਕਾਮਾਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ ।। ੭.੨੬.
"ਭਲੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੇਰੀ ਇਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲਾਜ ਲੁੱਟੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅਣਚਾਹੀ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਵੇਗਾ।"
ਯਦਾ ਹ੍ਯਕਾਮਾਂ ਕਾਮਾਰ੍ਤੋ ਧਰ੍षਯਿष੍ਯਤਿ ਯੋषਿਤਮ੍ । ਮੂਰ੍ਧਾ ਤੁ ਸਪ੍ਤਧਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕਲੀਭਵਿਤਾ ਤਦਾ ।। ੭.੨੬.
"ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਣਚਾਹੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਾਸਨਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਸੱਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਦਾਹृਤੇ ਸ਼ਾਪੇ ਜ੍ਵਲਿਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭੇ । ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾ । ਪਿਤਾਮਹਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ ।। ੭.੨੬.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜ ਪਏ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਲੋਕਗਤਿਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ । ऋषਯਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਪੁਰਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ।। ੭.੨੬.
ਸਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਤੇ ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੀ ਮੌਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਨਾਰੀषੁ ਮੈਥੁਨੇ ਭਾਵਂ ਨਾਕਾਮਾਸ੍ਵਭ੍ਯਰੋਚਯਤ੍ ।। ੭.੨੬.
ਪਰ ਜਦੋਂ ਦਸਮੁਖ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਣਚਾਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਾ ਰਹੀ।
ਤੇਨ ਨੀਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਪੁਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ । ਨਲਕੂਬਰਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨਃਪ੍ਰਿਯਮ੍ ।। ੭.੨੬.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਿਵਰਤਾ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖੀਆਂ ਸਨ, ਨਲਕੂਬਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਮਨਪਸੰਦ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕੈਲਾਸਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾਥ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸ ਰਾਵਣਃ । ਆਸਸਾਦ ਮਹਾਤੇਜਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ।। ੭.੨੭.
ਫਿਰ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਾਦੁਪਯਾਸ੍ਯਤਃ । ਦੇਵਲੋਕਂ ਯਯੌ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਥ੍ਯਮਾਨਾਰ੍ਣਵੋਪਮਃ ।। ੭.੨੭.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵੱਲ ਵਧੀ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਥਣ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਲਿਤ ਆਸਨਾਤ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਸਮਾਗਤਾਨ੍ ।। ੭.੨੭.
ਰਾਵਣ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਹਿਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਸਵਸੂਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸਾਧ੍ਯਾਨ੍ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨ੍ । ਸਜ੍ਜੀਭਵਤ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੭.੨੭.
ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੂਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ, ਸਾਧਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮਾ ਯੁਧਿ । ਸਨ੍ਨਹ੍ਯ ਸੁਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ।। ੭.੨੭.
ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਪਹਿਨ ਲਿਆ।
ਸ ਤੁ ਦੀਨਃ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮੀਪਮਾਗਤ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੨੭.
ਪਰ ਮਹਿੰਦਰ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਵਿष੍ਣੋ ਕਥਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਅਸੌ ਹਿ ਬਲਵਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਭਿਵਰ੍ਤਤੇ ।। ੭.੨੭.
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਬਲਵਾਨ੍ਨ ਖਲ੍ਵਨ੍ਯੇਨ ਹੇਤੁਨਾ । ਤਤ੍ਤੁ ਸਤ੍ਯਵਚਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਨਾ ।। ੭.੨੭.
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਵਰਾਂ ਕਰਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਤਦ੍ਯਥਾ ਨਮੁਚਿਰ੍ਵृਤ੍ਰੋ ਬਲਿਰ੍ਨਰਕਸ਼ਮ੍ਬਰੌ । ਤ੍ਵਦ੍ਬਲਂ ਸਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਮਯਾ ਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ।। ੭.੨੭.
ਜਿਵੇਂ ਨਮੁਚੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਬਲੀ, ਨਰਕ ਅਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰੇ ਬਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਵੀ ਹੁਣ ਐਸਾ ਕਰ।
ਨਹ੍ਯਨ੍ਯੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਗਤਿਃ ਪਰਾਯਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ ।। ੭.੨੭.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਮਧੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਜਾਂ ਸ਼ਰਨ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਦ੍ਮਨਾਭਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਤ੍ਵਯੇਮੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਲੋਕਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਹਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੭.੨੭.
ਤੂੰ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ, ਸੋਭਾਵਾਨ, ਪਦਮਨਾਭ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਲੋਕ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ ।। ੭.੨੭.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ, ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ। ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵ ਮਮ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਪਿ ਚਕ੍ਰਸਹਾਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੭.੨੭.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਸੱਚ ਦੱਸ। ਕੀ ਤੂੰ ਚਕਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?