ਵਿष੍ਟਬ੍ਧਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਗਮਂ ਕਾਮਾਗਂ ਕृਤਮ੍ । ਅਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਚਿਵੈਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ ।। ੭.੧੬.
ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਨੂੰ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਕਿਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਚੇਚ੍ਛਯਾ ਮੇ ਨੇਦਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪੁष੍ਪਕਮ੍ । ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯੋਪਰਿष੍ਠਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮੇਦਂ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਭਵੇਤ੍ ।। ੭.੧੬.
ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ? ਕੀ ਇਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਰਾਮ ਮਾਰੀਚੋ ਬੁਦ੍ਧਿਕੋਵਿਦਃ । ਨੇਦਂ ਨਿष੍ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਪੁष੍ਪਕਂ ਯਨ੍ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ।। ੭.੧੬.
ਤਦ ਰਾਮਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ।'
ਅਥਵਾ ਪੁष੍ਪਕਮਿਦਂ ਧਨਦਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਵਾਹਨਮ੍ । ਅਤੋ ਨਿष੍ਪਨ੍ਦਮਭਵਦ੍ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਵਿਨਾਕृਤਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਜਾਂ ਇਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਧਨਾਦਾ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਚਲ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਯ ਕਰਾਲਃ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲਃ । ਵਾਮਨੋ ਵਿਕਟੋ ਮੁਣ੍ਡੀ ਨਨ੍ਦੀ ਪ੍ਰਹ੍ਵਭੁਜੋ ਬਲੀ ।। ੭.੧੬.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਕਾਲਾ-ਪੀਲਾ, ਨਿੱਕਾ, ਵਿਅੰਗੀ, ਗੰਜਾ, ਨੰਦੀ, ਝੁਕੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਭਵਸ੍ਯਾਨੁਚਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ਵਚਸ਼੍ਚੇਦਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ ।। ੭.੧੬.
ਭਵ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਨੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ, ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਸ਼ੈਲੇ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ । ਸੁਪਰ੍ਣਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਦਸ-ਮੂੰਹੇ, ਵਾਪਸ ਜਾ; ਸ਼ੰਕਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸੁਪਰਣ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਮਗਮ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤਃ ਕृਤਃ । ਇਤਿ ਨਨ੍ਦਿਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਕਮ੍ਪਿਤਕੁਣ੍ਡਲਃ ।। ੭.੧੬.
ਇਹ ਪਹਾੜ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਨੰਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ।
ਰੋषਾਤ੍ਤੁ ਤਾਮ੍ਰਨਯਨਃ ਪੁष੍ਪਕਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਸਃ । ਕੋ ऽਯਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਮੂਲਮੁਪਾਗਤਃ ।। ੭.੧੬.
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, 'ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਕੌਣ ਹੈ?' ਕਹਿ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਤਲ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਸ੍ਯਾਦੂਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਦੀਪ੍ਤਂ ਸ਼ੂਲਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਾਂਗ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਮੁਖਮਵਜ੍ਞਾਯ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਪ੍ਰਹਾਸਂ ਮੁਮੁਚੇ ਤਤ੍ਰ ਸਤੋਯ ਇਵ ਤੋਯਦਃ ।। ੭.੧੬.
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵਾਨਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਸਮਝਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨਨ੍ਦੀ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯਾਪਰਾ ਤਨੁਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਦਸ਼ਾਨਨਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਭਗਵਾਨ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਹੋਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਏ ਦਸ਼ਾਨਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਨਰਰੂਪਂ ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਦਸ਼ਾਨਨ । ਅਸ਼ਨੀਪਾਤਸਙ੍ਕਾਸ਼ਮਪਹਾਸਂ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੭.੧੬.
ਦਸ਼ਾਨਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਾਨਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੱਸਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦ੍ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯਸਮਤੇਜਸਃ । ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਕੁਲਸ੍ਯ ਤਵ ਵਾਨਰਾਃ ।। ੭.੧੬.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਵਾਨਰ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੇ।
ਨਖਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯੁਧਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਮਨਃਸਮ੍ਪਾਤਰਂਹਸਃ । ਯੁਦ੍ਧੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਬਲੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਇਵ ਵਿਸਰ੍ਪਿਣਃ ।। ੭.੧੬.
ਉਹ ਵਾਨਰ ਨਖ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਕਰੂੜ, ਤੇਜ਼ ਦਿਮਾਗ ਵਾਲੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪੈਣਗੇ।
ਤੇ ਤਵ ਪ੍ਰਬਲਂ ਦਰ੍ਪਮੁਤ੍ਸੇਧਂ ਚ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਮ੍ । ਵ੍ਯਪਨੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮ੍ਭੂਯ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਸੁਤਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੧੬.
ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰ । ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ ।। ੭.੧੬.
ਹੇ ਨਿਸਾਚਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਦੀਰਿਤਵਾਕ੍ਯੇ ਤੁ ਦੇਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ । ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾ ।। ੭.੧੬.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਬੂ ਵੱਜੇ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਤਦਾ ਨਨ੍ਦਿਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਪਰ੍ਵਤਂ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੧੬.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਦਸ਼ਾਨਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪੁष੍ਪਕਸ੍ਯ ਗਤਿਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਮਮ ਗਚ੍ਛਤਃ । ਤਮਿਮਂ ਸ਼ੈਲਮੁਨ੍ਮੂਲਂ ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਗੋਪਤੇ ।। ੭.੧੬.
ਜਦੋਂ ਪੁਸ਼ਪਕ ਦੀ ਚਲਣੀ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਾੜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਖਾੜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਕੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਰਾਜਵਤ੍ । ਵਿਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੀਤੇ ਭਯਸ੍ਥਾਨਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਭਵੋ ਇੱਥੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਈ ਹੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਮ ਭੁਜਾਨ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤੇ । ਤੋਲਯਾਮਾਸ ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ ਸ਼ੈਲਂ ਸਮਕਮ੍ਪਤ ।। ੭.੧੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਓਹਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ; ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਚਾਲਨਾਤ੍ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯੈਵ ਗਣਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕਮ੍ਪਿਤਾਃ । ਚਚਾਲ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਚਾਪਿ ਤਦਾ ऽ ऽਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਪਹਾੜ ਦੇ ਹਿਲਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਗਣ ਵੀ ਡੋਲ ਗਏ; ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੰਬ ਗਈ।
ਤਤੋ ਰਾਮ ਮਹਾਦਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਹਰਃ । ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ ।। ੭.੧੬.
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹਰਾ ਨੇ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੀਡਿਤਾਸ੍ਤੁ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯਾਧੋਗਤਾ ਭੁਜਾਃ । ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚਾਭਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੧੬.
ਪਹਾੜ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦਬ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਉਥੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਤੇਨ ਰੋषਾਚ੍ਚ ਭੁਜਾਨਾਂ ਪੀਡਨਾਤ੍ਤਦਾ । ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਰਾਵਃ ਸਹਸਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਯੇਨ ਕਮ੍ਪਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਐਸਾ ਗੂੰਜਾ ਪਾਇਆ ਕਿ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਏ।
ਮੇਨਿਰੇ ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਂ ਤਸ੍ਯਾਮਾਤ੍ਯਾ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਤਦਾ ਵਰ੍ਤ੍ਮਸ੍ਥਚਲਿਤਾ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ।। ੭.੧੬.
ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਮਝੇ ਕਿ ਇਹ ਵਜਰ ਦੀ ਕੁਟਾਈ ਹੈ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਡੋਲ ਗਏ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ਚਲਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰ੍ਵਤਾਃ । ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੭.੧੬.
ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਪਏ; ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸਿੱਧ ਵੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਅਥ ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਤੋषਯਸ੍ਵ ਮਹਾਦੇਵਂ ਨੀਲਕਣ੍ਠਮੁਮਾਪਤਿਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਉਮਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੀਲਕੰਠ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ।'
ਤਮृਤੇ ਸ਼ਰਣਂ ਨਾਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ऽਤ੍ਰ ਦਸ਼ਾਨਨ । ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ ।। ੭.੧੬.
ਦਸਸੀਰ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ; ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ।