ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਸ੍ਤਥਾ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਬਲਮ੍ । ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਵੀਰਾਃ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚਾਹੇ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਲੜਨ ਲੱਗੇ।
ਤੇ ਤੁ ਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਹਤਾਃ । ਅਮਾਤ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੁਰਾਯੋਧਨਂ ਮਹਤ੍ ।। ੭.੨੧.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਰੇਕ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਜਘ੍ਨੁਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਯਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕ, ਯਮ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ।
ਅਮਾਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਮਯੋਧਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਤਮੇਵ ਚਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸ਼ੂਲਵਰ੍षੈਰ੍ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਯੋਧੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਃ । ਫੁਲ੍ਲਾਸ਼ੋਕ ਇਵਾਭਾਤਿ ਪੁष੍ਪਕੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪੂਸ਼ਪਕ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਆਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ੂਲਗਦਾਪਾਸਾਞ੍ਛਕ੍ਤਿਤੋਮਰਸਾਯਕਾਨ੍ । ਮੁਸਲਾਨਿ ਸ਼ਿਲਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਤ੍ਰਬਲਾਦ੍ਬਲੀ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਫੰਦੇ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ, ਗਦਾ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗਾ।
ਤਰੂਣਾਂ ਚ ਸ਼ਿਲਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਮਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਤਦ੍ਵਰ੍षਂ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ ।। ੭.੨੧.
ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਸਾਤ ਰੁੱਖਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਯਮ ਦੇ ਫੌਜ 'ਤੇ ਪਈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਪਹਤ੍ਯ ਚ । ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਘੋਰਮੇਕਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਤੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਚ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੈਲਂ ਮੋਘੋਤ੍ਕਰਾ ਇਵ । ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਮਪੋਥਯਨ੍ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਹਮਲੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੋਲੇ ਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕੁ ਪੀਟਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਕਵਚਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਿਕ੍ਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਵਿਸ੍ਰਵੈਃ । ਤਤਃ ਸ ਪੁष੍ਪਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਵਤਿष੍ਠਤ ।। ੭.੨੧.
ਕਵਚ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਕਾਰ੍ਮੁਕੀ ਵਾਣੀ ਸਮਰੇ ਚਾਭਿਵਰ੍ਤਤ । ਲਬ੍ਧਸਞ੍ਜ੍ਞੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਯਥਾਨ੍ਤਕਃ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ; ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਨ੍ਧਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ । ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਤਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਾਪਂ ਵਿਚਕਰ੍ष ਸ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜਾ ਕੇ, 'ਖੜੋ, ਖੜੋ!' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਨੁ ਖਿੱਚਿਆ।
ਆਕਰ੍ਣਾਤ੍ਸ ਵਿਕृष੍ਯਾਥ ਚਾਪਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਰਿਰਾਹਵੇ । ਮੁਮੋਚ ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਯਥਾ ।। ੭.੨੧.
ਉਸਨੇ ਧਨੁ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਸ਼ਰਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਵਿਧੂਮਜ੍ਵਾਲਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਨਂ ਦਹਿष੍ਯਤੋ ਘਰ੍ਮੇ ਦਾਵਾਗ੍ਨੇਰਿਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਤਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਚ ਧੂੰਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ ਤੇ ਰੁੱਖ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੀ ਸ ਤੁ ਸ਼ਰਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਨੁਗਤੋ ਰਣੇ । ਮੁਕ੍ਤੋ ਗੁਲ੍ਮਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਸ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਤੀਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਲ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਿਆ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਦਗ੍ਧਾਃ ਸੈਨ੍ਯਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤੁ । ਰਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤਾ ਦਾਵਦਗ੍ਧਾ ਨਗਾ ਇਵ ।। ੭.੨੧.
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਿਚਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਵੱਡਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਵਿਜਯਿਨਂ ਮੇਨੇ ਸ੍ਵਬਲਸ੍ਯ ਚ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੭.੨੨.
ਉਸ ਵੱਡੇ ਨਾਅਰੇ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਹਿ ਯੋਧਾਨ੍ਹਤਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸੂਤਂ ਰਥੋ ऽਯਮੁਪਨੀਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੨੨.
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਰਥ ਲਿਆਓ।'
ਤਸ੍ਯ ਸੂਤਸ੍ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹ੍ਯਧ੍ਯਾਰੋਹਤ ਤਂ ਰਥਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੨੨.
ਉਸਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਯੇਨ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਕਾਲਦਣ੍ਡਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨਸ੍ਯ ਚਾਭਵਤ੍ । ਯਮਪ੍ਰਹਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤੇਜਸਾ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਮਤ੍ ।। ੭.੨੨.
ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀ ਅਟੱਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕੀ ਰੋਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਾਲ ਦਾ ਡੰਡਾ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਮੂਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਯਮ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇषੁ ਨਿਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਃ ਕਾਲਪਾਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ ।। ੭.੨੨.
ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਕਾਲ ਦੇ ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਵਾਲੇ ਫੰਦੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਾਵਕਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਙ੍ਕਾਸ਼ਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੂਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਰਃ ।। ੭.੨੨.
ਇੱਕ ਗਦਾ, ਪੱਕੀ ਤੇ ਮੂਰਤ, ਅੱਗ ਦੇ ਛੂਹੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਕਾਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਵਹਮ੍ ।। ੭.੨੨.
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕੀ ਹਿਲ ਗਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਕੰਬ ਗਏ, ਕਾਲ ਨੂੰ ਐਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਨ੍ਸੂਤਸ੍ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰੁਚਿਰਪ੍ਰਭਾਨ੍ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਭੀਮਸਨ੍ਨਾਦੋ ਯਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਃਪਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੨੨.
ਫਿਰ, ਰੰਗਦਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਹਲਕਾ ਚਲਾਕ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਖੜਾ ਸੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਯਮਂ ਤੇ ਤੁ ਹਯਾ ਹਰਿਹਯੋਪਮਾਃ । ਪ੍ਰਾਪਯਨ੍ਮਨਸਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤਂ ਰਣਮ੍ ।। ੭.੨੨.
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਯਮ ਨੂੰ ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਲੈ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਲੜਾਈ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥੈਵ ਵਿਕृਤਂ ਰਥਂ ਮृਤ੍ਯੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਚਿਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ।। ੭.੨੨.
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਮੌਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਅਚਾਨਕ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਲਘੁਸਤ੍ਤ੍ਵਤਯਾ ਤੇ ਹਿ ਨष੍ਟਸਞ੍ਜ੍ਞਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਨੇਹ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ।। ੭.੨੨.
ਡਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਾਰਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੋਸ਼ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਿ 'ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ', ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਸ ਤੁ ਤਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਂ ਲੋਕਭਯਾਵਹਮ੍ । ਨਾਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਤ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਨ ਚਾਪਿ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ।। ੭.੨੨.
ਪਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਰਥ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਨਾਂ ਤਾਂ ਹਿਲਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਆਇਆ।
ਸ ਤੁ ਰਾਵਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਕ੍ਤਿਤੋਮਰਾਨ੍ । ਯਮੋ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯੋਪਕृਨ੍ਤਤ ।। ੭.੨੨.
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਯਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਭਾਲੇ ਸੁੱਟੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜੇ।