ਧਰ੍षਯਿਤ੍ਵਾ ਹृਤਾ ਸਾ ਤੁ ਸੁਪ੍ਤਾਪ੍ਯਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਤਵ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ऽਪਿ ਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮੇਵ ਹਤੋ ਨ ਸਃ ।। ੭.੨੫.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕਰਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਮਾਦਵਸ਼੍ਯਂ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਹਿ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ । ਤਦੇਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇ ।। ੭.੨੫.
ਕਿਉਂਕਿ ਭੈਣ ਨੂੰ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਝੂਠੇ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਾਭਿਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਲੋਕੇ ਵਿਦਿਤਮਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ ਰਾਵਣਃ । ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯੇਨਾਤ੍ਮਨੋਦ੍ਧੂਤਸ੍ਤਪ੍ਤਾਮ੍ਭ ਇਵ ਸਾਗਰਃ ।। ੭.੨੫.
ਇਹ ਗੱਲ ਹੁਣ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਜਾਣ ਲਈ ਹੈ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦृਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਕਲ੍ਪ੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਰਥਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਜ੍ਜੀਭਵਨ੍ਤੁ ਨਃ ।। ੭.੨੫.
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸੂਰਮੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ।'
ਭ੍ਰਾਤਾ ਮੇ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ । ਵਾਹਨਾਨ੍ਯਧਿਰੋਹਨ੍ਤੁ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਯੁਧਾਃ ।। ੭.੨੫.
ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਨਿਸਾਚਰ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਚੜ੍ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈਣ।
ਅਦ੍ਯ ਤਂ ਸਮਰੇ ਹਤ੍ਵਾ ਮਧੁਂ ਰਾਵਣਨਿਰ੍ਭਯਮ੍ । ਸੁਰਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸੁਹृਦ੍ਵृਤਃ ।। ੭.੨੫.
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈ ਮਧੂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਨਿਡਰ ਰਾਵਣ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਗ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ।। ੭.੨੫.
ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਧੀਆ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਤ੍ਵਗ੍ਰਤਃ (ਅਗ੍ਰਤਃ) ਸੈਨ੍ਯਾਤ੍ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਚ । ਜਗਾਮ ਰਾਵਣੋ ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਪृष੍ਠਤਃ ।। ੭.੨੫.
ਇੰਦਰਜਿਤ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਚੱਲਿਆ; ਰਾਵਣ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ।
ਵਿਭੀषਣਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮਾਮਾਚਰਤ੍ । ਸ਼ੋषਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯਯੁਰ੍ਮਧੁਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੨੫.
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਮਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਸ਼ਾ ਮਧੂਪੁਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਖਰੈਰੁष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਹਯੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਂਸ਼ੁਮਾਰੈਰ੍ਮਹੋਰਗੈਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृਤ੍ਵਾ ऽ ऽਕਾਸ਼ਂ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ ।। ੭.੨੫.
ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੰਦੇ ਗਧਿਆਂ, ਊਠਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਕੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕृਤਵੈਰਾਸ਼੍ਚ ਦੈਵਤੈਃ । ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍ਹਿ ਪृष੍ਠਤਃ ।। ੭.੨੫.
ਉਥੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਮਧੁਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਧੁਂ ਤਤ੍ਰ ਭਗਿਨੀਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ।। ੭.੨੫.
ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਮਧੂਪੁਰ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਮਧੂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚਰਣੌ ਗਤਾ ।। ੭.੨੫.
ਉਹ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਕੁਮ੍ਭੀਨਸੀ ਤਦਾ । ਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੭.੨੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਕੁੰਭੀਨਸੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਡਰ ਨਾ ਕਰ।'
ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਿਂ ਚਾਪਿ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ । ਸਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਦਿ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭੁਜ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨ ਮਮੇਹਾਦ੍ਯ ਹਨ੍ਤੁਰ੍ਮਹਸਿ ਮਾਨਦ ।। ੭.੨੫.
ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਾਰ ਨਾ ਦੇ।"
ਨ ਹੀਦृਸ਼ਂ ਭਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ । ਭਯਾਨਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍ ।। ੭.੨੫.
ਇੱਥੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਡਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਸਭ ਡਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਭਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਯਾਚਤੀਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੭.੨੫.
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਬੋਲ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਗ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ; ਤੂੰ ਆਪ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਡਰੋ ਨਾ।
ਰਾਵਣਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਕ੍ਵ ਚਾਸੌ ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਵੈ ਮਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੨੫.
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉ।"
ਸਹ ਤੇਨ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਲੋਕਂ ਜਯਾਵਹੇ । ਤਵ ਕਾਰੁਣ੍ਯਸੌਹਾਰ੍ਦਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਮਧੋਰ੍ਵਧਾਤ੍ ।। ੭.੨੫.
"ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆਵਾਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮਧੂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹਾਂ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਸਾ ਪਤਿਂ ਵਚਃ ।। ੭.੨੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੌਂਦਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਏष ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਬਲਃ । ਸੁਰਲੋਕਜਯਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵृਣੋਤਿ ਚ ।। ੭.੨੫.
"ਇਹ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਮੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਮੰਗਦਾ ਹੈ।"
ਤਦਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਸਬਨ੍ਧੁਰ੍ਗਚ੍ਛ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ । ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸ੍ਯ ਭਜਮਾਨਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਮਰ੍ਥਾਯ ਕਲ੍ਪਿਤੁਮ੍ ।। ੭.੨੫.
"ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਜਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ; ਜੋ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।"
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਮਧੁਰ੍ਵਚਃ ।। ੭.੨੫.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤੀ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।"
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸਃ । ਪੂਜਯਮਾਸ ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍ ।। ੭.੨੫.
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇ ਕੋਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਧੁਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚੈਕਾਂ ਨਿਸ਼ਾਮੁष੍ਯ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੨੫.
ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਵਣ ਮਧੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਰਵਾਨਗੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤਃ ਕੈਲਾਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੈਲਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਲਯਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਃ ਸੇਨਾਮੁਪਨਿਵੇਸ਼ਯਤ੍ ।। ੭.੨੫.
ਫਿਰ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਉੱਪਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਉਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਅਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਨਕਰੇ ਨਿਵਾਸਂ ਸਮਰੋਚਯਤ੍ ।। ੭.੨੬.
ਉਥੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਠਹਿਰਣ ਲਈ ਥਾਂ ਚੁਣੀ।
ਉਦਿਤੇ ਵਿਮਲੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਤੁਲ੍ਯਪਰ੍ਵਤਵਰ੍ਚਸਿ । ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਸੁਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਯੁਧਮ੍ ।। ੭.੨੬.
ਜਦੋਂ ਚੰਨ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ ਉੱਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਸੌਂ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਨਿषਣ੍ਣਃ ਸ਼ੈਲਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗੁਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਪਾਦਪਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍ ।। ੭.੨੬.
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਉਥੇ ਚੰਨ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਵਨੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਕਦਮ੍ਬਗਹਨੈਸ੍ਤਥਾ । ਪਦ੍ਮਿਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਫੁਲ੍ਲਾਭਿਰ੍ਮਨ੍ਦਾਕਿਨ੍ਯਾ ਜਲੈਰਪਿ ।। ੭.੨੬.
ਚਮਕਦਾਰ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਘਣੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਖਿੜੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ,