ਏष ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਬਲਃ । ਸੁਰਲੋਕਜਯਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵृਣੋਤਿ ਚ ।। ੭.੨੫.
"ਇਹ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਮੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਮੰਗਦਾ ਹੈ।"
ਤਦਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਸਬਨ੍ਧੁਰ੍ਗਚ੍ਛ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ । ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸ੍ਯ ਭਜਮਾਨਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਮਰ੍ਥਾਯ ਕਲ੍ਪਿਤੁਮ੍ ।। ੭.੨੫.
"ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਜਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ; ਜੋ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।"
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਮਧੁਰ੍ਵਚਃ ।। ੭.੨੫.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤੀ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।"
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸਃ । ਪੂਜਯਮਾਸ ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍ ।। ੭.੨੫.
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇ ਕੋਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਧੁਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚੈਕਾਂ ਨਿਸ਼ਾਮੁष੍ਯ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੨੫.
ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਵਣ ਮਧੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਰਵਾਨਗੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤਃ ਕੈਲਾਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੈਲਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਲਯਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਃ ਸੇਨਾਮੁਪਨਿਵੇਸ਼ਯਤ੍ ।। ੭.੨੫.
ਫਿਰ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਉੱਪਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਉਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਅਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਨਕਰੇ ਨਿਵਾਸਂ ਸਮਰੋਚਯਤ੍ ।। ੭.੨੬.
ਉਥੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਠਹਿਰਣ ਲਈ ਥਾਂ ਚੁਣੀ।
ਉਦਿਤੇ ਵਿਮਲੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਤੁਲ੍ਯਪਰ੍ਵਤਵਰ੍ਚਸਿ । ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਸੁਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਯੁਧਮ੍ ।। ੭.੨੬.
ਜਦੋਂ ਚੰਨ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ ਉੱਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਸੌਂ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਨਿषਣ੍ਣਃ ਸ਼ੈਲਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗੁਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਪਾਦਪਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍ ।। ੭.੨੬.
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਉਥੇ ਚੰਨ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਵਨੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਕਦਮ੍ਬਗਹਨੈਸ੍ਤਥਾ । ਪਦ੍ਮਿਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਫੁਲ੍ਲਾਭਿਰ੍ਮਨ੍ਦਾਕਿਨ੍ਯਾ ਜਲੈਰਪਿ ।। ੭.੨੬.
ਚਮਕਦਾਰ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਘਣੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਖਿੜੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ,
ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਪੁਨ੍ਨਾਗਮਨ੍ਦਾਰਤਰੁਭਿਸ੍ਤਥਾ । ਚੂਤਪਾਟਲਲੋਧ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗ੍ਵਰ੍ਜੁਨਕੇਤਕੈਃ । ਤਗਰੈਰ੍ਨਾਰਿਕੈਲੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਲਪਨਸੈਸ੍ਤਥਾ ।। ੭.੨੬.
ਚੰਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਆਮ, ਪਾਟਲਾ, ਲੋਧਰ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਅਰਜੁਨ, ਕੇਤਕਾ, ਤਗਰ, ਨਾਰੀਅਲ, ਪ੍ਰਿਯਾਲਾ, ਅਤੇ ਫਣਸ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ,
ਆਰਗ੍ਵਧੈਸ੍ਤਮਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਲਵਕੁਲੈਰਪਿ । ਏਤੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਰੁਭਿਰੁਦ੍ਭਾਸਿਤਵਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਮਦਨੇਨਾਰ੍ਤਾ ਰਕ੍ਤਾ ਮਧੁਰਕਣ੍ਠਿਨਃ ।। ੭.੨੬.
ਆਰਗਵਧ, ਤਮਾਲ, ਪ੍ਰਿਯਾਲਾ, ਵਕੁਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਿੰਨਰ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਲਾਲ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਮਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਗੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਮਨਸ੍ਤੁष੍ਟਿਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ।। ੭.੨੬.
ਉਥੇ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਭਿਰੁਦ੍ਭਾਸਿਤਵਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਮਦਕ੍ਸ਼ੀਬਾ ਮਦਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਃ । ਯੋषਿਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਸਙ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚਿਕ੍ਰੀਡੁਰ੍ਜਹृषੁਸ਼੍ਚ ਵੈ ।। ੭.੨੬.
ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਘਣ੍ਟਾਨਾਮਿਵ ਸਨ੍ਨਾਦਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਃ । ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਗਾਯਤਾਂ ਧਨਦਾਲਯੇ ।। ੭.੨੬.
ਧਨ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਘੰਟੀਆਂ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਸੁਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੋ ਨਗਾਃ ਪਵਨਤਾਡਿਤਾਃ । ਸ਼ੈਲਂ ਤਂ ਵਾਸਯਨ੍ਤੀਵ ਮਧੁਮਾਧਵਗਨ੍ਧਿਨਃ ।। ੭.੨੬.
ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਲਦੇ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਧੂ ਤੇ ਬਸੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਮਧੁਪੁष੍ਪਰਜਃਪृਕ੍ਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਾਯ ਪੁष੍ਕਲਮ੍ । ਪ੍ਰਵਵੌ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਕਾਮਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਖੋ ऽਨਿਲਃ ।। ੭.੨੬.
ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਮਧੂ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਰੇਣ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸੁਖਦਾਈ ਵਗੀ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਗੇਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੈਤ੍ਯਾਦ੍ਵਾਯੋਰ੍ਗਿਰੇਰ੍ਗੁਣਾਤ੍ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੋਦਯਨੇਨ ਚ ।। ੭.੨੬.
ਗਾਇਕੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਵਾਂਟ, ਹਵਾ ਦੀ ਠੰਡਕ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ, ਰਾਤ ਦੀ ਆਮਦ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਕਰਕੇ,
ਰਾਵਣਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਕਾਮਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਃ । ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਸਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ।। ੭.੨੬.
ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਾਵਣ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ । ਸਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰੋਵਰਾ ਰਮ੍ਭਾ ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਵਿਭੂषਿਤਾ ।। ੭.੨੬.
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾ, ਰੰਭਾ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਈ।
ਦਿਵ੍ਯਚਨ੍ਦਨਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੀ ਮਨ੍ਦਾਰਕृਤਮੂਰ੍ਧਜਾ । ਦਿਵ੍ਯੋਤ੍ਸਵਕृਤਾਰਮ੍ਭਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ ।। ੭.੨੬.
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਦਿਵਿਆ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਕੇਸ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਦਿਵਿਆ ਉਤਸਵ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਨੋਹਰਂ ਪੀਨਂ ਮੇਖਲਾਦਾਮਭੂषਿਤਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਵਹਨ੍ਤੀ ਜਘਨਂ ਰਤਿਪ੍ਰਾਭृਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੨੬.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ, ਭਰੀਆਂ ਕੁਮਰਾਂ ਜੜੀ ਹੋਈਆਂ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆਈ।
ਕृਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਕੈਰਾਰ੍ਦ੍ਰੈਃ षਡਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਦ੍ਭਵੈਃ ।। ੭.੨੬.
ਉਹ ਛੇ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬਭਾਵਨ੍ਯਤਮੇਵ ਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਤਿਦ੍ਯੁਤਿਮਤਿਹ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਨੀਲਂ ਸਤੋਯਮੇਘਾਭਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਵਕੁਣ੍ਠਿਤਾ ।। ੭.੨੬.
ਉਹ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਲਜਜਤ ਸੀ, ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਿਭਂ ਭ੍ਰੁਵੌ ਚਾਪਨਿਭੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਊਰੂ ਕਰਿਕਰਾਕਾਰੌ ਕਰੌ ਪਲ੍ਲਵਕੋਮਲੌ । ਸੈਨ੍ਯਮਧ੍ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਰਾਵਣੇਨੋਪਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ।। ੭.੨੬.
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਤੀਰ ਵਰਗੀਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੁਮਰਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਰਗੀਆਂ, ਤੇ ਹੱਥ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਦ ਉਹ ਫੌਜ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਕਾਮਬਾਣਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਕਰੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਲਜ੍ਜਨ੍ਤੀਂ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋ ऽਭ੍ਯਭਾषਤ ।। ੭.੨੬.
ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਉਠਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਲਜਜਤ ਹਥ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਸਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਭਜਸੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਕਸ੍ਯਾਭ੍ਯੁਦਯਕਾਲੋ ऽਯਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੁਪਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ।। ੭.੨੬.
ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਸਫਲਤਾ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਸੁਭਾਗਾ ਸਮਾਂ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇਗਾ?
ਤ੍ਵਦਾਨਨਰਸਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਸੁਗਨ੍ਧਿਨਃ । ਸੁਧਾਮृਤਰਸਸ੍ਯੇਵ ਕੋ ऽਦ੍ਯ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੨੬.
ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਕੌਣ ਤृਪਤ ਹੋਵੇਗਾ?
ਸ੍ਵਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਨਿਭੌ ਪੀਨੌ ਸ਼ੁਭੌ ਭੀਰੁ ਨਿਰਨ੍ਤਰੌ । ਕਸ੍ਯੋਰਸ੍ਥਲਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਦਾਸ੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਕੁਚਾਵਿਮੌ ।। ੭.੨੬.
ਹੈ ਲਜਜਤ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਭਰੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਤੇਰੇ ਦੋ ਸਤਨ, ਕਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਗੇ?
ਸੁਵਰ੍ਣਚਕ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦਾਮਚਿਤਂ ਪृਥੁ । ਅਧ੍ਯਾਰੋਹਤਿ ਕਸ੍ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਜਘਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਰੂਪਿਣਮ੍ ।। ੭.੨੬.
ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਚੌੜੇ ਜਘਣ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਰਗਾ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਚੜ੍ਹੇਗਾ?