ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਪ੍ਰਮਦਾਭਿਰਲਙ੍ਕृਤਾਨ੍ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨਪਰਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਥੇ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਨੇ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਦੁष੍ਕृਤੈਃ ਸ੍ਵਕੈਃ । ਰਾਵਣੋ ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਬਲਾਦ੍ਬਲੀ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਛੁਡਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਮੋਚਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ । ਸੁਖਮਾਪੁਰ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੇ ਹ੍ਯਤਰ੍ਕਿਤਮਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਹ ਅਣਮੁੱਲੀ ਤੇ ਅਣਸੋਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰੇਤੇषੁ ਮੁਚ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਮਹੀਯਸਾ । ਪ੍ਰੇਤਗੋਪਾਃ ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ ।। ੭.੨੧.
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਤਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਰ੍ਵਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ । ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਯੋਧਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਵਤਾਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਲਚਲ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ, ਆਗੇ ਵਧੇ।
ਤੇ ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਪਰਿਘੈਃ ਸ਼ੂਲੈਰ੍ਮੁਸਲੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੈਃ । ਪੁष੍ਪਕਂ ਸਮਵਰ੍षਨ੍ਤ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਪুষਪਕ ਉੱਤੇ ਬਰਢ, ਗੜ੍ਹੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਭਾਲੇ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸਨਾਨਿ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਨ੍ਵੇਦਿਕਾਸ੍ਤੋਰਣਾਨਿ ਚ । ਪੁष੍ਪਕਸ੍ਯ ਬਭਞ੍ਜੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਧੁਕਰਾ ਇਵ ।। ੭.੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਜਲਦੀ ਪੂਸ਼ਪਕ ਦੇ ਆਸਣ, ਮਹਲ, ਰੇਲੀਆਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਧੂ ਦੇ ਛੱਤੇ ਤੋੜਦੇ ਹੋਏ, ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਦੇਵਨਿष੍ਠਾਨਭੂਤਂ ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਮृਧੇ । ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤਥੈਵਾਸੀਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਪੂਸ਼ਪਕ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੋੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਤੇਜ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਅਸਙ੍ਖ੍ਯਾ ਸੁਮਹਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸੇਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਗ੍ਰਯਾਤऽਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ।। ੭.੨੧.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਫੌਜ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ।
ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਸ੍ਤਥਾ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਬਲਮ੍ । ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਵੀਰਾਃ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚਾਹੇ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਲੜਨ ਲੱਗੇ।
ਤੇ ਤੁ ਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਹਤਾਃ । ਅਮਾਤ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੁਰਾਯੋਧਨਂ ਮਹਤ੍ ।। ੭.੨੧.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਰੇਕ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਜਘ੍ਨੁਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਯਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕ, ਯਮ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ।
ਅਮਾਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਮਯੋਧਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਤਮੇਵ ਚਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸ਼ੂਲਵਰ੍षੈਰ੍ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਯੋਧੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਃ । ਫੁਲ੍ਲਾਸ਼ੋਕ ਇਵਾਭਾਤਿ ਪੁष੍ਪਕੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪੂਸ਼ਪਕ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਆਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ੂਲਗਦਾਪਾਸਾਞ੍ਛਕ੍ਤਿਤੋਮਰਸਾਯਕਾਨ੍ । ਮੁਸਲਾਨਿ ਸ਼ਿਲਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਤ੍ਰਬਲਾਦ੍ਬਲੀ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਫੰਦੇ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ, ਗਦਾ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗਾ।
ਤਰੂਣਾਂ ਚ ਸ਼ਿਲਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਮਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਤਦ੍ਵਰ੍षਂ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ ।। ੭.੨੧.
ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਸਾਤ ਰੁੱਖਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਯਮ ਦੇ ਫੌਜ 'ਤੇ ਪਈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਪਹਤ੍ਯ ਚ । ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਘੋਰਮੇਕਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਤੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਚ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੈਲਂ ਮੋਘੋਤ੍ਕਰਾ ਇਵ । ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਮਪੋਥਯਨ੍ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਹਮਲੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੋਲੇ ਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕੁ ਪੀਟਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਕਵਚਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਿਕ੍ਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਵਿਸ੍ਰਵੈਃ । ਤਤਃ ਸ ਪੁष੍ਪਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਵਤਿष੍ਠਤ ।। ੭.੨੧.
ਕਵਚ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਕਾਰ੍ਮੁਕੀ ਵਾਣੀ ਸਮਰੇ ਚਾਭਿਵਰ੍ਤਤ । ਲਬ੍ਧਸਞ੍ਜ੍ਞੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਯਥਾਨ੍ਤਕਃ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ; ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਨ੍ਧਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ । ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਤਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਾਪਂ ਵਿਚਕਰ੍ष ਸ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜਾ ਕੇ, 'ਖੜੋ, ਖੜੋ!' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਨੁ ਖਿੱਚਿਆ।
ਆਕਰ੍ਣਾਤ੍ਸ ਵਿਕृष੍ਯਾਥ ਚਾਪਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਰਿਰਾਹਵੇ । ਮੁਮੋਚ ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਯਥਾ ।। ੭.੨੧.
ਉਸਨੇ ਧਨੁ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਸ਼ਰਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਵਿਧੂਮਜ੍ਵਾਲਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਨਂ ਦਹਿष੍ਯਤੋ ਘਰ੍ਮੇ ਦਾਵਾਗ੍ਨੇਰਿਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਤਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਚ ਧੂੰਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ ਤੇ ਰੁੱਖ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੀ ਸ ਤੁ ਸ਼ਰਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਨੁਗਤੋ ਰਣੇ । ਮੁਕ੍ਤੋ ਗੁਲ੍ਮਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਸ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਤੀਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਲ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਿਆ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਦਗ੍ਧਾਃ ਸੈਨ੍ਯਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤੁ । ਰਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤਾ ਦਾਵਦਗ੍ਧਾ ਨਗਾ ਇਵ ।। ੭.੨੧.
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਿਚਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਵੱਡਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਵਿਜਯਿਨਂ ਮੇਨੇ ਸ੍ਵਬਲਸ੍ਯ ਚ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੭.੨੨.
ਉਸ ਵੱਡੇ ਨਾਅਰੇ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਹਿ ਯੋਧਾਨ੍ਹਤਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸੂਤਂ ਰਥੋ ऽਯਮੁਪਨੀਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੨੨.
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਰਥ ਲਿਆਓ।'
ਤਸ੍ਯ ਸੂਤਸ੍ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹ੍ਯਧ੍ਯਾਰੋਹਤ ਤਂ ਰਥਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੨੨.
ਉਸਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ।