ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਤੁ ਵੇਦਵਤ੍ਯਾਂ ਸ ਰਾਵਣਃ । ਪੁष੍ਪਕਂ ਤੁ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ।। ੭.੧੮.
ਜਦੋਂ ਵੇਦਵਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਰਾਵਣ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਮਰੁਤ੍ਤਂ ਨृਪਤਿਂ ਯਜਨ੍ਤਂ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ । ਉਸ਼ੀਰਬੀਜਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਤੁ ਰਾਵਣਃ ।। ੭.੧੮.
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਉਸ਼ੀਰਬੀਜਾ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਮਰੁੱਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਵਰ੍ਤੋ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ । ਯਾਜਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ ।। ੭.੧੮.
ਉਥੇ, ਸੰਵਰਤ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਜਨ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ । ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਂ ਸਮਾਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਭੀਰਵਃ ।। ੭.੧੮.
ਉਸ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਯੂਰਃ ਸਂਵृਤ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਵਾਯਸਃ । ਕृਕਲਾਸੋ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਹਂਸਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋ ऽਭਵਤ੍ ।। ੭.੧੮.
ਇੰਦਰ ਮੋਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਧਰਮਰਾਜ ਕਾਂ ਬਣਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕਿਰਕਲਾਸ (ਛਪਕਲੀ) ਬਣਿਆ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਹੰਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇष੍ਵਪਿ ਗਤੇष੍ਵੇਵਂ ਦੇਵੇष੍ਵਰਿਨਿषੂਦਨ । ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਯਜ੍ਞਂ ਸਾਰਮੇਯ ਇਵਾਸ਼ੁਚਿਃ ।। ੭.੧੮.
ਜਦ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਵਣ ਗੰਦੇ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚ ਰਾਜਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾ ਵਦ ।। ੭.੧੮.
ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ, ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇ, ਜਾਂ ਆਖ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ।"
ਤਤੋ ਮਰੁਤ੍ਤੋ ਨृਪਤਿਃ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਮ੍ । ਅਪਹਾਸਂ ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੮.
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਮਰੁੱਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?" ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਕੁਤੂਹਲਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਧਨਦਸ੍ਯਾਨੁਜਂ ਯੋ ਮਾਂ ਨਾਵਗਚ੍ਛਸਿ ਰਾਵਣਮ੍ ।। ੭.੧੮.
ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਰਾਵਣ, ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਯੋ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਮੇ ਬਲਮ੍ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਵਿਮਾਨਮਿਦਮਾਹृਤਮ੍ । ਤਤੋ ਮਰੁਤ੍ਤਃ ਸ ਨृਪਸ੍ਤਂ ਰਾਵਣਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੮.
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਇਹ ਰਥ ਲਿਆ? ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਮਰੁੱਤ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਨ੍ਯਃ ਖਲੁ ਭਵਾਨ੍ਯੇਨ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਣੇ ਜਿਤਃ । ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ਃ ਸ਼੍ਲਾਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ।। ੭.੧੮.
ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਨਾਧਰ੍ਮਸਹਿਤਂ ਸ਼੍ਲਾਧ੍ਯਂ ਤਲ੍ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਿਤਮ੍ । ਕਰ੍ਮ ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਸੇ ਭ੍ਰਾਤृਨਿਰ੍ਜਯਾਤ੍ ।। ੭.੧੮.
ਜੋ ਕੰਮ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵਧਾਈਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਵਧਾਈ ਲੈਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਕ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਕੇਵਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੂਤਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਨ ਮਯਾ ਭਾषਸੇ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੭.੧੮.
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਚੱਲ ਕੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਿष੍ਠੇਦਾਨੀਂ ਨ ਮੇ ਜੀਵਨ੍ਪ੍ਰਤਿਯਾਸ੍ਯਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ । ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੭.੧੮.
ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ, ਝੂਠੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਾਸਨਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਾਯਕਾਂਸ਼੍ਚ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਰਣਾਯ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਂਵਰ੍ਤੋ ਮਾਰ੍ਗਮਾਵृਣੋਤ੍ ।। ੭.੧੮.
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਸੰਵਰਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ੍ਨੇਹਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮਰੁਤ੍ਤਂ ਤਂ ਮਹਾਨृषਿਃ । ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰੋ ਨ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ।। ੭.੧੮.
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਰੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲੜਾਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਮਿਦਂ ਸਤ੍ਰਮਸਮਾਪ੍ਤਂ ਕੁਲਂ ਦਹੇਤ੍ ।। ੭.੧੮.
ਇਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਯਜਨ ਜੇ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ੍ਵਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਕੁਤਃ । ਸਂਸ਼ਯਸ਼੍ਚ ਜਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ ।। ੭.੧੮.
ਜੋ ਯਜਨ ਲਈ ਦਿੱਖਾ ਲੈ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦਿੱਖਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿੱਤ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਦੇਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਗੁਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਮਰੁਤ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਮਖਮੁਖੋ ऽਭਵਤ੍ ।। ੭.੧੮.
ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਰੁੱਤ ਰਾਜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਯਜਨ 'ਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਘੋषਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸ਼ੁਕਃ । ਰਾਵਣੋ ਜਯਤੀਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਹਰ੍षਾਨ੍ਨਾਦਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੭.੧੮.
ਫਿਰ ਸ਼ੁਕ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, 'ਰਾਵਣ ਜਿੱਤ ਗਿਆ!' ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਿਆ।
ਤਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ਮਹਰ੍षੀਨ੍ਯਜ੍ਞਮਾਗਤਾਨ੍ । ਵਿਤृਪ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਪੁਨਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਯੌ ਮਹੀਮ੍ ।। ੭.੧੮.
ਯਜਨ 'ਚ ਮੌਜੂਦ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣੇ ਤੁ ਗਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਯੋਨਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਾਨਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੭.੧੮.
ਜਦ ਰਾਵਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣ ਘਰਾਂ 'ਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਹਰ੍षਾਤ੍ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਯੂਰਂ ਨੀਲਬਰ੍ਹਿਣਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਭੁਜਙ੍ਗਾਦ੍ਧਿ ਨ ਤੇ ਭਯਮ੍ ।। ੭.੧੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੀਲੇ ਪੰਛੀ ਮੋਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਇਦਂ ਨੇਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯਤ੍ਤ੍ਵਦ੍ਬਰ੍ਹੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਵਰ੍षਮਾਣੇ ਮਯਿ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਪ੍ਰੀਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ । ਏਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਯੂਰਸ੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੭.੧੮.
'ਤੇਰੇ ਪਿੱਛਲੇ ਪੰਛਾਂ 'ਤੇ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਵੇਗਾ; ਜਦ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਮੀਂਹ ਪਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।' ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੋਰ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨੀਲਾਃ ਕਿਲ ਪੁਰਾ ਬਰ੍ਹਾ ਮਯੂਰਾਣਾਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਸੁਰਾਧਿਪਾਦ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪਿ ਬਰ੍ਹਿਣਃ ।। ੭.੧੮.
ਰਾਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਪੰਛ ਨੀਲੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ; ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਮਿਲੀ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਂਸ਼ੇ ਵਾਯਸਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਂਸ੍ਤਵਾਸ੍ਮਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼ृਣੁ ।। ੭.੧੮.
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਗ ancestral line 'ਚ ਖੜਾ ਸੀ, 'ਪੰਛੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ; ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਏ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।'
ਯਥਾਨ੍ਯੇ ਵਿਵਿਧੈ ਰੋਗੈ; ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਮਯਾ । ਤੇ ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਯਿ ਪ੍ਰੀਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭.੧੮.
'ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪੀੜਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ; ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਮृਤ੍ਯੁਤਸ੍ਤੇ ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਰਾਨ੍ਮਮ ਵਿਹਙ੍ਗਮ । ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਵਧਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੭.੧੮.
'ਪੰਛੀ, ਮੇਰੇ ਵਰ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਤਕ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ, ਤਦ ਤਕ ਤੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।'
ਏਤੇ ਮਦ੍ਵਿषਯਸ੍ਥਾ ਵੈ ਮਾਨਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਤ੍ਵਯਿ ਭੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਤृਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ।। ੭.੧੮.
ਮੇਰੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਖਾਏਂਗਾ, ਉਹ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਵਰੁਣਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਂਸਂ ਗਙ੍ਗਾਤੋਯਵਿਹਾਰਿਣਮ੍ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਚਃ ਪਤ੍ਰਰਥੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੭.੧੮.
ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੰਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪੱਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮੇਰਾ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ।"