ਤਤਃ ਸ ਕਾਰ੍ਮੁਕੀ ਵਾਣੀ ਸਮਰੇ ਚਾਭਿਵਰ੍ਤਤ । ਲਬ੍ਧਸਞ੍ਜ੍ਞੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਯਥਾਨ੍ਤਕਃ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ; ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਨ੍ਧਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ । ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਤਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਾਪਂ ਵਿਚਕਰ੍ष ਸ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜਾ ਕੇ, 'ਖੜੋ, ਖੜੋ!' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਨੁ ਖਿੱਚਿਆ।
ਆਕਰ੍ਣਾਤ੍ਸ ਵਿਕृष੍ਯਾਥ ਚਾਪਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਰਿਰਾਹਵੇ । ਮੁਮੋਚ ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਯਥਾ ।। ੭.੨੧.
ਉਸਨੇ ਧਨੁ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਸ਼ਰਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਵਿਧੂਮਜ੍ਵਾਲਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਨਂ ਦਹਿष੍ਯਤੋ ਘਰ੍ਮੇ ਦਾਵਾਗ੍ਨੇਰਿਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਤਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਚ ਧੂੰਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ ਤੇ ਰੁੱਖ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੀ ਸ ਤੁ ਸ਼ਰਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਨੁਗਤੋ ਰਣੇ । ਮੁਕ੍ਤੋ ਗੁਲ੍ਮਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਸ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਤੀਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਲ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਿਆ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਦਗ੍ਧਾਃ ਸੈਨ੍ਯਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤੁ । ਰਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤਾ ਦਾਵਦਗ੍ਧਾ ਨਗਾ ਇਵ ।। ੭.੨੧.
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਿਚਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਵੱਡਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਵਿਜਯਿਨਂ ਮੇਨੇ ਸ੍ਵਬਲਸ੍ਯ ਚ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੭.੨੨.
ਉਸ ਵੱਡੇ ਨਾਅਰੇ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਹਿ ਯੋਧਾਨ੍ਹਤਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸੂਤਂ ਰਥੋ ऽਯਮੁਪਨੀਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੨੨.
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਰਥ ਲਿਆਓ।'
ਤਸ੍ਯ ਸੂਤਸ੍ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹ੍ਯਧ੍ਯਾਰੋਹਤ ਤਂ ਰਥਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੨੨.
ਉਸਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਯੇਨ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਕਾਲਦਣ੍ਡਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨਸ੍ਯ ਚਾਭਵਤ੍ । ਯਮਪ੍ਰਹਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤੇਜਸਾ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਮਤ੍ ।। ੭.੨੨.
ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀ ਅਟੱਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕੀ ਰੋਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਾਲ ਦਾ ਡੰਡਾ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਮੂਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਯਮ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇषੁ ਨਿਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਃ ਕਾਲਪਾਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ ।। ੭.੨੨.
ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਕਾਲ ਦੇ ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਵਾਲੇ ਫੰਦੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਾਵਕਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਙ੍ਕਾਸ਼ਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੂਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਰਃ ।। ੭.੨੨.
ਇੱਕ ਗਦਾ, ਪੱਕੀ ਤੇ ਮੂਰਤ, ਅੱਗ ਦੇ ਛੂਹੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਕਾਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਵਹਮ੍ ।। ੭.੨੨.
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕੀ ਹਿਲ ਗਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਕੰਬ ਗਏ, ਕਾਲ ਨੂੰ ਐਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਨ੍ਸੂਤਸ੍ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰੁਚਿਰਪ੍ਰਭਾਨ੍ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਭੀਮਸਨ੍ਨਾਦੋ ਯਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਃਪਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੨੨.
ਫਿਰ, ਰੰਗਦਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਹਲਕਾ ਚਲਾਕ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਖੜਾ ਸੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਯਮਂ ਤੇ ਤੁ ਹਯਾ ਹਰਿਹਯੋਪਮਾਃ । ਪ੍ਰਾਪਯਨ੍ਮਨਸਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤਂ ਰਣਮ੍ ।। ੭.੨੨.
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਯਮ ਨੂੰ ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਲੈ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਲੜਾਈ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥੈਵ ਵਿਕृਤਂ ਰਥਂ ਮृਤ੍ਯੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਚਿਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ।। ੭.੨੨.
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਮੌਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਅਚਾਨਕ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਲਘੁਸਤ੍ਤ੍ਵਤਯਾ ਤੇ ਹਿ ਨष੍ਟਸਞ੍ਜ੍ਞਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਨੇਹ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ।। ੭.੨੨.
ਡਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਾਰਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੋਸ਼ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਿ 'ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ', ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਸ ਤੁ ਤਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਂ ਲੋਕਭਯਾਵਹਮ੍ । ਨਾਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਤ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਨ ਚਾਪਿ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ।। ੭.੨੨.
ਪਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਰਥ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਨਾਂ ਤਾਂ ਹਿਲਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਆਇਆ।
ਸ ਤੁ ਰਾਵਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਕ੍ਤਿਤੋਮਰਾਨ੍ । ਯਮੋ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯੋਪਕृਨ੍ਤਤ ।। ੭.੨੨.
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਯਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਭਾਲੇ ਸੁੱਟੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜੇ।
ਰਾਵਣਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਮੁਮੋਚ ਹ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਰਥੇ ਤੋਯਵਰ੍षਮਿਵਾਮ੍ਬੁਦਃ ।। ੭.੨੨.
ਪਰ ਰਾਵਣ, ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ਰੈਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਮਹੋਰਸਿ (ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੋ) । ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੋਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸ਼ਲ੍ਯਪੀਡਿਤਃ ।। ੭.੨੨.
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਰਛੀ-ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚੌੜੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਏਵਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਯਮੇਨਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍षਿਣਾ । ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਕृਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਿਸਞ੍ਜ੍ਞੋ ਵਿਮੁਖੋ ਰਿਪੁਃ ।। ੭.੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਜੰਗ 'ਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ । ਜਯਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੋਰ੍ਵੀਰ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨੋਃ ।। ੭.੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯਮ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗਲ-ਜੰਗੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇ ਜੰਗ 'ਚ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਮੇਤਾਸ੍ਤਦ੍ਰਣਾਜਿਰਮ੍ ।। ੭.੨੨.
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਵਰ੍ਤ ਇਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕ੍ਰੁਧ੍ਯਤੋਰਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਚਾਪਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਮ੍ । ਨਿਰਨ੍ਤਰਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਬਾਣਾਂਸ੍ਤਤੋ ऽਸृਜਤ੍ ।। ੭.੨੨.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਬੇਅੰਤ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਤ੍ਯੁਂ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸੂਤਂ ਸਪ੍ਤਭਿਰਾਰ੍ਦਯਤ੍ । ਯਮਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਰ੍ਮਸ੍ਵਤਾਡਯਤ੍ ।। ੭.੨੨.
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਨੂੰ, ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੂਤਾ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਦਨਾਦ੍ਯਮਸ੍ਯ ਸਮਜਾਯਤ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੀ ਸਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਃ ਸਧੂਮਃ ਕੋਪਪਾਵਕਃ ।। ੭.੨੨.
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਯਮ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਧੂੰਏ, ਲਪਟਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦਾਨਵਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤੌ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧੌ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੌ ਬਭੂਵਤੁਃ ।। ੭.੨੨.
ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਤੇ ਕਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ।