ਤਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ਮਹਰ੍षੀਨ੍ਯਜ੍ਞਮਾਗਤਾਨ੍ । ਵਿਤृਪ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਪੁਨਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਯੌ ਮਹੀਮ੍ ।। ੭.੧੮.
ਯਜਨ 'ਚ ਮੌਜੂਦ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣੇ ਤੁ ਗਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਯੋਨਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਾਨਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੭.੧੮.
ਜਦ ਰਾਵਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣ ਘਰਾਂ 'ਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਹਰ੍षਾਤ੍ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਯੂਰਂ ਨੀਲਬਰ੍ਹਿਣਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਭੁਜਙ੍ਗਾਦ੍ਧਿ ਨ ਤੇ ਭਯਮ੍ ।। ੭.੧੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੀਲੇ ਪੰਛੀ ਮੋਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਇਦਂ ਨੇਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯਤ੍ਤ੍ਵਦ੍ਬਰ੍ਹੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਵਰ੍षਮਾਣੇ ਮਯਿ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਪ੍ਰੀਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ । ਏਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਯੂਰਸ੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੭.੧੮.
'ਤੇਰੇ ਪਿੱਛਲੇ ਪੰਛਾਂ 'ਤੇ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਵੇਗਾ; ਜਦ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਮੀਂਹ ਪਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।' ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੋਰ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨੀਲਾਃ ਕਿਲ ਪੁਰਾ ਬਰ੍ਹਾ ਮਯੂਰਾਣਾਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਸੁਰਾਧਿਪਾਦ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪਿ ਬਰ੍ਹਿਣਃ ।। ੭.੧੮.
ਰਾਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਪੰਛ ਨੀਲੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ; ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਮਿਲੀ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਂਸ਼ੇ ਵਾਯਸਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਂਸ੍ਤਵਾਸ੍ਮਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼ृਣੁ ।। ੭.੧੮.
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਗ ancestral line 'ਚ ਖੜਾ ਸੀ, 'ਪੰਛੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ; ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਏ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।'
ਯਥਾਨ੍ਯੇ ਵਿਵਿਧੈ ਰੋਗੈ; ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਮਯਾ । ਤੇ ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਯਿ ਪ੍ਰੀਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭.੧੮.
'ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪੀੜਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ; ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਮृਤ੍ਯੁਤਸ੍ਤੇ ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਰਾਨ੍ਮਮ ਵਿਹਙ੍ਗਮ । ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਵਧਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੭.੧੮.
'ਪੰਛੀ, ਮੇਰੇ ਵਰ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਤਕ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ, ਤਦ ਤਕ ਤੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।'
ਏਤੇ ਮਦ੍ਵਿषਯਸ੍ਥਾ ਵੈ ਮਾਨਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਤ੍ਵਯਿ ਭੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਤृਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ।। ੭.੧੮.
ਮੇਰੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਖਾਏਂਗਾ, ਉਹ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਵਰੁਣਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਂਸਂ ਗਙ੍ਗਾਤੋਯਵਿਹਾਰਿਣਮ੍ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਚਃ ਪਤ੍ਰਰਥੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੭.੧੮.
ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੰਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪੱਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮੇਰਾ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ।"
ਵਰ੍ਣੋ ਮਨੋਹਰਃ ਸੌਮ੍ਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵੋਦਗ੍ਰਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਫੇਨਸਮਪ੍ਰਭਃ ।। ੭.੧੮.
ਤੇਰਾ ਰੰਗ ਚੰਦ ਦੀ ਮੰਡਲ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਾਫ ਫੇਨ ਵਰਗਾ ਨੂਰ ਆਵੇਗਾ।
ਮਚ੍ਛਰੀਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਚਾਤੁਲਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੇਤਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੭.੧੮.
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵੇਗਾ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਿਹਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਹਂਸਾਨਾਂ ਹਿ ਪੁਰਾ ਰਾਮ ਨੀਲਵਰ੍ਣਃ ਸਪਾਣ੍ਡੁਰਃ । ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਨੀਲਾਗ੍ਰਸਂਵੀਤਾਃ ਕ੍ਰੋਡਾਃ ਸ਼ष੍ਪਾਗ੍ਰਨਿਰ੍ਮਲਾਃ ।। ੭.੧੮.
ਰਾਮਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੰਸਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਨੀਲਾ ਤੇ ਕੁਝ ਸਫੈਦ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਨੀਲੇ ਕੋਨੇ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਛਾਤੀ ਘਾਹ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਸੀ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਕृਕਲਾਸਂ ਗਿਰੌ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਹੈਰਣ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਵਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਵਾਪ੍ਯਹਮ੍ ।। ੭.੧੮.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਕ੍ਰਕਲਾਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"
ਸਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਿਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਏष ਕਾਞ੍ਚਨਕੋ ਵਰ੍ਣੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੧੮.
ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਤੇ ਕ੍ਰੈਸਟ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇਗਾ, ਕਦੇ ਘਟੇਗਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਮੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਂਸ੍ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵੇ ਸੁਰਾਃ । ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਹ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਗਤਾਃ ।। ੭.੧੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਰਾਜੇ ਸਮੇਤ ਫਿਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਰੁਤ੍ਤਂ ਸ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ । ਨਗਰਾਣਿ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੧੯.
ਮਰੁਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰੁਣੋਪਮਾਨ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮੇ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ ।। ੭.੧੯.
ਉਹ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮਹਾਂਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੋ।"
ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਵਾ ਬ੍ਰੂਤ ਏष ਮੇ ਹਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰ੍ਵਤਾਮੇਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਨੈਵੋਪਪਦ੍ਯਤੇ ।। ੭.੧੯.
ਕਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੋੜ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਭੀਰਵਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਧਰ੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਰਬਲਂ ਰਿਪੋਃ ।। ੭.੧੯.
ਫਿਰ ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ।"
ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਃ ਸੁਰਥੋ ਗਾਧਿਰ੍ਗਯੋ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾਃ । ਏਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ऽਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਾਤ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ।। ੭.੧੯.
ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਸੁਰਥ, ਗਾਧੀ, ਗਯਾ ਤੇ ਪੁਰੂਰਵ—all ਇਹ ਰਾਜੇ, ਪਿਆਰੇ, ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ।"
ਅਥਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ ।। ੭.੧੯.
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਅਯੋਧਿਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸੁਗੁਪ੍ਤਾਮਨਰਣ੍ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣੇਵਾਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਸ ਤਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਸਮਂ ਬਲੇ ।। ੭.੧੯.
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਅਨਰਣਿਆ ਵੱਲੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਦੁਆਰਾ, ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਹੀਤਿ ਰਾਵਣਃ । ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਮ੍ ।। ੭.੧੯.
ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੋ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਕਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਹੈ।"
ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਪਾਤ੍ਮਨੋ ਵਚਃ । ਅਨਰਣ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੯.
ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਨਰਣਿਆ ਨੇ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦੀਯਤੇ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇ ਮਯਾ । ਸਨ੍ਤਿष੍ਠ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਯਤ੍ਤੋ ਭਵ ਚੈਵਂ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੭.੧੯.
"ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।"
ਅਥ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਰ੍ਥੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਸੁਮਹਦ੍ਬਲਮ੍ । ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਤ੍ਤਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਧੋਦ੍ਯਤਮ੍ ।। ੭.੧੯.
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਈ।
ਨਾਗਾਨਾਂ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਵਾਜਿਨਾਂ ਨਿਯੁਤਂ ਤਥਾ । ਰਥਾਨਾਂ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰਂ ਪਤ੍ਤੀਨਾਂ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮ ।। ੭.੧੯.
ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਲੱਖ ਘੋੜੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਨਿਕਲੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਮਹੀਂ ਸਞ੍ਛਾਦ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਪਦਾਤਿਰਥਂ ਰਣੇ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦ ।। ੭.੧੯.
ਉਹ ਫੌਜ ਪੈਦਲ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਲਈ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਆਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਹੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ।
ਅਨਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਨृਪਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਦ੍ਰਾਵਣਬਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ ।। ੭.੧੯.
ਅਨਰਣਯ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਟਕਰਾਈ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।