ਕਸ਼੍ਚ ਤਾਵਦਸੌ ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰਿਤ੍ਯਭਿਭਾषਸੇ । ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਭੋਗੇਨ ਚ ਬਲੇਨ ਚ ੭.੧੭.
ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ? ਸ਼ਕਤੀ, ਤਪਸਿਆ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ—
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਵੇਦਵਤ੍ਯਥ ਸਾ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੭.
ਜਦ ਉਹ ਇੰਝ ਆਖ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਵੇਦਵਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ੈਵ ਭੋਗੇਨ ਚ ਬਲੇਨ ਚ ।। ਮਾ ਮੈਵਮਿਤਿ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਤਮੁਵਾਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਤ੍ਵਦृਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਯਃ ਕੋ ऽਵਮਨ੍ਯੇਤ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ।। ੭.੧੭.
ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ—ਇੰਝ ਨਾ ਬੋਲ। ਕੁੜੀ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਵਿਸ਼ਨੁ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ—ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਵਤ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਮੂਰ੍ਧਜੇषੁ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕਰਾਗ੍ਰੇਣ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍ ।। ੭.੧੭.
ਵੇਦਵਤੀ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵੇਦਵਤੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਹਸ੍ਤੇਨ ਸਾ ऽਚ੍ਛਿਨਤ੍ । ਅਸਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਂਸ੍ਤਦਾ ऽਕਰੋਤ੍ ।। ੭.੧੭.
ਫਿਰ ਵੇਦਵਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਕੱਟ ਲਈ; ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਤਲਵਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਵ ਰੋषੇਣ ਦਹਨ੍ਤੀਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍ । ਉਵਾਚਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਧਾਯ ਮਰਣਾਯ ਕृਤਤ੍ਵਰਾ ।। ੭.੧੭.
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਤਪਤ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਕੇ, ਮੌਤ ਵੱਲ ਤੁਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਖੀ।
ਧਰ੍षਿਤਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾਨਾਰ੍ਯ ਨ ਮੇ ਜੀਵਿਤਮਿष੍ਯਤੇ । ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ੭.੧੭.
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਧਰਮੀ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਧਰ੍षਿਤਾ ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਪਾਤ੍ਮਨਾ ਵਨੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯੇ ਹ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ ।। ੭.੧੭.
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗੀ।
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪੁਰੁषਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਃ । ਸ਼ਾਪੇ ਤ੍ਵਯਿ ਮਯੋਤ੍ਸृष੍ਟੇ ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਯੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੭.੧੭.
ਇੱਕ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾਈ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਰਦ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਯਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕृਤਂ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਤਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯੋਨਿਜਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਵੇਯਂ ਧਰ੍ਮਿਣਃ ਸੁਤਾ ।। ੭.੧੭.
ਜੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰਮ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮੈਂ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਚੇ ਧਰਮੀ ਦੀ ਧੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਵਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਸਾ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ । ਪਪਾਤ ਚ ਦਿਵੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੭.੧੭.
ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ; ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਪੁਨਰੇਵ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਪਦ੍ਮੇ ਪਦ੍ਮਸਮਪ੍ਰਭਾ । ਤਸ੍ਮਾਦਪਿ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ।। ੭.੧੭.
ਉਹ ਮੁੜ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਕਮਲਗਰ੍ਭਾਭਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਯਯੌ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਤ੍ਵੇਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੇ ।। ੭.੧੭.
ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਜ੍ਞੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਰਾਵਣਂ ਚੈਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਗृਹਸ੍ਥੈषਾਂ ਹਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਤ੍ਵਦ੍ਵਧਾਯੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ।। ੭.੧੭.
ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰੀ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਰਹੇਗੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗੀ।"
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ऽਰ੍ਣਵੇ ਰਾਮ ਤਾਂ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਵਣਃ । ਸਾ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਯਤਨਮਧ੍ਯਗਾ ।। ੭.੧੭.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਪਈ ਤੇ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਲਮੁਖੋਤ੍ਕृष੍ਟਾ ਪੁਨਰਪ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾ ਸਤੀ । ਸੈषਾ ਜਨਕਰਾਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਤਨਯਾ ਪ੍ਰਭੋ । ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਨਾਤਨਃ ।। ੭.੧੭.
