ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਸਖਿਤ੍ਵਂ ਚ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਰੋਚਤੇ । ਅਵਿਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾਃ ਸੁਹृਦਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭.੨੩.
ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ऽਗ੍ਨਿਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਂ ਸਖ੍ਯਂ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਵਣਃ । ਨਿਵਾਤਕਵਚੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਤ੍ਤਦਾ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਕਰਕੇ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਅਰ੍ਥਤਸ੍ਤੈਰ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਮਥੋषਿਤਃ । ਸ੍ਵਪੁਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੨੩.
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਰਹਿਆ, ਤੇ ਦਸ਼ਾਨਨ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਲੈ ਕੇ।
ਤਤੋਪਧਾਰ੍ਯ ਮਾਯਾਨਾਂ ਸ਼ਤਮੇਕਂ ਸਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਸਲਿਲੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਭ੍ਰਮਤਿ ਸ੍ਮ ਰਸਾਤਲਮ੍ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ, ਸੌ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ऽਸ਼੍ਮਨਗਰਂ ਨਾਮ ਕਾਲਕੇਯੈਰਧਿष੍ਠਿਤਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਾਲਕੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਬਲੋਤ੍ਕਟਾਨ੍ ।। ੭.੨੩.
ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲਕੇਯਾ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਲਕੇਯਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਮਸਿਨਾ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤਦਾ । ਸ਼੍ਯਾਲਂ ਚ ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਬਲੋਤ੍ਕਟਮ੍ । ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਸਂਲਿਹਨ੍ਤਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸਮਰੇ ਤਥਾ ।। ੭.੨੩.
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਲਾ ਵਿਦਯੁੱਜਿਹਵਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚਾਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਜਘ੍ਨੇ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਤੁਃਸ਼ਤਮ੍ ।। ੭.੨੩.
ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਸੌ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਮੇਘਾਭਂ ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਲਯਂ ਦਿਵ੍ਯਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਘਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਪਾਂਡੂ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੀਂ ਚ ਪਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਭਿਂ ਗਾਮਵਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਪਯੋਭਿਨਿष੍ਯਨ੍ਦਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੋ ਨਾਮ ਸਾਗਰਃ ।। ੭.੨੩.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖੜੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਵਹਾਅ ਤੋਂ 'ਕਸ਼ੀਰੋਦ' ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਵਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੋਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰਾਰਣਿਮ੍ । ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਭਵਤਿ ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ ।। ੭.੨੩.
ਉਥੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਬਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਜੋਕੇ ਚਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਠੰਢੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਫੇਨਪਾਃ ਪਰਮਰ੍षਯਃ । ਅਮृਤਂ ਯਤ੍ਰ ਚੋਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਧਾ ਚ ਸ੍ਵਧਭੋਜਿਨਾਮ੍ ।। ੭.੨੩.
ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖ ਕੇ ਫੇਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਜੀਵਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਰਸ ਤੇ ਸਵਧਾ, ਜੋ ਸਵਧਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਯਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਲੋਕੇ ਸੁਰਭਿਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੁ ਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾਮ੍ ।। ੭.੨੩.
ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ 'ਸੁਰਭੀ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਗਾਂ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਘੋਰਂ ਗੁਪ੍ਤਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਬਲੈਃ । ਤਤੋ ਧਾਰਾਸ਼ਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਾਰਦਾਭ੍ਰਨਿਭਂ ਤਦਾ । ਨਿਤ੍ਯਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਗृਹੋਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੨੩.
ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਉਥੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਤੇ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਘਰ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਬਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਮਰੇ ਤੈਸ਼੍ਚ ਤਾਡਿਤਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਤੋ ਯੋਧਾਨ੍ਰਾਜਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸੁਚਿਤ ਕਰੋ।'
ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ । ਵਦ ਵਾ ਨ ਭਯਂ ਤੇ ऽਸ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਸਾਞ੍ਜਲਿਃ ।। ੭.੨੩.
'ਰਾਵਣ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਜਾਂ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਗੌਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਰ ਏਵ ਚ ।। ੭.੨੩.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਹਾਨ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਪਦਮ ਜਨਮੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਆਏ।
ਤੇ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਾ ਬਲੈਃ ਪਰਿਵृਤਾਃ ਸ੍ਵਕੈਃ । ਯੁਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਾਨ੍ਕਾਮਗਮਾਨੁਦ੍ਯਦ੍ਭਾਸ੍ਵਰਵਰ੍ਚਸਃ ।। ੭.੨੩.
ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਫੌਜੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਜਗਮਗ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਦਾਰੁਣਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਸਲਿਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਵਣ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।
ਅਮਾਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੈਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਵਾਰੁਣਂ ਤਦ੍ਬਲਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਮ੍ ।। ੭.੨੩.
ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ, ਵਾਰੁਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਬਲਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਸੁਤਾਸ੍ਤਦਾ । ਅਰ੍ਦਿਤਾਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਰਣਕਰ੍ਮਣਃ ।। ੭.੨੩.
ਜਦੋਂ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ।
ਮਹੀਤਲਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਰਾਵਣਂ ਦृਸ਼੍ਯ ਪੁष੍ਪਕੇ । ਆਕਾਸ਼ਮਾਸ਼ੁ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਮਿਭਿਃ ।। ੭.੨੩.
ਜੋ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ 'ਚ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਮਹਾਦਾਸੀਤ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਨਮਵਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ । ਆਕਾਸ਼ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰਿਵ ।। ੭.੨੩.
ਉਥੇ, ਸਭ ਨੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਥਾਂ ਪਾ ਲਈ, ਤੇ ਉਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੜਕਦਾਰ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਵਣਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਵਕਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਵਿਮੁਖੀਕृਤ੍ਯ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਰਵਾਨ੍ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ।
ਤਤੋ ਮਹੋਦਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾਨਂ ਦृਸ਼੍ਯ ਧਰ੍षਿਤਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਭਯਂ ਵੀਰੋ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ ਮਹੋਦਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਾਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤੇਨ ਤੇ ਦਾਰੁਣਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਾਮਗਾਃ ਪਵਨੋਪਮਾਃ । ਮਹੋਦਰੇਣ ਗਦਯਾ ਹਤਾ ਵੈ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍ ।। ੭.੨੩.
ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਮਨਚਾਹੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਵਰੁਣਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਯੋਧਾਨ੍ਹਯਾਞ੍ਛਤਾਨ੍ । ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਮਹਾਨਾਦਂ ਵਿਰਥਾਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ।। ੭.੨੩.
ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਧੇ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਛੱਡੀ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਏ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਰਥਾਃ ਸਾਸ਼੍ਵਾਃ ਸਹ ਸਾਰਥਿਭਿਰ੍ਹਤੈਃ । ਮਹੋਦਰੇਣ ਨਿਹਤਾਃ ਪਤਿਤਾਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ ।। ੭.੨੩.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ, ਮਹੋਦਰ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਤੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਵਿष੍ਠਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ੍ਵਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੁਃ ।। ੭.੨੩.
ਪਰ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਮਹਾਨਾਤਮਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ, ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਧਨੂਂषਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਜ੍ਜਾਨਿ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਮਹੋਦਰਮ੍ । ਰਾਵਣਂ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ ।। ੭.੨੩.
ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਸਾਯਕੈਸ਼੍ਚਾਪਵਿਭ੍ਰष੍ਟੈਰ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਦਾਰਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮੇਘਾ ਇਵ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ ।। ੭.੨੩.
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹਨ।