ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ । ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਭੁਞ੍ਜਾਨਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਉਥੇ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਬਲੀ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਵ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੈਨਿਕਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯਾਨੁਚਰੈਃ ਸਹ । ਯਮਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੈਰੁਗ੍ਰੈਰ੍ਘੋਰਰੂਪੈਰ੍ਭਯਾਨਕੈਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ, ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਹਿਨਃ । ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਦਂ ਤੀਵ੍ਰਨਿष੍ਟਨਤਤ੍ਪਰਾਨ੍ ।। ੭.੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਦੇਹਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੜਪਦੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਦੇ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਰਾਹਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਕृਮਿਭਿਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਾਰਮੇਯੈਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣੈਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀੜਿਆਂ ਅਤੇ ਕਰੜੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੋਤ੍ਰਾਯਾਸਕਰਾ ਵਾਚੋ ਵਦਤਸ਼੍ਚ ਭਯਾਵਹਾਃ । ਸਨ੍ਤਾਰ੍ਯਮਾਣਾਨ੍ਵੈਤਰਣੀਂ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਕਾਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਖੂਨ ਵਾਲੀ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।
ਵਾਲੁਕਾਸੁ ਚ ਤਪ੍ਤਾਸੁ ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨੇ ਚੈਵ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਾਨਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨ੍ ।। ੭.੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਪਦੇ ਰੇਤਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੜਪਦੇ, ਅਤੇ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੇਦਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਰੌਰਵੇ ਕ੍ਸ਼ਾਰਨਦ੍ਯਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰਾਸੁ ਚੈਵ ਹਿ । ਪਾਨੀਯਂ ਯਾਚਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਤृषਿਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਨਪਿ ।। ੭.੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਖਾਰ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਛੁਰੀਆਂ 'ਤੇ, ਪਾਣੀ ਮੰਗਦੇ, ਪਿਆਸੇ ਤੇ ਭੁੱਖੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਸ਼ਵਭੂਤਾਨ੍ਕृਸ਼ਾਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ਵਿਵਰ੍ਣਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਾਨ੍ । ਮਲਪਙ੍ਕਧਰਾਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਧਾਵਤਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਲਾਸ਼ਾਂ—ਪਤਲੇ, ਦੁਖੀ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਗੰਦ ਤੇ ਕੀਚੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ—ਦੇਖੇ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਵਣੋ ਮਾਰ੍ਗੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚ ਗृਹਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ । ਪ੍ਰਮੋਦਮਾਨਾਨਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਦ੍ਰਾਵਣਃ ਸੁਕृਤੈਃ ਸ੍ਵਕੈਃ ।। ੭.੨੧.
ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਵੇਖੇ; ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗੌਰਸਂ ਗੋਪ੍ਰਦਾਤਾਰੋ ਹ੍ਯਨ੍ਨਂ ਚੈਵਾਨ੍ਨਦਾਯਿਨਃ । ਗृਹਾਂਸ਼੍ਚ ਗृਹਦਾਤਾਰਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਮਸ਼੍ਨਤਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਗਾਂ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਖਾਣਾ ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਪ੍ਰਮਦਾਭਿਰਲਙ੍ਕृਤਾਨ੍ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨਪਰਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਥੇ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਨੇ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਦੁष੍ਕृਤੈਃ ਸ੍ਵਕੈਃ । ਰਾਵਣੋ ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਬਲਾਦ੍ਬਲੀ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਛੁਡਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਮੋਚਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ । ਸੁਖਮਾਪੁਰ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੇ ਹ੍ਯਤਰ੍ਕਿਤਮਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਹ ਅਣਮੁੱਲੀ ਤੇ ਅਣਸੋਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰੇਤੇषੁ ਮੁਚ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਮਹੀਯਸਾ । ਪ੍ਰੇਤਗੋਪਾਃ ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ ।। ੭.੨੧.
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਤਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਰ੍ਵਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ । ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਯੋਧਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਵਤਾਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਲਚਲ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ, ਆਗੇ ਵਧੇ।
ਤੇ ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਪਰਿਘੈਃ ਸ਼ੂਲੈਰ੍ਮੁਸਲੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੈਃ । ਪੁष੍ਪਕਂ ਸਮਵਰ੍षਨ੍ਤ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਪুষਪਕ ਉੱਤੇ ਬਰਢ, ਗੜ੍ਹੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਭਾਲੇ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸਨਾਨਿ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਨ੍ਵੇਦਿਕਾਸ੍ਤੋਰਣਾਨਿ ਚ । ਪੁष੍ਪਕਸ੍ਯ ਬਭਞ੍ਜੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਧੁਕਰਾ ਇਵ ।। ੭.੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਜਲਦੀ ਪੂਸ਼ਪਕ ਦੇ ਆਸਣ, ਮਹਲ, ਰੇਲੀਆਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਧੂ ਦੇ ਛੱਤੇ ਤੋੜਦੇ ਹੋਏ, ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਦੇਵਨਿष੍ਠਾਨਭੂਤਂ ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਮृਧੇ । ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤਥੈਵਾਸੀਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਪੂਸ਼ਪਕ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੋੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਤੇਜ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਅਸਙ੍ਖ੍ਯਾ ਸੁਮਹਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸੇਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਗ੍ਰਯਾਤऽਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ।। ੭.੨੧.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਫੌਜ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ।
ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਸ੍ਤਥਾ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਬਲਮ੍ । ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਵੀਰਾਃ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚਾਹੇ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਲੜਨ ਲੱਗੇ।
ਤੇ ਤੁ ਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਹਤਾਃ । ਅਮਾਤ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੁਰਾਯੋਧਨਂ ਮਹਤ੍ ।। ੭.੨੧.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਰੇਕ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਜਘ੍ਨੁਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਯਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕ, ਯਮ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ।
ਅਮਾਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਮਯੋਧਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਤਮੇਵ ਚਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸ਼ੂਲਵਰ੍षੈਰ੍ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਯੋਧੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਃ । ਫੁਲ੍ਲਾਸ਼ੋਕ ਇਵਾਭਾਤਿ ਪੁष੍ਪਕੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪੂਸ਼ਪਕ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਆਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ੂਲਗਦਾਪਾਸਾਞ੍ਛਕ੍ਤਿਤੋਮਰਸਾਯਕਾਨ੍ । ਮੁਸਲਾਨਿ ਸ਼ਿਲਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਤ੍ਰਬਲਾਦ੍ਬਲੀ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਫੰਦੇ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ, ਗਦਾ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗਾ।
ਤਰੂਣਾਂ ਚ ਸ਼ਿਲਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਮਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਤਦ੍ਵਰ੍षਂ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ ।। ੭.੨੧.
ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਸਾਤ ਰੁੱਖਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਯਮ ਦੇ ਫੌਜ 'ਤੇ ਪਈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਪਹਤ੍ਯ ਚ । ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਘੋਰਮੇਕਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੭.੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਤੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਚ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੈਲਂ ਮੋਘੋਤ੍ਕਰਾ ਇਵ । ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਮਪੋਥਯਨ੍ ।। ੭.੨੧.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਹਮਲੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੋਲੇ ਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕੁ ਪੀਟਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਕਵਚਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਿਕ੍ਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਵਿਸ੍ਰਵੈਃ । ਤਤਃ ਸ ਪੁष੍ਪਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਵਤਿष੍ਠਤ ।। ੭.੨੧.
ਕਵਚ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।