ਤੇਨੈਵ ਤੋਰਣੇਨਾਥ ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇਨਾਭਿਤਾਡਿਤਃ । ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਤਨੁਸ੍ਤਦਾ ।। ੭.੧੪.
ਉਸੇ ਤੋਰਨੀ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਕਸ਼ ਦਿਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਤਤੋ ਨਦੀਰ੍ਗੁਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਹਰਣਾਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾਸ੍ਤਦਾ ।। ੭.੧੪.
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਡਰੇ ਹੋਏ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੀਲੇ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਣਿਚਾਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੫.
ਫਿਰ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਯਕਸ਼ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਯਕਸ਼ ਮਾਣੀਚਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਵਣਂ ਜਹਿ ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਪਾਪਚੇਤਸਮ੍ । ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਵੀਰਾਣਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਜੋ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੰਗੀ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਣਿਭਦ੍ਰਃ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ । ਵृਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਮਯੋਧਯਤ੍ ।। ੭.੧੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮਾਣੀਭਦਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆ ਗਿਆ।
ਤੇ ਗਦਾਮੁਸਲਪ੍ਰਾਸੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਮੁਦ੍ਗਰੈਃ । ਅਭਿਘ੍ਨਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍ ।। ੭.੧੫.
ਉਹ ਯਕਸ਼ ਗਦਾ, ਮੁਸਲ, ਭਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੋਮਰ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੰਡੇ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਰਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਯੇਨਵਲ੍ਲਘੁ । ਬਾਢਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਨੇਚ੍ਛਾਮਿ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ ਭਾषਿਣਃ ।। ੭.੧੫.
ਉਹ ਲੋਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੰਗਾਮਾ ਮਚਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਜੋਰ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਚੀਕਦੇ, 'ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਣਾ—ਜੇ ਦੇਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਦੇਵੋ!'
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਮਨ੍ ।। ੭.੧੫.
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਸਹਸ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਰਣੇ । ਮਹੋਦਰੇਣ ਚਾਨਿਨ੍ਦ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਮਪਰਂ ਹਤਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਮਾਰੀਚੇਨ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਨਾ । ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰੇ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ।। ੭.੧੫.
ਮਹਾਰਾਜ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਵ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਜਵਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕ੍ਵ ਚ ਮਾਯਾਬਲਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤੇਨ ਤੇ ऽਭ੍ਯਧਿਕਾ ਯੁਧਿ ।। ੭.੧੫.
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਲੜਾਈ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ! ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਸੀ।
ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਾਣਿਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਰਣੇ । ਮੁਸਲੇਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਡਿਤੋ ਨ ਚ ਕਮ੍ਪਿਤਃ ।। ੭.੧੫.
ਮਹਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧੂਮਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਣੀਭਦਰ ਆਇਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਗਦਾਂ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਮਾਣਿਭਦ੍ਰੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸ ਪਪਾਤ ਹ ।। ੭.੧੫.
ਫਿਰ, ਜਦ ਮਾਣੀਭਦਰ ਨੇ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਈ, ਰਾਖਸ਼ ਧੂਮਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜੀ, ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਾਡਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਮਾਣਿਭਦ੍ਰਂ ਦਸ਼ਾਨਨਃ ।। ੭.੧੫.
ਧੂਮਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਮਾਣੀਭਦਰ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜਿਆ।
ਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਭਿਧਾਵਨ੍ਤਂ ਮਾਣਿਭਦ੍ਰੋ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਿਸृਭਿਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਪੁਙ੍ਗਵਃ ।। ੭.੧੫.
ਜਦ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਿਆ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਮਾਣੀਭਦਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਾਡਿਤੋ ਮਾਣਿਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੁਕੁਟੇ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਰਣੇ । ਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਮ ਮੁਕੁਟਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਗਤਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਣੀਭਦਰ ਦੇ ਮਕੁਟ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਮਾਰ ਨਾਲ ਮਕੁਟ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਯੁਧ੍ਯਮਾਨੇਨ ਵਿष੍ਟਬ੍ਧੋ ਨ ਵ੍ਯਕਮ੍ਪਤ । ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ऽਸੌ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੌਲਿਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ । ਸਨ੍ਨਾਦਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼ੈਲੇ ऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ।। ੭.੧੫.
