ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਃ ਸੁਰਥੋ ਗਾਧਿਰ੍ਗਯੋ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾਃ । ਏਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ऽਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਾਤ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ।। ੭.੧੯.
ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਸੁਰਥ, ਗਾਧੀ, ਗਯਾ ਤੇ ਪੁਰੂਰਵ—all ਇਹ ਰਾਜੇ, ਪਿਆਰੇ, ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ।"
ਅਥਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ ।। ੭.੧੯.
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਅਯੋਧਿਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸੁਗੁਪ੍ਤਾਮਨਰਣ੍ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣੇਵਾਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਸ ਤਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਸਮਂ ਬਲੇ ।। ੭.੧੯.
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਅਨਰਣਿਆ ਵੱਲੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਦੁਆਰਾ, ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਹੀਤਿ ਰਾਵਣਃ । ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਮ੍ ।। ੭.੧੯.
ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੋ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਕਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਹੈ।"
ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਪਾਤ੍ਮਨੋ ਵਚਃ । ਅਨਰਣ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੯.
ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਨਰਣਿਆ ਨੇ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦੀਯਤੇ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇ ਮਯਾ । ਸਨ੍ਤਿष੍ਠ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਯਤ੍ਤੋ ਭਵ ਚੈਵਂ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੭.੧੯.
"ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।"
ਅਥ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਰ੍ਥੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਸੁਮਹਦ੍ਬਲਮ੍ । ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਤ੍ਤਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਧੋਦ੍ਯਤਮ੍ ।। ੭.੧੯.
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਈ।
ਨਾਗਾਨਾਂ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਵਾਜਿਨਾਂ ਨਿਯੁਤਂ ਤਥਾ । ਰਥਾਨਾਂ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰਂ ਪਤ੍ਤੀਨਾਂ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮ ।। ੭.੧੯.
ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਲੱਖ ਘੋੜੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਨਿਕਲੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਮਹੀਂ ਸਞ੍ਛਾਦ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਪਦਾਤਿਰਥਂ ਰਣੇ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦ ।। ੭.੧੯.
ਉਹ ਫੌਜ ਪੈਦਲ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਲਈ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਆਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਹੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ।
ਅਨਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਨृਪਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਦ੍ਰਾਵਣਬਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ ।। ੭.੧੯.
ਅਨਰਣਯ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਟਕਰਾਈ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਹਵ੍ਯਂ ਹੁਤਮਿਵਾਨਲੇ । ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਰਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੧੯.
ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਜੰਗ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਸ਼ੌਰਤ ਦਿਖਾਈ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵਾਵਸ਼ੇषਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਸਙ੍ਕੁਲਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਲਭਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਬਲਂ ਤਤ੍ਰ ਹਵ੍ਯਂ ਹੁਤਮਿਵਾਨਲੇ ।। ੭.੧੯.
ਉਹ ਜਲਦੀ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਫੌਜ ਉਥੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ, ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ।
ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਨਸ਼੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਨਾਪਗਸ਼ਤਂ ਯਥਾ ।। ੭.੧੯.
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਨਦੀਆਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਧਨੁਃਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਆਸਸਾਦ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਰਾਵਣਂ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ।। ੭.੧੯.
ਫਿਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਧਨੁਸ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ ਨੂੰ ਤਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਅਨਰਣ੍ਯੇਨ ਤੇ ऽਮਾਤ੍ਯਾ ਮਾਰੀਚਸ਼ੁਕਸਾਰਣਾਃ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸਹਿਤਾ ਭਗ੍ਨਾ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਮृਗਾ ਇਵ ।। ੭.੧੯.
ਅਨਰਣਯ ਨੇ ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀ—ਮਾਰੀਚ, ਸ਼ੁਕ, ਸਾਰਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ—ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤੋ ਬਾਣਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ ।। ੭.੧੯.
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਅੱਠ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਃ ਪਤਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਨ ਕ੍ਸ਼ਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਵਾਰਿਧਾਰਾ ਇਵਾਭ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੋ ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ ।। ੭.੧੯.
ਪਰ ਉਹ ਤੀਰ ਜਦ ਪਏ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਮੀਂਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ।
ਤਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਤਲੇਨਾਭਿਹਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ ਰਥਾਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਹ ।। ੭.੧੯.
ਫਿਰ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਰਾਜਾ ਪਤਿਤੋ ਭੂਮੌ ਵਿਹ੍ਵਲਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਵੇਪਿਤਃ । ਵਜ੍ਰਦਗ੍ਧ ਇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਸਾਲੋ ਨਿਪਤਿਤੋ ਯਥਾ ।। ੭.੧੯.
ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਮ੍ । ਕਿਮਿਦਾਨੀਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤਾ ।। ੭.੧੯.
ਰਾਖਸ ਹੱਸ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਕੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਮਮ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ । ਸ਼ਙ੍ਕੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤੋ ਭੋਗੇषੁ ਨ ਸ਼ृਣੋषਿ ਬਲਂ ਮਮ ।। ੭.੧੯.
'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲੀ ਲੜਾਈ ਕਰ ਸਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ; ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੂੰ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਦਾਸੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕਿਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮਿਹ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵੈ ਕਾਲੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ ।। ੭.੧੯.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮੰਦ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਅਟੱਲ ਹੈ।'
ਨਹ੍ਯਹਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਤ੍ਮਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਨਾ । ਕਾਲੇਨੈਵ ਵਿਪਨ੍ਨੋ ऽਹਂ ਹੇਤੁਭੂਤਸ੍ਤੁ ਮੇ ਭਵਾਨ੍ ।। ੭.੧੯.
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ, ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਸਮੇਂ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੈ।'
ਕਿਂ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਣਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਨਹ੍ਯਹਂ ਵਿਮੁਖੀ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਃ ।। ੭.੧੯.
'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਿਆ ਹੈ।'
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਪਰਿਭਾਵਿਤ੍ਵਾਦ੍ਵਚੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ । ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਂ ਯਦਿ ਹੁਤਂ ਯਦਿ ਮੇ ਸੁਕृਤਂ ਤਪਃ ੭.੧੯.
ਇਕਸਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਖਸ: ਜੇ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਚੰਗਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ—
ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਕੁਲੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਨਾਮ ਯਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਹਰਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੧੯.
ਤਾਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਇਕਸਵਾਕੂਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ—ਉਹ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਜਲਧਰੋਦਗ੍ਰਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਦਾਹृਤੇ ਸ਼ਾਪੇ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾ ।। ੭.੧੯.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਡੰਬੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੇ ਚ ਨृਪੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸੋ ऽਪਸਰ੍ਪਤ ।। ੭.੧੯.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਦੇਵਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਰਾਖਸ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ । ਆਸਸਾਦ ਘਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰਦਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍ ।। ੭.੨੦.
ਫਿਰ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿਵਾਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਹੇਤੁਮਾਗਮਨਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੨੦.
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਿਆ।