ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਚਾਯੁषਃ ਸ਼ੇषਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਰਾਵਣੇਨ ਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ।। ੭.੧੬.
ਹੁਣ ਜੋ ਉਮਰ ਦੀ ਕਮੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ; ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ—
ਦਦੌ ਖਡ੍ਗਂ ਮਹਾਦੀਪ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਹਾਸਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਆਯੁषਸ਼੍ਚਾਵਸ਼ੇषਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਭੂਤਪਤਿਸ੍ਤਦਾ ।। ੭.੧੬.
ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਾ ਤਲਵਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਚੰਦਰਹਾਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਮਰ ਦੀ ਬਾਕੀ ਕਮੀ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਤਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਨਾਵਜ੍ਞੇਯਮਿਦਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਅਵਜ੍ਞਾਤਂ ਯਦਿ ਹਿ ਤੇ ਮਾਮੇਵੈष੍ਯਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭.੧੬.
ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਦੀ ਤੂ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾ ਕਰ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਏਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇਣੈਵ ਕृਤਨਾਮਾ ਸ ਰਾਵਣਃ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਮਾਰੁਰੋਹਾਥ ਪੁष੍ਪਕਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮਹੀਤਲੇ ਰਾਮ ਪਰ੍ਯਕ੍ਰਾਮਤ ਰਾਵਣਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ऺਿਤ੍ਰਯਾਨ੍ਸੁਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਬਾਧਮਾਨ ਇਤਸ੍ਤਤਃ ।। ੭.੧੬.
ਫਿਰ, ਰਾਮਾ, ਰਾਵਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਕੇਚਿਤ੍ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ऺਿਤ੍ਰਯਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ । ਤਚ੍ਛਾਸਨਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਵਿਨੇਸ਼ੁਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ ।। ੭.੧੬.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਚਮਕਦੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਅਪਰੇ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਜਾਨਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸਮ੍ਮਤਾਃ । ਜਿਤਾਃ ਸ੍ਮ ਇਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਕਈ ਹੋਰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਅਜਿੱਤਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਅਥ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਚਰਨ੍ਸ ਮਹੀਤਲੇ । ਹਿਮਵਦ੍ਵਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਰਾਵਣਃ ।। ੭.੧੭.
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਰਾਵਣ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਹਿਮਾਵਤ ਦਾ ਜੰਗਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਚਰਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਵੈ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਜਟਾਧਰਾਮ੍ । ਆਰ੍षੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਦੇਵਤਾਮਿਵ ।। ੭.੧੭.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਜਟਾ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਸੁਮਹਾਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਕਾਮਮੋਹਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ।। ੭.੧੭.
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਕਿਮਿਦਂ ਵਰ੍ਤਸੇ ਭਦ੍ਰੇ ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਯੌਵਨਸ੍ਯ ਤੇ । ਨਹਿ ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਵੈਤਸ੍ਯ ਰੂਪਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾ ।। ੭.੧੭.
'ਭਲੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਉਲਟ ਕਿਉਂ ਜੀ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਲਈ ਇਹ ਤਪਸਿਆ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।'
ਰੂਪਂ ਤੇ ऽਨੁਪਮਂ ਭੀਰੁ ਕਾਮੋਨ੍ਮਾਦਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਹ੍ਯੇष ਨਿਰ੍ਣਯਃ ।। ੭.੧੭.
'ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਭੈਰੂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਤਪ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣੀ—ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਗੱਲ ਹੈ।'
ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਕਿਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਸ਼੍ਚ ਭਰ੍ਤਾ ਵਰਾਨਨੇ । ਯੇਨ ਸਮ੍ਭੁਜ੍ਯਸੇ ਭੀਰੁ ਸ ਨਰਃ ਪੁਣ੍ਯਭਾਗ੍ਭੁਵਿ ।। ੭.੧੭.
'ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਭਲੀਏ? ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ? ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਾਇਆ, ਭੈਰੂ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਪृਚ੍ਛਤਃ ਸ਼ਂਸ ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਃ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਰਾਵਣੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ ।। ੭.੧੭.
'ਜਦ ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ: ਤੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?' ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਕੁੜੀ—
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਤਿਥ੍ਯਂ ਤਪੋਧਨਾ । ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜੋ ਮਮ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਰਮਿਤਪ੍ਰਭਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁਲ੍ਯੋ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ ।। ੭.੧੭.
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਆਤਿਥਿ ਸਰੀਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਬੇਹੱਦ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਬੁਧੀ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਨ।'
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਮ੍ਭੂਯ ਵਾਙ੍ਮਯੀ ਕਨ੍ਯਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੇਦਵਤੀ ਸ੍ਮृਤਾ ।। ੭.੧੭.
'ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੀਅਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੇਦਵਤੀ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ । ਤੇ ऽਪਿ ਗਤ੍ਵਾ ਹਿ ਪਿਤਰਂ ਵਰਣਂ ਰੋਚਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ।। ੭.੧੭.
'ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਨਾਗ—all ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।'
ਨ ਚ ਮਾਂ ਸ ਪਿਤਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭ । ਕਾਰਣਂ ਤਦ੍ਵਦਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਨਿਸ਼ਾਮਯ ।। ੭.੧੭.
'ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਰਾਤ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਸੁਣ।'
ਪਿਤੁਸ੍ਤੁ ਮਮ ਜਾਮਾਤਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਿਲ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਭਿਪ੍ਰੇਤਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਪਿਤਾ ।। ੭.੧੭.
'ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਜਵਾਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ।'
ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਦਮ੍ਭੁਰ੍ਨਾਮ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕੁਪਿਤੋ ऽਭਵਤ੍ ।। ੭.੧੭.
'ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੰਭਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।'
ਤੇਨ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ਯਾਨੋ ਮੇ ਪਿਤਾ ਪਾਪੇਨ ਹਿਂਸਿਤਃ ।। ੭.੧੭.
'ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਸੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।'
ਤਤੋ ਮੇ ਜਨਨੀ ਦੀਨਾ ਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ । ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍ ।। ੭.੧੭.
'ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਈ।'
ਤਤੋ ਮਨੋਰਥਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪਿਤੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਕਰੋਮੀਤਿ ਤਮੇਵਾਹਂ ਹृਦਯੇਨ ਸਮੁਦ੍ਵਹੇ ।। ੭.੧੭.
'ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚਾ ਮਨੋਰਥ ਕੀਤਾ: "ਮੈਂ ਇਹ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੀ," ਤੇ ਇਹ ਵਚਨ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ।'
ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਚਰਾਮਿ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵ ।। ੭.੧੭.
'ਇਹ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।'
ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਮ ਪਤਿਰ੍ਨ ਤ੍ਵਨ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਤ੍ । ਆਸ਼੍ਰਯੇ ਨਿਯਮਂ ਘੋਰਂ ਨਾਰਾਯਣਪਰੀਪ੍ਸਯਾ । ਵਿਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਗਚ੍ਛ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਨਨ੍ਦਨ ।। ੭.੧੭.
ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ; ਪੌਲਸਤਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤਪਸਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਯਦ੍ਧਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ।। ੭.੧੭.
ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।
ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਵਣੋ ਭੂਯਸ੍ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸੁਮਹਾਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰਾਤ੍ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸ਼ਰਪੀਡਿਤਃ ।। ੭.੧੭.
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਅਵਲਿਪ੍ਤਾ ऽਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ । ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ਿ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਪੁਣ੍ਯਸਞ੍ਚਯਃ ।। ੭.੧੭.
ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਘਮੰਡੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮ੍ਰਿਗ-ਨੈਨੀਏ, ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਨਾਰ੍ਹਸੇ ਵਕ੍ਤੁਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸੁਨ੍ਦਰੀ ਭੀਰੁ ਯੌਵਨਂ ਤੇ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ।। ੭.੧੭.
ਤੂੰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਡਰਪੋਕ ਕੁੜੀਏ, ਤੇਰਾ ਜਵਾਨੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਲਙ੍ਕਾਪਤਿਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਭਵ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ।। ੭.੧੭.
ਭਦਰੇ, ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।