ਯਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇषੁ ਨਿਖਿਲਾ ਕਾਲਪਾਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਪਾਵਕਾਸ਼ਨਿਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਮੁਦ੍ਗਰੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੨੨.
ਉਸਦੇ ਪਾਸੇ ਕਾਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫੰਦੇ ਲਾਈ ਹੋਏ ਸਨ; ਅੱਗ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਗਦਾ, ਸਰੀਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਪਕਰ੍षਤਿ । ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵਾ ਪੁਨਃ ।। ੭.੨੨.
ਉਸਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ ਜਾਂ ਵੱਜੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇ?
ਸ ਜ੍ਵਾਲਾਪਰਿਵਾਰਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਤੇਨ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਬਲਵਤਾ ਮਹਾਪ੍ਰਹਰਣੋ ऽਸ੍ਫੁਰਤ੍ ।। ੭.੨੨.
ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਣ੍ਡੋਦ੍ਯਤਂ ਯਮਮ੍ ।। ੭.੨੨.
ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਭ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹਿਲ ਗਏ ਜਦੋਂ ਯਮ ਨੇ ਦੰਡ ਚੁਕਿਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਕਾਮੇ ਤੁ ਯਮੇ ਦਣ੍ਡੇਨ ਰਾਵਣਮ੍ । ਯਮਂ ਪਿਤਾਮਹਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੨੨.
ਜਦੋਂ ਯਮ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੰਡ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਯਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨ ਖਲ੍ਵਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ । ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤੇਨ ਦਣ੍ਡੇਨੈਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ।। ੭.੨੨.
ਵੈਵਸਵਤ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਉਸ ਦੰਡ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ।
ਵਰਃ ਖਲੁ ਮਯੈਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪੁਙ੍ਗਵ । ਸ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਨृਤਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਯਨ੍ਮਯਾ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਵਚਃ ।। ੭.੨੨.
ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣ, ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਝੂਠਾ ਨਾ ਕਰ।
ਯੋ ਹਿ ਮਾਮਨृਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵੋ ਵਾ ਮਾਨੁषੋ ऽਪਿ ਵਾ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਨृਤਂ ਤੇਨ ਕृਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭.੨੨.
ਜੇ ਕੋਈ, ਚਾਹੇ ਦੇਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੋ ऽਯਂ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਂ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ । ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਹਰਤੇ ਰੌਦ੍ਰੋ ਲੋਕਤ੍ਰਯਭਯਾਵਹਃ ।। ੭.੨੨.
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦੰਡ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਵੈਰੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਮੋਘੋ ਹ੍ਯੇष ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਮਿਤਪ੍ਰਭਃ । ਕਾਲਦਣ੍ਡੋ ਮਯਾ ਸृष੍ਟਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮृਤ੍ਯੁਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ ।। ੭.੨੨.
ਇਹ ਕਾਲ ਦਾ ਦੰਡ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਤਨ੍ਨ ਖਲ੍ਵੇष ਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਪਾਤ੍ਯੋ ਰਾਵਣਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਨਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪਤਿਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੀਵਤਿ ।। ੭.੨੨.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੱਜਣੋ, ਇਹ ਛੜੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈ ਸਕਦੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਥੱਲੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਯਦਿ ਹ੍ਯਨ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਨ ਮ੍ਰਿਯੇਤੈष ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਦਾਪ੍ਯੁਭਯਤੋ ऽਨृਤਮ੍ ।। ੭.੨੨.
ਜੇ ਇਹ ਛੜੀ ਪੈਣ 'ਤੇ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕਹਿਆ ਝੂਠ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਲਙ੍ਕੇਸ਼ਂ ਦ੍ਦਣ੍ਡਮੇਤਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਮਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ।। ੭.੨੨.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਇਹ ਉਠਾਈ ਹੋਈ ਛੜੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੋ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯਮਸ੍ਤਦਾ । ਏष ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤਿਤੋ ਦਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਰ੍ਹਿ ਨੋ ਭਵਾਨ੍ ।। ੭.੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਯਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਛੜੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ।'
ਕਿਂ ਨ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਰਣਗਤੇਨ ਹਿ । ਨ ਮਯਾ ਯਦ੍ਯਯਂ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ ।। ੭.੨੨.
