ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਾਦਿਤ੍ਰਨृਤ੍ਯਾਦਿ ਸੇਵ੍ਯਤੇ ਮੁਦਿਤੈਰ੍ਜਨੈਃ । ਰੁਦ੍ਯਤੇ ਚਾਪਰੈਰਾਰ੍ਤੈਰ੍ਧਾਰਾਸ਼੍ਰੁਨਯਨਾਨਨੈਃ ।। ੭.੨੦.
ਕਦੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਦ-ਵਾਦ, ਨੱਚ-ਗਾਣੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੁਖੀ ਲੋਕ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮਾਤਾਪਿਤृਸੁਤਸ੍ਨੇਹੈਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਬਨ੍ਧੁਮਨੋਰਮੈਃ । ਮੋਹਿਤੋ ऽਯਂ ਜਨੋ ਧ੍ਵਸ੍ਤਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਸ੍ਵਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤੇ ।। ੭.੨੦.
ਇਹ ਲੋਕ ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਅਲਮੇਨਂ ਪਰਿਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯ ਲੋਕਂ ਮੋਹਨਿਰਾਕृਤਮ੍ । ਜਿਤ ਏਵ ਤ੍ਵਯਾ ਸੌਮ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭.੨੦.
ਹੁਣ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾ ਦੇ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਮੀਤ, ਤੂੰ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ । ਤਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯ ਯਮਂ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯ ।। ੭.੨੦.
ਹਰ ਕੋਈ ਅਖੀਰ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪੁਲਸਤਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਯਮ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਿਤੇ ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਲਙ੍ਕੇਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਾਰਦਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ।। ੭.੨੦.
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਤੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤਿਆ ਹੀ ਸਮਝ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਥੇ ਕਿਹਾ।
ਮਹਰ੍षੇ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਹਾਰ ਸਮਰਪ੍ਰਿਯ । ਅਹਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਵਿਜਯਾਰ੍ਥਂ ਰਸਾਤਲਮ੍ ।। ੭.੨੦.
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਿੱਤ ਲਈ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਾਗਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਵਸ਼ੇ । ਸਮੁਦ੍ਰਮਮृਤਾਰ੍ਥਂ ਚ ਮਥਿष੍ਯਾਮਿ ਰਸਾਲਯਮ੍ ।। ੭.੨੦.
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਾਂਗਾ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦृਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ । ਕ੍ਵ ਖਲ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਨ੍ਯੇਨ ਗਮ੍ਯਤੇ ।। ੭.੨੦.
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿਹੜੇ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਅਯਂ ਖਲੁ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਮਾਰ੍ਗੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਯਮਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ ।। ੭.੨੦.
ਇਹ ਰਾਹ, ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਰਾਹ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ਾਰਦਮੇਘਾਭਂ ਹਾਸਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਾਨਨਃ । ਉਵਾਚ ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੨੦.
ਫਿਰ ਦਸਾਨਨ ਨੇ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਹੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, 'ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ' ਕਿਹਾ ਤੇ ਇਹ ਵਾਕ ਬੋਲੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਮਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤਵਧੋਦ੍ਯਤਃ । ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਸ਼ਾਂ ਯਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਨृਪਃ ।। ੭.੨੦.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਵੈਵਸਵਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਹਿ ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਾ । ਅਵਜੇष੍ਯਾਮਿ ਚਤੁਰੋ ਲੋਕਪਾਲਾਨਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੭.੨੦.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵਚਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਚਾਰ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਦਿਹ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ऽਹਂ ਵੈ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰਾਣਿਸਙ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਯੋਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ।। ੭.੨੦.
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਮਰੇ ਹੋਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮੁਨਿਂ ਤਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ।। ੭.੨੦.
ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨਾਰਦਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ ।। ੭.੨੦.
ਪਰ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ।
ਯੇਨ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਚਰਾਚਰਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਚਾਯੁषਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸ ਕਾਲੋ ਜੇष੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍ ।। ੭.੨੦.
ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ—ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਵੇਗਾ?
ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਕृਤਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਯੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਪਾਵਕਃ । ਲਬ੍ਧਸਞ੍ਜ੍ਞਾ ਵਿਜੇष੍ਯਨ੍ਤੇ ਲੋਕਾ ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੭.੨੦.
ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਲੋਕ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਤਂ ਕਥਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਸੌ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੨੦.
ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕੇਗਾ?
ਯੋ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਧਾਤਾ ਚ ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਤਥਾ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿਜਿਤਂ ਯੇਨ ਤਂ ਕਥਂ ਵਿਜਯਿष੍ਯਤੇ ।। ੭.੨੦.
ਜੋ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਪਰਂ ਕਿਨ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾਯਂ ਵਿਧਾਨਂ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ । ਕੌਤੂਹਲਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ ।। ੭.੨੦.
ਪਰ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਲਿਆਵੇਗਾ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਵਿਮਰ੍ਦਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਨਯੋਰ੍ਯਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੭.੨੦.
ਮੈਂ ਖੁਦ ਯਮ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਉਂਗਾ।
ਏਵਂ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦੋ ਜਗਾਮ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਆਖ੍ਯਾਤੁਂ ਤਦ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਉਹ ਦੱਸ ਸਕੇ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਯਮਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਮਗ੍ਨਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਵਿਧਾਨਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਯਸ੍ਯ ਯਾਦृਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਮਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹਰ੍षਿਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸੁਖਮਾਸੀਨਮਰ੍ਘ੍ਯਮਾਵੇਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਤਃ ।। ੭.੨੧.
ਯਮ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਤੁ ਦੇਵਰ੍षੇ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਕਿਮਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤ ।। ੭.੨੧.
ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਕੀ ਧਰਮ ਘਟ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ? ਤੁਸੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤੁ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਧਾਨਂ ਚ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ।"
ਏष ਨਾਮ੍ਨੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪਿਤृਰਾਜ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਉਪਯਾਤਿ ਵਸ਼ਂ ਨੇਤੁਂ ਵਿਕ੍ਰਮੈਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ ।। ੭.੨੧.
ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਏਤੇਨ ਕਾਰਣੇਨਾਹਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਹ੍ਯਾਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਦਣ੍ਡਪ੍ਰਹਰਣਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਤਵ ਕਿਂ ਨੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੨੧.
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੀ ਛੜੀ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੁਰਾਦਂਸ਼ੁਮਨ੍ਤਮਿਵੋਦਿਤਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੨੧.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸੀ, ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਕਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਤਿਮਿਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮੀਪਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ।। ੭.੨੧.
ਉਸ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।