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਲ ਨਾਲ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਖੋਦ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰੋਧਾਹਿਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਯਯਾ ऽਸੌ ਨਿਹਤਸ੍ਤਥਾ । ਉਪਾਸ਼੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਭਸ੍ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਮਮਾਨੁषਮ੍ ।। ੭.੧੭.
ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮੇषਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੂਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਹਲਮੁਖੋਤ੍ਕृष੍ਟੇ ਵੇਦ੍ਯਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾ ।। ੭.੧੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫਿਰ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ, ਹਲ ਨਾਲ ਖੋਦਿਆ ਖੇਤ 'ਚ, ਤੇ ਵੇਦੀ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕੇਗੀ।
ਏषਾ ਵੇਦਵਤੀ ਨਾਮ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਤ੍ਕृਤੇ ਯੁਗੇ । ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੧੭.
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ 'ਚ ਵੇਦਵਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੀ; ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ 'ਚ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮੈਥਿਲਕੁਲੇ ਜਨਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੀਤੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਤੁ ਸੀਤੇਤਿ ਮਾਨੁषੈਃ ਪੁਨਰੁਚ੍ਯਤੇ ।। ੭.੧੭.
ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਹਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਤੁ ਵੇਦਵਤ੍ਯਾਂ ਸ ਰਾਵਣਃ । ਪੁष੍ਪਕਂ ਤੁ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ।। ੭.੧੮.
ਜਦੋਂ ਵੇਦਵਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਰਾਵਣ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਮਰੁਤ੍ਤਂ ਨृਪਤਿਂ ਯਜਨ੍ਤਂ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ । ਉਸ਼ੀਰਬੀਜਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਤੁ ਰਾਵਣਃ ।। ੭.੧੮.
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਉਸ਼ੀਰਬੀਜਾ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਮਰੁੱਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਵਰ੍ਤੋ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ । ਯਾਜਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ ।। ੭.੧੮.
ਉਥੇ, ਸੰਵਰਤ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਜਨ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ । ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਂ ਸਮਾਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਭੀਰਵਃ ।। ੭.੧੮.
ਉਸ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਯੂਰਃ ਸਂਵृਤ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਵਾਯਸਃ । ਕृਕਲਾਸੋ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਹਂਸਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋ ऽਭਵਤ੍ ।। ੭.੧੮.
ਇੰਦਰ ਮੋਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਧਰਮਰਾਜ ਕਾਂ ਬਣਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕਿਰਕਲਾਸ (ਛਪਕਲੀ) ਬਣਿਆ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਹੰਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇष੍ਵਪਿ ਗਤੇष੍ਵੇਵਂ ਦੇਵੇष੍ਵਰਿਨਿषੂਦਨ । ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਯਜ੍ਞਂ ਸਾਰਮੇਯ ਇਵਾਸ਼ੁਚਿਃ ।। ੭.੧੮.
ਜਦ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਵਣ ਗੰਦੇ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚ ਰਾਜਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾ ਵਦ ।। ੭.੧੮.
ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ, ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇ, ਜਾਂ ਆਖ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ।"
ਤਤੋ ਮਰੁਤ੍ਤੋ ਨृਪਤਿਃ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਮ੍ । ਅਪਹਾਸਂ ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੮.
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਮਰੁੱਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?" ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਕੁਤੂਹਲਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਧਨਦਸ੍ਯਾਨੁਜਂ ਯੋ ਮਾਂ ਨਾਵਗਚ੍ਛਸਿ ਰਾਵਣਮ੍ ।। ੭.੧੮.
ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਰਾਵਣ, ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਯੋ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਮੇ ਬਲਮ੍ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਵਿਮਾਨਮਿਦਮਾਹृਤਮ੍ । ਤਤੋ ਮਰੁਤ੍ਤਃ ਸ ਨृਪਸ੍ਤਂ ਰਾਵਣਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੮.
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਇਹ ਰਥ ਲਿਆ? ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਮਰੁੱਤ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।