ਹੁਣ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਏष ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰਥਃ ਸਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ।। ੭.੨੨.
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤੁ ਤਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਪੁष੍ਪਕਂ ਭੂਯੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯਮਸਾਦਨਾਤ੍ ।। ੭.੨੨.
ਪਰ ਰਾਵਣ, ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੋਗਮੈਃ । ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਹृष੍ਟੋ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ।। ੭.੨੨.
ਫਿਰ ਵੈਵਸਵਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਂਮੁਨੀ ਨਾਰਦ ਵੀ।
ਤਤੋ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਯਮਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪੁਙ੍ਗਵਮ੍ । ਰਾਵਣਸ੍ਤੁ ਰਣਸ਼੍ਲਾਘੀ ਸ੍ਵਸਹਾਯਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ ।। ੭.੨੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਯਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਰੁਧਿਰਸਿਕ੍ਤਾਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਮ੍ । ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯष੍ਟਵਤ੍ ਸਮੁਪਾਗਮਨ੍ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਜਯੇਨ ਵਰ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਰੀਚਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਤਃ । ਪੁष੍ਪਕਂ ਭੇਜਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ ਰਾਵਣੇਨ ਤੁ ।। ੭.੨੩.
ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ 'ਤੇ ਵਧਾਈ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਰਸਾਤਲਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਪਯਸਾਂ ਨਿਧਿਮ੍ । ਦੈਤ੍ਯੋਰਗਗਣਾਧ੍ਯੁष੍ਟਂ ਵਰੁਣੇਨ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ, ਰਸਾਤਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਤ ਤੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਭੋਗਵਤੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਵਾਸੁਕਿਪਾਲਿਤਾਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਗਾਨ੍ਵਸ਼ੇ ਹृष੍ਟੋ ਯਯੌ ਮਣਿਮਯੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ ।। ੭.੨੩.
ਉਹ ਭੋਗਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ; ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾ ਲਬ੍ਧਵਰਾ ਵਸਨ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਾਹ੍ਵਯਤ੍ ।। ੭.੨੩.
ਉਥੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਦੈਤ, ਜੋ ਵਰ ਪਾ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੈਤੇਯਾ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ ।। ੭.੨੩.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹੋਏ।
ਸ਼ੂਲੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੈਃ ਕੁਲਿਸ਼ੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਸਿਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਬਿਭਿਦੁਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੭.੨੩.
ਭਾਲਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸੂਲਾਂ, ਵਜਰਾਂ, ਪੱਟੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਦਾਨਵ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸਾਗ੍ਰਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੋ ਗਤਃ । ਨ ਚਾਨ੍ਯਤਰਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਜਯੋ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ऽਪਿ ਵਾ ।। ੭.੨੩.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਨਾ ਹੀ ਨਾਸ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਗਤਿਰਵ੍ਯਯਃ । ਆਜਗਾਮ ਦ੍ਰੁਤਂ ਦੇਵੋ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੨੩.
ਫਿਰ, ਪਿਤਾਮਹ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨਾਂ ਤੁ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਰਣਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ । ਵृਦ੍ਧਃ ਪਿਤਾਮਹੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਵਿਦਿਤਾਰ੍ਥਵਤ੍ ।। ੭.੨੩.
ਉਮਰਦراز ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਰੋਕ ਲਈ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਹ੍ਯਯਂ ਰਾਵਣੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਜੇਤੁਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਨ ਭਵਨ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੇਤੁਮਪਿ ਸਾਮਰਦਾਨਵੈਃ ।। ੭.੨੩.
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਸੁਰ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।