ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕृਤਵੈਰਾਸ਼੍ਚ ਦੈਵਤੈਃ । ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍ਹਿ ਪृष੍ਠਤਃ ।। ੭.੨੫.
ਉਥੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਮਧੁਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਧੁਂ ਤਤ੍ਰ ਭਗਿਨੀਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ।। ੭.੨੫.
ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਮਧੂਪੁਰ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਮਧੂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚਰਣੌ ਗਤਾ ।। ੭.੨੫.
ਉਹ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਕੁਮ੍ਭੀਨਸੀ ਤਦਾ । ਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੭.੨੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਕੁੰਭੀਨਸੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਡਰ ਨਾ ਕਰ।'
ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਿਂ ਚਾਪਿ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ । ਸਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਦਿ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭੁਜ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨ ਮਮੇਹਾਦ੍ਯ ਹਨ੍ਤੁਰ੍ਮਹਸਿ ਮਾਨਦ ।। ੭.੨੫.
ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਾਰ ਨਾ ਦੇ।"
ਨ ਹੀਦृਸ਼ਂ ਭਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ । ਭਯਾਨਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍ ।। ੭.੨੫.
ਇੱਥੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਡਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਸਭ ਡਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਭਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਯਾਚਤੀਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੭.੨੫.
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਬੋਲ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਗ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ; ਤੂੰ ਆਪ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਡਰੋ ਨਾ।
ਰਾਵਣਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਕ੍ਵ ਚਾਸੌ ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਵੈ ਮਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੨੫.
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉ।"
ਸਹ ਤੇਨ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਲੋਕਂ ਜਯਾਵਹੇ । ਤਵ ਕਾਰੁਣ੍ਯਸੌਹਾਰ੍ਦਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਮਧੋਰ੍ਵਧਾਤ੍ ।। ੭.੨੫.
"ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆਵਾਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮਧੂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹਾਂ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਸਾ ਪਤਿਂ ਵਚਃ ।। ੭.੨੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੌਂਦਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਏष ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਬਲਃ । ਸੁਰਲੋਕਜਯਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵृਣੋਤਿ ਚ ।। ੭.੨੫.
"ਇਹ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਮੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਮੰਗਦਾ ਹੈ।"
ਤਦਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਸਬਨ੍ਧੁਰ੍ਗਚ੍ਛ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ । ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸ੍ਯ ਭਜਮਾਨਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਮਰ੍ਥਾਯ ਕਲ੍ਪਿਤੁਮ੍ ।। ੭.੨੫.
"ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਜਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ; ਜੋ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।"
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਮਧੁਰ੍ਵਚਃ ।। ੭.੨੫.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤੀ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।"
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸਃ । ਪੂਜਯਮਾਸ ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍ ।। ੭.੨੫.
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇ ਕੋਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਧੁਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚੈਕਾਂ ਨਿਸ਼ਾਮੁष੍ਯ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੨੫.
ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਵਣ ਮਧੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਰਵਾਨਗੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤਃ ਕੈਲਾਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੈਲਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਲਯਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਃ ਸੇਨਾਮੁਪਨਿਵੇਸ਼ਯਤ੍ ।। ੭.੨੫.
ਫਿਰ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਉੱਪਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਉਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਅਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਨਕਰੇ ਨਿਵਾਸਂ ਸਮਰੋਚਯਤ੍ ।। ੭.੨੬.
ਉਥੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਠਹਿਰਣ ਲਈ ਥਾਂ ਚੁਣੀ।
ਉਦਿਤੇ ਵਿਮਲੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਤੁਲ੍ਯਪਰ੍ਵਤਵਰ੍ਚਸਿ । ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਸੁਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਯੁਧਮ੍ ।। ੭.੨੬.
ਜਦੋਂ ਚੰਨ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ ਉੱਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਸੌਂ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਨਿषਣ੍ਣਃ ਸ਼ੈਲਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗੁਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਪਾਦਪਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍ ।। ੭.੨੬.
