ਵਰ੍ਣੋ ਮਨੋਹਰਃ ਸੌਮ੍ਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵੋਦਗ੍ਰਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਫੇਨਸਮਪ੍ਰਭਃ ।। ੭.੧੮.
ਤੇਰਾ ਰੰਗ ਚੰਦ ਦੀ ਮੰਡਲ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਾਫ ਫੇਨ ਵਰਗਾ ਨੂਰ ਆਵੇਗਾ।
ਮਚ੍ਛਰੀਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਚਾਤੁਲਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੇਤਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੭.੧੮.
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵੇਗਾ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਿਹਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਹਂਸਾਨਾਂ ਹਿ ਪੁਰਾ ਰਾਮ ਨੀਲਵਰ੍ਣਃ ਸਪਾਣ੍ਡੁਰਃ । ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਨੀਲਾਗ੍ਰਸਂਵੀਤਾਃ ਕ੍ਰੋਡਾਃ ਸ਼ष੍ਪਾਗ੍ਰਨਿਰ੍ਮਲਾਃ ।। ੭.੧੮.
ਰਾਮਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੰਸਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਨੀਲਾ ਤੇ ਕੁਝ ਸਫੈਦ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਨੀਲੇ ਕੋਨੇ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਛਾਤੀ ਘਾਹ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਸੀ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਕृਕਲਾਸਂ ਗਿਰੌ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਹੈਰਣ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਵਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਵਾਪ੍ਯਹਮ੍ ।। ੭.੧੮.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਕ੍ਰਕਲਾਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"
ਸਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਿਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਏष ਕਾਞ੍ਚਨਕੋ ਵਰ੍ਣੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੧੮.
ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਤੇ ਕ੍ਰੈਸਟ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇਗਾ, ਕਦੇ ਘਟੇਗਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਮੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਂਸ੍ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵੇ ਸੁਰਾਃ । ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਹ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਗਤਾਃ ।। ੭.੧੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਰਾਜੇ ਸਮੇਤ ਫਿਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਰੁਤ੍ਤਂ ਸ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ । ਨਗਰਾਣਿ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੧੯.
ਮਰੁਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰੁਣੋਪਮਾਨ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮੇ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ ।। ੭.੧੯.
ਉਹ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮਹਾਂਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੋ।"
ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਵਾ ਬ੍ਰੂਤ ਏष ਮੇ ਹਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰ੍ਵਤਾਮੇਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਨੈਵੋਪਪਦ੍ਯਤੇ ।। ੭.੧੯.
ਕਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੋੜ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਭੀਰਵਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਧਰ੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਰਬਲਂ ਰਿਪੋਃ ।। ੭.੧੯.
ਫਿਰ ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ।"
ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਃ ਸੁਰਥੋ ਗਾਧਿਰ੍ਗਯੋ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾਃ । ਏਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ऽਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਾਤ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ।। ੭.੧੯.
ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਸੁਰਥ, ਗਾਧੀ, ਗਯਾ ਤੇ ਪੁਰੂਰਵ—all ਇਹ ਰਾਜੇ, ਪਿਆਰੇ, ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ।"
ਅਥਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ ।। ੭.੧੯.
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਅਯੋਧਿਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸੁਗੁਪ੍ਤਾਮਨਰਣ੍ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣੇਵਾਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਸ ਤਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਸਮਂ ਬਲੇ ।। ੭.੧੯.
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਅਨਰਣਿਆ ਵੱਲੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਦੁਆਰਾ, ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਹੀਤਿ ਰਾਵਣਃ । ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਮ੍ ।। ੭.੧੯.
ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੋ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਕਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਹੈ।"
ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਪਾਤ੍ਮਨੋ ਵਚਃ । ਅਨਰਣ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੯.
ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਨਰਣਿਆ ਨੇ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦੀਯਤੇ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇ ਮਯਾ । ਸਨ੍ਤਿष੍ਠ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਯਤ੍ਤੋ ਭਵ ਚੈਵਂ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੭.੧੯.
"ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।"
ਅਥ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਰ੍ਥੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਸੁਮਹਦ੍ਬਲਮ੍ । ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਤ੍ਤਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਧੋਦ੍ਯਤਮ੍ ।। ੭.੧੯.
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਈ।
ਨਾਗਾਨਾਂ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਵਾਜਿਨਾਂ ਨਿਯੁਤਂ ਤਥਾ । ਰਥਾਨਾਂ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰਂ ਪਤ੍ਤੀਨਾਂ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮ ।। ੭.੧੯.
ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਲੱਖ ਘੋੜੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਨਿਕਲੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਮਹੀਂ ਸਞ੍ਛਾਦ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਪਦਾਤਿਰਥਂ ਰਣੇ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦ ।। ੭.੧੯.
ਉਹ ਫੌਜ ਪੈਦਲ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਲਈ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਆਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਹੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ।
ਅਨਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਨृਪਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਦ੍ਰਾਵਣਬਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ ।। ੭.੧੯.
ਅਨਰਣਯ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਟਕਰਾਈ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਹਵ੍ਯਂ ਹੁਤਮਿਵਾਨਲੇ । ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਰਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੧੯.
ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਜੰਗ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਸ਼ੌਰਤ ਦਿਖਾਈ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵਾਵਸ਼ੇषਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਸਙ੍ਕੁਲਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਲਭਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਬਲਂ ਤਤ੍ਰ ਹਵ੍ਯਂ ਹੁਤਮਿਵਾਨਲੇ ।। ੭.੧੯.
ਉਹ ਜਲਦੀ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਫੌਜ ਉਥੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ, ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ।
ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਨਸ਼੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਨਾਪਗਸ਼ਤਂ ਯਥਾ ।। ੭.੧੯.
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਨਦੀਆਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਧਨੁਃਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਆਸਸਾਦ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਰਾਵਣਂ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ।। ੭.੧੯.
ਫਿਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਧਨੁਸ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ ਨੂੰ ਤਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਅਨਰਣ੍ਯੇਨ ਤੇ ऽਮਾਤ੍ਯਾ ਮਾਰੀਚਸ਼ੁਕਸਾਰਣਾਃ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸਹਿਤਾ ਭਗ੍ਨਾ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਮृਗਾ ਇਵ ।। ੭.੧੯.
ਅਨਰਣਯ ਨੇ ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀ—ਮਾਰੀਚ, ਸ਼ੁਕ, ਸਾਰਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ—ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤੋ ਬਾਣਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ ।। ੭.੧੯.
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਅੱਠ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਃ ਪਤਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਨ ਕ੍ਸ਼ਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਵਾਰਿਧਾਰਾ ਇਵਾਭ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੋ ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ ।। ੭.੧੯.
ਪਰ ਉਹ ਤੀਰ ਜਦ ਪਏ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਮੀਂਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ।
ਤਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਤਲੇਨਾਭਿਹਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ ਰਥਾਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਹ ।। ੭.੧੯.
ਫਿਰ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਰਾਜਾ ਪਤਿਤੋ ਭੂਮੌ ਵਿਹ੍ਵਲਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਵੇਪਿਤਃ । ਵਜ੍ਰਦਗ੍ਧ ਇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਸਾਲੋ ਨਿਪਤਿਤੋ ਯਥਾ ।। ੭.੧੯.
ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਮ੍ । ਕਿਮਿਦਾਨੀਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤਾ ।। ੭.੧੯.
ਰਾਖਸ ਹੱਸ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਕੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?'