ਮਹੀਤਲਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਰਾਵਣਂ ਦृਸ਼੍ਯ ਪੁष੍ਪਕੇ । ਆਕਾਸ਼ਮਾਸ਼ੁ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਮਿਭਿਃ ।। ੭.੨੩.
ਜੋ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ 'ਚ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਮਹਾਦਾਸੀਤ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਨਮਵਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ । ਆਕਾਸ਼ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰਿਵ ।। ੭.੨੩.
ਉਥੇ, ਸਭ ਨੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਥਾਂ ਪਾ ਲਈ, ਤੇ ਉਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੜਕਦਾਰ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਵਣਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਵਕਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਵਿਮੁਖੀਕृਤ੍ਯ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਰਵਾਨ੍ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ।
ਤਤੋ ਮਹੋਦਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾਨਂ ਦृਸ਼੍ਯ ਧਰ੍षਿਤਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਭਯਂ ਵੀਰੋ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ ਮਹੋਦਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਾਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤੇਨ ਤੇ ਦਾਰੁਣਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਾਮਗਾਃ ਪਵਨੋਪਮਾਃ । ਮਹੋਦਰੇਣ ਗਦਯਾ ਹਤਾ ਵੈ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍ ।। ੭.੨੩.
ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਮਨਚਾਹੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਵਰੁਣਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਯੋਧਾਨ੍ਹਯਾਞ੍ਛਤਾਨ੍ । ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਮਹਾਨਾਦਂ ਵਿਰਥਾਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ।। ੭.੨੩.
ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਧੇ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਛੱਡੀ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਏ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਰਥਾਃ ਸਾਸ਼੍ਵਾਃ ਸਹ ਸਾਰਥਿਭਿਰ੍ਹਤੈਃ । ਮਹੋਦਰੇਣ ਨਿਹਤਾਃ ਪਤਿਤਾਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ ।। ੭.੨੩.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ, ਮਹੋਦਰ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਤੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਵਿष੍ਠਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ੍ਵਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੁਃ ।। ੭.੨੩.
ਪਰ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਮਹਾਨਾਤਮਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ, ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਧਨੂਂषਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਜ੍ਜਾਨਿ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਮਹੋਦਰਮ੍ । ਰਾਵਣਂ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ ।। ੭.੨੩.
ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਸਾਯਕੈਸ਼੍ਚਾਪਵਿਭ੍ਰष੍ਟੈਰ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਦਾਰਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮੇਘਾ ਇਵ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ ।। ੭.੨੩.
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਨਿਰ੍ਗਤਃ । ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰ੍ਮਹਾਘੋਰੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਰ੍ਮਸ੍ਵਤਾਡਯਤ੍ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਨ ਵਾਲੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸਹਸਾ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਦਾਤਯਃ । ਮੁਸਲਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਤਤੋ ਭਲ੍ਲਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ।। ੭.੨੩.
ਉਸ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਪੈਦਲ ਯੋਧੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਦਾਵਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਸ੍ਤੋਮਰਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤੇषਾਮੁਪਰਿ ਵਿष੍ਠਿਤਃ ।। ੭.੨੩.
ਉਹ ਸਭ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਯੋਧਾ, ਬਰਸਾਤ ਵਾਂਗ ਬੇਅੰਤ ਬਰਛੀਆਂ, ਜਵਲਿਨ, ਸੈਂਕੜਾ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਪੱਟੀਸ਼ਾ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਦਾ।
ਅਪਵਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਵੀਰਾ ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਃ ਪਦਾਤਯਃ । ਮਹਾਪਙ੍ਕਮਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁਞ੍ਜਰਾष੍षष੍ਟਿਹਾਯਨਾਃ ।। ੭.੨੩.
ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਪੈਦਲ ਯੋਧੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਠ ਸਾਲ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੱਡੀ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੀਦਮਾਨਾਨ੍ਸੁਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾਨ੍ਸੁਮਹੌਜਸਃ । ਨਨਾਦ ਰਾਵਣੋ ਹਰ੍षਾਨ੍ਮਹਾਨਮ੍ਬੁਧਰੋ ਯਥਾ ।। ੭.੨੩.
ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੇਟਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਥੱਕੇ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਚੀਕ ਪਾਇਆ।
ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਨਾਦਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਾਰੁਣਾਨ੍ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਪੇਤੈਰ੍ਧਾਰਾਪਾਤੈਰਿਵਾਮ੍ਬੁਦਃ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰੁਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਰਣਾਤ੍ਸ੍ਵਪੁਰੁषੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗृਹਾਣ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾਃ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ।
ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਰੁਣਾਯ ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰੁਣ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਰਾਵਣਂ ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ (ਪ੍ਰਹਸੋ) ਨਾਮ ਵਾਰੁਣਃ । ਗਤਃ ਖਲੁ ਮਹਾਰਾਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੭.੨੩.
ਪਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਵਾਰੁਣ ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਵਰੁਣਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਯਂ ਤ੍ਵਮਾਹ੍ਵਯਸੇ ਯੁਧਿ । ਤਤ੍ਕਿਂ ਤਵ ਵृਥਾ ਵੀਰ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਗਤੇ ਨृਪੇ । ਯੇ ਤੁ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਾ ਵੀਰਾਃ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੇ ਪਰਾਜਿਤਾਃ ।। ੭.੨੩.
'ਜਿਸ ਗਾਂਧਰਵ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਾਰੁਣ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਹੇ ਵੀਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਜਾ ਚੁੱਕਣ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਥੱਕਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਜੋ ਵੀਰ ਬੇਟੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਹ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ । ਹਰ੍षਾਨ੍ਨਾਦਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਵੈ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਰੁਣਾਲਯਾਤ੍ ।। ੭.੨੩.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਉੱਚਾ ਆਖਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਆਗਤਸ੍ਤੁ ਪਥਾ ਯੇਨ ਤੇਨੈਵ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਯ ਸਃ । ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਨਭਸ੍ਤਲਗਤੋ ਯਯੌ ।। ੭.੨੩.
ਜਿਸ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਰਾਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਨਭ ਵਿੱਚੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਰਾਵਣਸ੍ਸੁਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਜਹ੍ਰੇ ਪਥਿ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਰ੍षਿਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਕਾਃ ।। ੭.੨੪.
ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ, ਰਿਸੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਂ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਂ ਵਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਹਤ੍ਵਾ ਬਨ੍ਧੁਜਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਮਾਨੇ ਤਾਂ ਰੁਰੋਧ ਹ ।। ੭.੨੪.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਿਸੇ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਵਾਈ ਰਥ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ।
ਏਵਂ ਪਨ੍ਨਗਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸੁਰਮਾਨੁषੀਃ । ਯਕ੍ਸ਼ਦਾਨਵਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਮਾਨੇ ਸੋ ऽਧ੍ਯਰੋਪਯਤ੍ ।। ੭.੨੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲੈਂਦਾ।
ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਂ ਦੁਃਖਾਨ੍ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਬਾष੍ਪਜਂ ਜਲਮ੍ । ਤੁਲ੍ਯਮਗ੍ਨ੍ਯਰ੍ਚਿषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕਾਗ੍ਨਿਭਯਸਮ੍ਭਵਮ੍ ।। ੭.੨੪.
ਉਹ ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੰਝੂ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।
ਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਭਿਰ੍ਨਦੀਭਿਰਿਵ ਸਾਗਰਃ । ਆਪੂਰਿਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤਦ੍ਭਯਸ਼ੋਕਾਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰੁਭਿਃ ।। ੭.੨੪.
ਉਹ ਹਵਾਈ ਮਹਿਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨਿਰਮਲ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਨਾਗਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਿਤਨਯਾਸ਼੍ਚ ਯਾਃ । ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਮਾਨੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਰੁਦਨ੍ ।। ੭.੨੪.
ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸੱਪ-ਕੁੜੀਆਂ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਰਥ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਦੀਰ੍ਘਕੇਸ਼੍ਯਃ ਸੁਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ । ਪੀਨਸ੍ਤਨ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਵਜ੍ਰਵੇਦਿਮਧ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਃ ।। ੭.੨੪.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਲੰਬੇ, ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ, ਚਿਹਰੇ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਕਮਰ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਮੱਧ ਵਾਂਗ ਪਤਲੀ ਸੀ।
ਰਥਕੂਬਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼੍ਰੋਣਿਦੇਸ਼ੈਰ੍ਮਨੋਹਰਾਃ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਨਿष੍ਟਪ੍ਤਕਨਕਪ੍ਰਭਾਃ ।। ੭.੨੪.
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵਾਂਗ, ਮਨਮੋਹਣ ਕੁੜੀਆਂ, ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੀ।