ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਤਮ੍ਭਸਂਵੀਤਂ ਵੈਡੂਰ੍ਯਮਣਿਤੋਰਣਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਦ੍ਰੁਮਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੈਡੂਰੀਆਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਸੀ।
ਮਨੋਜਵਂ ਕਾਮਗਮਂ ਕਾਮਰੂਪਂ ਵਿਹਙ੍ਗਮਮ੍ । ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਸੋਪਾਨਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵੇਦਿਕਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਵਰਗਾ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ, ਤੇ ਤਪੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੌਕੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦੇਵੋਪਵਾਹ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਸਦਾਦृष੍ਟਿਮਨਃਸੁਖਮ੍ । ਬਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਚਿਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਇਹ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅਜੋਬੇ ਹਨ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬੜੀ ਕਲਾਕਾਰੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਸ੍ਤੁ ਮਨੋਹਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨ ਤੁ ਸ਼ੀਤਂ ਨ ਚੋष੍ਣਂ ਚ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਸੁਖਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਇਹ ਰਥ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਮਨਮੋਹਣ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਨਾ ਠੰਡਾ ਹੈ, ਨਾ ਗਰਮ, ਹਰ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਇਕ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਸ ਤਂ ਰਾਜਾ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਾਮਗਂ ਵੀਰ੍ਯਨਿਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਜਿਤਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਮੇਨੇ ਦਰ੍ਪੋਤ੍ਸੇਕਾਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ।। ੭.੧੫.
ਰਾਜਾ ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਗਰੂਰ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਦੇਵਂ ਕੈਲਾਸਾਤ੍ਸਮਵਾਤਰਤ੍ ।। ੭.੧੫.
ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਵਿਪੁਲਮਵਾਪ੍ਯ ਤਂ ਜਯਂ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ਵਿਮਲਕਿਰੀਟਹਾਰਵਾਨ੍ । ਰਰਾਜ ਵੈ ਪਰਮਵਿਮਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ਸਦਸਿ ਗਤੋ ਯਥਾਨਲਃ ।। ੭.੧੫.
ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਮੋਹਰ ਤੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਉੱਚੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਨਦਂ ਰਾਮ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ । ਮਹਾਸੇਨਪ੍ਰਸੂਤਿਂ ਤਦ੍ਯਯੌ ਸ਼ਰਵਣਂ ਮਹਤ੍ ।। ੭.੧੬.
ਧਨਾਦਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ, ਮਹਾਂਸੈਨ ਦੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਵੱਡੇ ਸ਼ਰਵਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਦृਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਰੌਕ੍ਮਂ ਸ਼ਰਵਣਂ ਮਹਤ੍ । ਗਭਸ੍ਤਿਜਾਲਸਂਵੀਤਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਫਿਰ, ਚੌੜੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਰਵਣ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਸ ਪਰ੍ਵਤਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਞ੍ਚਿਦ੍ਰਮ੍ਯਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪੁष੍ਪਕਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਵਿष੍ਟਮ੍ਭਿਤਂ ਤਦਾ ।। ੭.੧੬.
ਉਹ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮਾ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿष੍ਟਬ੍ਧਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਗਮਂ ਕਾਮਾਗਂ ਕृਤਮ੍ । ਅਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਚਿਵੈਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ ।। ੭.੧੬.
ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਨੂੰ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਕਿਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਚੇਚ੍ਛਯਾ ਮੇ ਨੇਦਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪੁष੍ਪਕਮ੍ । ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯੋਪਰਿष੍ਠਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮੇਦਂ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਭਵੇਤ੍ ।। ੭.੧੬.
ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ? ਕੀ ਇਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਰਾਮ ਮਾਰੀਚੋ ਬੁਦ੍ਧਿਕੋਵਿਦਃ । ਨੇਦਂ ਨਿष੍ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਪੁष੍ਪਕਂ ਯਨ੍ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ।। ੭.੧੬.
ਤਦ ਰਾਮਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ।'
ਅਥਵਾ ਪੁष੍ਪਕਮਿਦਂ ਧਨਦਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਵਾਹਨਮ੍ । ਅਤੋ ਨਿष੍ਪਨ੍ਦਮਭਵਦ੍ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਵਿਨਾਕृਤਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਜਾਂ ਇਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਧਨਾਦਾ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਚਲ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਯ ਕਰਾਲਃ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲਃ । ਵਾਮਨੋ ਵਿਕਟੋ ਮੁਣ੍ਡੀ ਨਨ੍ਦੀ ਪ੍ਰਹ੍ਵਭੁਜੋ ਬਲੀ ।। ੭.੧੬.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਕਾਲਾ-ਪੀਲਾ, ਨਿੱਕਾ, ਵਿਅੰਗੀ, ਗੰਜਾ, ਨੰਦੀ, ਝੁਕੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਭਵਸ੍ਯਾਨੁਚਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ਵਚਸ਼੍ਚੇਦਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ ।। ੭.੧੬.
ਭਵ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਨੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ, ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਸ਼ੈਲੇ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ । ਸੁਪਰ੍ਣਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਦਸ-ਮੂੰਹੇ, ਵਾਪਸ ਜਾ; ਸ਼ੰਕਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸੁਪਰਣ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਮਗਮ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤਃ ਕृਤਃ । ਇਤਿ ਨਨ੍ਦਿਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਕਮ੍ਪਿਤਕੁਣ੍ਡਲਃ ।। ੭.੧੬.
ਇਹ ਪਹਾੜ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਨੰਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ।
ਰੋषਾਤ੍ਤੁ ਤਾਮ੍ਰਨਯਨਃ ਪੁष੍ਪਕਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਸਃ । ਕੋ ऽਯਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਮੂਲਮੁਪਾਗਤਃ ।। ੭.੧੬.
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, 'ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਕੌਣ ਹੈ?' ਕਹਿ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਤਲ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਸ੍ਯਾਦੂਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਦੀਪ੍ਤਂ ਸ਼ੂਲਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਾਂਗ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਮੁਖਮਵਜ੍ਞਾਯ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਪ੍ਰਹਾਸਂ ਮੁਮੁਚੇ ਤਤ੍ਰ ਸਤੋਯ ਇਵ ਤੋਯਦਃ ।। ੭.੧੬.
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵਾਨਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਸਮਝਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨਨ੍ਦੀ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯਾਪਰਾ ਤਨੁਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਦਸ਼ਾਨਨਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਭਗਵਾਨ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਹੋਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਏ ਦਸ਼ਾਨਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਨਰਰੂਪਂ ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਦਸ਼ਾਨਨ । ਅਸ਼ਨੀਪਾਤਸਙ੍ਕਾਸ਼ਮਪਹਾਸਂ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੭.੧੬.
ਦਸ਼ਾਨਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਾਨਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੱਸਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦ੍ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯਸਮਤੇਜਸਃ । ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਕੁਲਸ੍ਯ ਤਵ ਵਾਨਰਾਃ ।। ੭.੧੬.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਵਾਨਰ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੇ।
ਨਖਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯੁਧਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਮਨਃਸਮ੍ਪਾਤਰਂਹਸਃ । ਯੁਦ੍ਧੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਬਲੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਇਵ ਵਿਸਰ੍ਪਿਣਃ ।। ੭.੧੬.
ਉਹ ਵਾਨਰ ਨਖ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਕਰੂੜ, ਤੇਜ਼ ਦਿਮਾਗ ਵਾਲੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪੈਣਗੇ।
ਤੇ ਤਵ ਪ੍ਰਬਲਂ ਦਰ੍ਪਮੁਤ੍ਸੇਧਂ ਚ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਮ੍ । ਵ੍ਯਪਨੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮ੍ਭੂਯ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਸੁਤਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੧੬.
ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰ । ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ ।। ੭.੧੬.
ਹੇ ਨਿਸਾਚਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਦੀਰਿਤਵਾਕ੍ਯੇ ਤੁ ਦੇਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ । ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾ ।। ੭.੧੬.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਬੂ ਵੱਜੇ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਤਦਾ ਨਨ੍ਦਿਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਪਰ੍ਵਤਂ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੧੬.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਦਸ਼ਾਨਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪੁष੍ਪਕਸ੍ਯ ਗਤਿਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਮਮ ਗਚ੍ਛਤਃ । ਤਮਿਮਂ ਸ਼ੈਲਮੁਨ੍ਮੂਲਂ ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਗੋਪਤੇ ।। ੭.੧੬.
ਜਦੋਂ ਪੁਸ਼ਪਕ ਦੀ ਚਲਣੀ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਾੜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਖਾੜ ਦਿਆਂਗਾ।