ਜਦ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਵੱਜਿਆ, ਉਹ ਢਿੱਠਾ ਰਿਹਾ, ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਉਹ ਯਕਸ਼ 'ਪਾਸੇ ਮਕੁਟ ਵਾਲਾ' ਕਹਾਇਆ। ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ।
ਤਤੋ ਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਦਦृਸ਼ੇ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਗਦਾਧਰਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਪ੍ਰੌष੍ਠਪਦਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪਦ੍ਮਸ਼ਙ੍ਖਸਮਾਵृਤਃ ।। ੭.੧੫.
ਫਿਰ ਦੂਰੋਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਦਮ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਤੇ ਪ੍ਰੌਸ਼ਠਪਦ ਨਾਲ ਸੀ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਗੌਰਵਮ੍ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਧੀਮਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪੈਤਾਮਹੇ ਕੁਲੇ ।। ੭.੧੫.
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਯੋਗ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਯਨ੍ਮਯਾ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਵਗਚ੍ਛਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ । ਪਸ਼੍ਚਾਦਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸੇ ਨਿਰਯਂ ਗਤਃ ।। ੭.੧੫.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੂਰਖ; ਪਿੱਛੋਂ, ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਜਾਣੇਗਾ।
ਯੋ ਹਿ ਮੋਹਾਦ੍ਵਿषਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਨਾਵਗਚ੍ਛਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਸ ਤਸ੍ਯ ਪਰਿਣਾਮਾਨ੍ਤੇ ਜਾਨੀਤੇ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਆਖਰੀ ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਯੇਨ ਤ੍ਵਮੀਦृਸ਼ਂ ਭਾਵਂ ਨੀਤਸ੍ਸਨ੍ਨਾਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਸੇ ।। ੭.੧੫.
ਦੇਵਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਅਜਿਹੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ।
ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਯੋ ਹਿ ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਚਾਵਮਨ੍ਯਤੇ । ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਵਸ਼ਂ ਗਤਃ ।। ੭.੧੫.
ਜੋ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਰੁਵੇ ਹਿ ਸ਼ਰੀਰੇ ਯੋ ਨ ਕਰੋਤਿ ਤਪੋਰ੍ਜਨਮ੍ । ਸ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਪ੍ਯਤੇ ਮੂਢੋ ਮृਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ऽ ऽਤ੍ਮਨੋ ਗਤਿਮ੍ ।। ੭.੧੫.
ਇਸ ਅਸਥਿਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਂ ਸੌਖ੍ਯਮਧਰ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਮੇਵ ਚ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸੁਖਾਰ੍ਥਾਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍ ।। ੭.੧੫.
ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਾਜ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸੁਖ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਸ੍ਯ ਹਿ ਫਲਂ ਦੁਃਖਂ ਤਦ੍ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਿਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਸ੍ਮਾਦਾਤ੍ਮਾਪਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਮੂਢਃ ਪਾਪਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੧੫.
ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਨ ਹਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇਸ਼੍ਛਨ੍ਦਤੋ ਜਾਯਤੇ ਮਤਿਃ । ਦੇਵਂ ਚੇष੍ਟਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਹਤੋ ਦੈਵੇਨ ਹਨ੍ਯਤੇ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਕੁਰੁਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ।। ੭.੧੫.
ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੋਚ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ; ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧਿਰੂਪਂ ਫਲਂ ਪੁਤ੍ਰਾਞ੍ਛੌਰ੍ਯਂ ਧੀਰਤ੍ਵਮੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਲੋਕੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਭਿਃ ।। ੭.੧੫.
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਅਕਲ, ਪੁੱਤਰ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਨਿਰਯਗਾਮੀ ਤ੍ਵਂ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ । ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਭਿਭਾषਿष੍ਯੇ ऽਸਦ੍ਵृਤ੍ਤੇष੍ਵੇਵ ਨਿਰ੍ਣਯਃ ।। ੭.੧੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤੂੰ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਦੇ ਚਾਲ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਫੈਸਲਾ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਤਸ੍ਯਾਮਾਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਹਤਾਃ । ਮਾਰੀਚਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮੁਖਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ।। ੭.੧੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਮਾਰੀਚਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।