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਉਥੇ ਚੰਨ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਵਨੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਕਦਮ੍ਬਗਹਨੈਸ੍ਤਥਾ । ਪਦ੍ਮਿਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਫੁਲ੍ਲਾਭਿਰ੍ਮਨ੍ਦਾਕਿਨ੍ਯਾ ਜਲੈਰਪਿ ।। ੭.੨੬.
ਚਮਕਦਾਰ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਘਣੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਖਿੜੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ,
ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਪੁਨ੍ਨਾਗਮਨ੍ਦਾਰਤਰੁਭਿਸ੍ਤਥਾ । ਚੂਤਪਾਟਲਲੋਧ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗ੍ਵਰ੍ਜੁਨਕੇਤਕੈਃ । ਤਗਰੈਰ੍ਨਾਰਿਕੈਲੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਲਪਨਸੈਸ੍ਤਥਾ ।। ੭.੨੬.
ਚੰਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਆਮ, ਪਾਟਲਾ, ਲੋਧਰ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਅਰਜੁਨ, ਕੇਤਕਾ, ਤਗਰ, ਨਾਰੀਅਲ, ਪ੍ਰਿਯਾਲਾ, ਅਤੇ ਫਣਸ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ,
ਆਰਗ੍ਵਧੈਸ੍ਤਮਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਲਵਕੁਲੈਰਪਿ । ਏਤੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਰੁਭਿਰੁਦ੍ਭਾਸਿਤਵਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਮਦਨੇਨਾਰ੍ਤਾ ਰਕ੍ਤਾ ਮਧੁਰਕਣ੍ਠਿਨਃ ।। ੭.੨੬.
ਆਰਗਵਧ, ਤਮਾਲ, ਪ੍ਰਿਯਾਲਾ, ਵਕੁਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਿੰਨਰ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਲਾਲ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਮਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਗੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਮਨਸ੍ਤੁष੍ਟਿਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ।। ੭.੨੬.
ਉਥੇ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਭਿਰੁਦ੍ਭਾਸਿਤਵਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਮਦਕ੍ਸ਼ੀਬਾ ਮਦਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਃ । ਯੋषਿਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਸਙ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚਿਕ੍ਰੀਡੁਰ੍ਜਹृषੁਸ਼੍ਚ ਵੈ ।। ੭.੨੬.
ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਘਣ੍ਟਾਨਾਮਿਵ ਸਨ੍ਨਾਦਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਃ । ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਗਾਯਤਾਂ ਧਨਦਾਲਯੇ ।। ੭.੨੬.
ਧਨ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਘੰਟੀਆਂ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਸੁਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੋ ਨਗਾਃ ਪਵਨਤਾਡਿਤਾਃ । ਸ਼ੈਲਂ ਤਂ ਵਾਸਯਨ੍ਤੀਵ ਮਧੁਮਾਧਵਗਨ੍ਧਿਨਃ ।। ੭.੨੬.
ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਲਦੇ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਧੂ ਤੇ ਬਸੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਮਧੁਪੁष੍ਪਰਜਃਪृਕ੍ਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਾਯ ਪੁष੍ਕਲਮ੍ । ਪ੍ਰਵਵੌ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਕਾਮਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਖੋ ऽਨਿਲਃ ।। ੭.੨੬.
ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਮਧੂ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਰੇਣ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸੁਖਦਾਈ ਵਗੀ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਗੇਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੈਤ੍ਯਾਦ੍ਵਾਯੋਰ੍ਗਿਰੇਰ੍ਗੁਣਾਤ੍ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੋਦਯਨੇਨ ਚ ।। ੭.੨੬.
ਗਾਇਕੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਵਾਂਟ, ਹਵਾ ਦੀ ਠੰਡਕ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ, ਰਾਤ ਦੀ ਆਮਦ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਕਰਕੇ,
ਰਾਵਣਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਕਾਮਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਃ । ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਸਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ।। ੭.੨੬.
ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਾਵਣ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ । ਸਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰੋਵਰਾ ਰਮ੍ਭਾ ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਵਿਭੂषਿਤਾ ।। ੭.੨੬.
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾ, ਰੰਭਾ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਈ।