ਯੋ ਹਿ ਮੋਹਾਦ੍ਵਿषਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਨਾਵਗਚ੍ਛਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਸ ਤਸ੍ਯ ਪਰਿਣਾਮਾਨ੍ਤੇ ਜਾਨੀਤੇ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਆਖਰੀ ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਯੇਨ ਤ੍ਵਮੀਦृਸ਼ਂ ਭਾਵਂ ਨੀਤਸ੍ਸਨ੍ਨਾਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਸੇ ।। ੭.੧੫.
ਦੇਵਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਅਜਿਹੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ।
ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਯੋ ਹਿ ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਚਾਵਮਨ੍ਯਤੇ । ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਵਸ਼ਂ ਗਤਃ ।। ੭.੧੫.
ਜੋ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਰੁਵੇ ਹਿ ਸ਼ਰੀਰੇ ਯੋ ਨ ਕਰੋਤਿ ਤਪੋਰ੍ਜਨਮ੍ । ਸ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਪ੍ਯਤੇ ਮੂਢੋ ਮृਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ऽ ऽਤ੍ਮਨੋ ਗਤਿਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਇਸ ਅਸਥਿਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਂ ਸੌਖ੍ਯਮਧਰ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਮੇਵ ਚ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸੁਖਾਰ੍ਥਾਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍ ।। ੭.੧੫.
ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਾਜ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸੁਖ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਸ੍ਯ ਹਿ ਫਲਂ ਦੁਃਖਂ ਤਦ੍ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਿਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਸ੍ਮਾਦਾਤ੍ਮਾਪਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਮੂਢਃ ਪਾਪਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੧੫.
ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਨ ਹਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇਸ਼੍ਛਨ੍ਦਤੋ ਜਾਯਤੇ ਮਤਿਃ । ਦੇਵਂ ਚੇष੍ਟਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਹਤੋ ਦੈਵੇਨ ਹਨ੍ਯਤੇ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਕੁਰੁਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ।। ੭.੧੫.
ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੋਚ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ; ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧਿਰੂਪਂ ਫਲਂ ਪੁਤ੍ਰਾਞ੍ਛੌਰ੍ਯਂ ਧੀਰਤ੍ਵਮੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਲੋਕੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਭਿਃ ।। ੭.੧੫.
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਅਕਲ, ਪੁੱਤਰ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਨਿਰਯਗਾਮੀ ਤ੍ਵਂ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ । ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਭਿਭਾषਿष੍ਯੇ ऽਸਦ੍ਵृਤ੍ਤੇष੍ਵੇਵ ਨਿਰ੍ਣਯਃ ।। ੭.੧੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤੂੰ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਦੇ ਚਾਲ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਫੈਸਲਾ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਤਸ੍ਯਾਮਾਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਹਤਾਃ । ਮਾਰੀਚਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮੁਖਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ।। ੭.੧੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਮਾਰੀਚਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਗਦਯਾਭਿਹਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨ ਚ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਃ ।। ੭.੧੫.
ਫਿਰ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਰਾਮ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੌ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮਹਾਮृਧੇ । ਨ ਵਿਹ੍ਵਲੌ ਨ ਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਰਮਰ੍षਣੌ ।। ੭.੧੫.
ਫਿਰ, ਰਾਮਾ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ; ਨਾ ਉਹ ਘਬਰਾਏ, ਨਾ ਥੱਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਮੁਮੋਚ ਧਨਦਸ੍ਤਦਾ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਰੁਣੇਨ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ ।। ੭.੧੫.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਸੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਰੂਪਾਣਾਂ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਚਕਾਰ ਚ ।। ੭.੧੫.
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣਾਏ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਵਰਾਹੋ ਜੀਮੂਤਃ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸਾਗਰੋ ਦ੍ਰੁਮਃ । ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪੀ ਚ ਸੋ ऽਦृਸ਼੍ਯਤ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੧੫.
ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਕਦੇ ਬਾਘ, ਕਦੇ ਸੂਰ, ਕਦੇ ਬਦਲ, ਕਦੇ ਪਹਾੜ, ਕਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਕਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਕਦੇ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਦੇ ਦੈਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਬਹੂਨਿ ਚ ਕਰੋਤਿ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਤ੍ਵਸੌ ਤਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਮ ਮਹਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੧੫.
ਉਹ ਨੇ ਕਈ ਕਰਤਬ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ।
ਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਧਨਦਂ ਵ੍ਯਾਵਿਦ੍ਧ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮ੍ । ਏਵਂ ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤੋ ਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ੭.੧੫.
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਤਮੂਲ ਇਵਾਸ਼ੋਕੋ ਨਿਪਪਾਤ ਧਨਾਧਿਪਃ ।। ੭.੧੫.
ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦਾ ਰੁੱਖ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪਦ੍ਮਾਦਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਧਿਭਿਃ ਸ ਤਦਾ ਵृਤਃ । ਧਨਦੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਿਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਵਨਮਾਨੀਯ ਨਨ੍ਦਨਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਫਿਰ, ਪਦਮ ਆਦਿ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਧਨਦਂ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਪੁष੍ਪਕਂ ਤਸ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਮਾਨਂ ਜਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਦੌਲਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਹਾਨਾ, ਜੋ ਜਿੱਤ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਤਮ੍ਭਸਂਵੀਤਂ ਵੈਡੂਰ੍ਯਮਣਿਤੋਰਣਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਦ੍ਰੁਮਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੈਡੂਰੀਆਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਸੀ।
ਮਨੋਜਵਂ ਕਾਮਗਮਂ ਕਾਮਰੂਪਂ ਵਿਹਙ੍ਗਮਮ੍ । ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਸੋਪਾਨਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵੇਦਿਕਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਵਰਗਾ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ, ਤੇ ਤਪੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੌਕੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦੇਵੋਪਵਾਹ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਸਦਾਦृष੍ਟਿਮਨਃਸੁਖਮ੍ । ਬਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਚਿਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਇਹ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅਜੋਬੇ ਹਨ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬੜੀ ਕਲਾਕਾਰੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਸ੍ਤੁ ਮਨੋਹਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨ ਤੁ ਸ਼ੀਤਂ ਨ ਚੋष੍ਣਂ ਚ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਸੁਖਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਇਹ ਰਥ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਮਨਮੋਹਣ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਨਾ ਠੰਡਾ ਹੈ, ਨਾ ਗਰਮ, ਹਰ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਇਕ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਸ ਤਂ ਰਾਜਾ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਾਮਗਂ ਵੀਰ੍ਯਨਿਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਜਿਤਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਮੇਨੇ ਦਰ੍ਪੋਤ੍ਸੇਕਾਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ।। ੭.੧੫.
ਰਾਜਾ ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਗਰੂਰ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਦੇਵਂ ਕੈਲਾਸਾਤ੍ਸਮਵਾਤਰਤ੍ ।। ੭.੧੫.
ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਵਿਪੁਲਮਵਾਪ੍ਯ ਤਂ ਜਯਂ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ਵਿਮਲਕਿਰੀਟਹਾਰਵਾਨ੍ । ਰਰਾਜ ਵੈ ਪਰਮਵਿਮਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ਸਦਸਿ ਗਤੋ ਯਥਾਨਲਃ ।। ੭.੧੫.
ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਮੋਹਰ ਤੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਉੱਚੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਨਦਂ ਰਾਮ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ । ਮਹਾਸੇਨਪ੍ਰਸੂਤਿਂ ਤਦ੍ਯਯੌ ਸ਼ਰਵਣਂ ਮਹਤ੍ ।। ੭.੧੬.
ਧਨਾਦਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ, ਮਹਾਂਸੈਨ ਦੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਵੱਡੇ ਸ਼ਰਵਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਦृਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਰੌਕ੍ਮਂ ਸ਼ਰਵਣਂ ਮਹਤ੍ । ਗਭਸ੍ਤਿਜਾਲਸਂਵੀਤਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ।। ੭.੧੬.
ਫਿਰ, ਚੌੜੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਰਵਣ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਸ ਪਰ੍ਵਤਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਞ੍ਚਿਦ੍ਰਮ੍ਯਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪੁष੍ਪਕਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਵਿष੍ਟਮ੍ਭਿਤਂ ਤਦਾ ।। ੭.੧੬.
ਉਹ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮਾ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।